บทที่ 4 หร่วนหร่วนอยากได้อะไร? ฉันจะหามาประเคนให้

เสิ่นซือพยักหน้าอย่างพึงพอใจ หลังจากอ้อยอิ่งอยู่ต่ออีกครู่หนึ่งเพื่อความแน่ใจว่าวันนี้หลู้สือเหนียนจะไม่กลับมาแล้ว หล่อนจึงยอมกลับไปในที่สุด

ส่วนซูหร่วนนั้นคร้านจะใส่ใจหล่อน หนี้แค้นบัญชีนี้ค่อยๆ สะสางทีหลังก็ได้ ไม่เห็นต้องรีบร้อน

คล้อยหลังเสิ่นซือ ซูหร่วนก็เหลือบมองออปติคอลคอมพิวเตอร์ที่ข้อมือ เปิดดูอีเมลและพบประกาศตอบรับเข้าเรียนจากมหาวิทยาลัยการทหารที่สอง

"เรียน คุณซูหร่วน ขอบคุณที่ท่านเลือกเรียนสาขาพลาธิการ มหาวิทยาลัยการทหารที่สอง โปรดมารายงานตัวในวันที่ 15 สิงหาคม ณ..."

ซูหร่วน: ... ลำพังแค่มหาวิทยาลัยการทหารที่สองก็ขึ้นชื่อเรื่องเป็นแหล่งรวมพวกไม่เอาถ่านอยู่แล้ว นี่ดันเป็นสาขาพลาธิการของมหาวิทยาลัยการทหารที่สองอีก? นี่มันแหล่งรวมพวกไม่เอาไหนในหมู่พวกไม่เอาถ่านชัดๆ ตอนนั้นเธอนึกยังไงถึงได้สมัครเรียนที่นี่กันนะ?

ซูหร่วนเริ่มทบทวนความคิดของตัวเองในอดีต

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของหลู้สือเหนียนยามก้าวเข้ามา คือภาพของซูหร่วนที่กำลังทำหน้าเคร่งเครียด ครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ

สายตาของเขาตกลงบนข้อมือของหญิงสาว มันยังมีรอยแดงจางๆ ทว่าไร้ซึ่งเงาของกุญแจมือพันธนาการ

แพขนตายาวของหลู้สือเหนียนสั่นไหวเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนจะเอ่ยเรียก "หร่วนหร่วน"

ร่างกายของซูหร่วนแข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เงยหน้ามองหลู้สือเหนียนด้วยแววตาเป็นประกาย "คุณกลับมาแล้ว!"

เธอลุกขึ้นแล้วเดินเร็วๆ ตรงเข้าไปหาหลู้สือเหนียน

เมื่อประชิดตัว เธอสวมกอดเอวสอบของเขา เงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาหยีโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว "ฉันคิดถึงคุณจัง"

ลมหายใจของหลู้สือเหนียนสะดุดกึก แทบไม่อยากเชื่อหูว่าคำพูดเหล่านี้จะหลุดออกมาจากปากของซูหร่วน

เงาร่างของเธอสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีนิล ผ่านไปเนิ่นนาน น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำจึงเอ่ยถาม "เธอต้องการอะไร?"

ซูหร่วนชะงักงัน

"ฉันไม่ได้อยากได้อะไรสักหน่อย" เธอแค่คิดถึงเขาจากใจจริงก็เท่านั้น

สิ้นเสียง หลู้สือเหนียนก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบมหาศาลราวกับต้องการจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือ แล้วหลอมรวมร่างของเธอให้เป็นหนึ่งเดียวกับกระดูกของเขา

"ต้องการจะหนีไปสินะ?" มุมปากของหลู้สือเหนียนยกยิ้มเหยียดหยันบนใบหน้าหล่อเหลา "ซูหร่วน ชาตินี้เธอไม่มีวันหนีฉันพ้นหรอก"

เขาหลุบตาลง น้ำเสียงเจือความแหบพร่า "เธอเป็นของฉัน"

และต้องเป็นของเขาเพียงคนเดียว

ซูหร่วนพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม "ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ ฉันเป็นของคุณ ฉันเป็นของคุณคนเดียว"

ในชาติก่อน เธอเคยมองว่าหลู้สือเหนียนที่เป็นแบบนี้ช่างเผด็จการและโหดร้าย แต่มาตอนนี้ เธอกลับมองว่าเขาเหมือนเด็กน้อยที่ไม่ได้กินลูกกวาดแล้วร้องงอแง ยึดติดกับสิ่งที่ต้องการอย่างดื้อรั้น

รู้ดีว่าหากเธอไม่เอ่ยขออะไรสักอย่าง เรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆ เธอจึงกระตุกชายแขนเสื้อของหลู้สือเหนียนเบาๆ "ฉันอยากได้หินพลังงานระดับสองค่ะ ได้ไหมคะ?"

หินพลังงาน แหล่งพลังงานพิเศษที่เป็นหัวใจสำคัญของหุ่นรบและเป็นเสาหลักในการขับเคลื่อนเครื่องจักรกลต่างๆ

หินพลังงานแบ่งออกเป็นห้าระดับ หินพลังงานระดับหนึ่งสามารถหล่อเลี้ยงพลังงานให้ครัวเรือนทั่วไปได้นานถึงสิบปี และเป็นสิ่งที่หาได้ทั่วไปตามท้องตลาด

ส่วนหินพลังงานระดับสองนั้น จะมีขายเฉพาะในร้านค้าใหญ่ๆ เพียงไม่กี่แห่งและสงวนไว้สำหรับตระกูลร่ำรวยเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้บัญชาการสูงสุดแห่งสหพันธรัฐอย่างหลู้สือเหนียน หินพลังงานระดับสองเป็นสิ่งที่หามาได้ง่ายดายยิ่ง

คำขอของซูหร่วนจึงไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรง

หลู้สือเหนียนเองก็ไม่ได้ใส่ใจกับหินพลังงานระดับสองนัก เขาครอบครองเหมืองหินพลังงานอยู่ถึงสองแห่ง เรื่องขาดแคลนหินพลังงานจึงไม่มีทางเกิดขึ้นกับเขา

เพียงแต่... "หร่วนหร่วนจะเอาหินพลังงานไปทำอะไร?"

หินพลังงานทำอะไรได้ตั้งมากมาย เขาอดระแวงไม่ได้ว่าเธออาจจะใช้มันเพื่อหนีไปจากเขา

ซูหร่วนเตรียมข้ออ้างไว้แล้ว เมื่อเขาถาม เธอจึงตอบอย่างว่าง่าย "อีกอาทิตย์เดียวมหาวิทยาลัยก็จะเปิดแล้ว ได้ยินว่ามีการสอบวัดระดับเข้าเรียนด้วย ฉันเลยอยากเอาหินพลังงานระดับสองมาฝึกมือน่ะค่ะ"

พูดจบ เธอก็เงียบไปสองวินาทีก่อนจะเสริมว่า "ถ้าคุณไม่อยากให้ ก็ช่างเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันหาซื้อเองก็ได้"

ท่าทางแง่งอนของหญิงสาว ในสายตาของหลู้สือเหนียนกลับดูเหมือนเธอกำลังออดอ้อน นิ้วหัวแม่มือของเขาไล้เบาๆ ที่ข้อมือของเธอ ก่อนจะเอ่ยตอบรับเสียงเรียบ

"อืม เดี๋ยวฉันจะหามาให้"