บทที่ 5 หร่วนหร่วน... ฉันอยากให้สัมผัส

ซูหร่วนแย้มยิ้มกว้าง เขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย แล้วประทับจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากของหลู้สือเหนียน

สัมผัสเพียงชั่วครู่ย่อมไม่อาจเติมเต็มความต้องการของหลู้สือเหนียนได้ นัยน์ตาของเขามืดหม่นลง หลุบตามองต่ำ แผงอกสะท้อนขึ้นลงแรงๆ หนึ่งครั้ง มือที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามท่อนแขนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เครื่องแบบ

เขาคลายอ้อมกอดจากซูหร่วน สีหน้ากลับมาเย็นชาไร้อารมณ์ ไม่เผยความรู้สึกใดๆ

"ฉันจะไปจัดการธุระที่ห้องทำงานสักหน่อย"

"หร่วนหร่วนเป็นเด็กดี เล่นคนเดียวไปก่อนนะ"

กล่าวจบเขาก็ยีผมซูหร่วนจนยุ่ง แล้วรีบผละออกไป ก้าวเดินขึ้นไปยังห้องทำงานชั้นบนอย่างรวดเร็ว

ซูหร่วนมองแผ่นหลังที่ห่างออกไป พลางเอียงคอด้วยความฉงน

เขาไม่จูบตอบเธอด้วยซ้ำ มีเรื่องด่วนอะไรสำคัญขนาดนั้นกันนะ?

ภายในห้องทำงานชั้นบน ดวงตาของหลู้สือเหนียนแดงก่ำผิดปกติ กลิ่นอายรอบกายปั่นป่วนรุนแรงราวกับมีพายุบ้าคลั่งพัดโหมกระหน่ำ

ห้องทำงานที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อย บัดนี้ดูราวกับเพิ่งผ่านมรสุมลูกใหญ่ ข้าวของกระจัดกระจายเละเทะไม่มีชิ้นดี

หลู้สือเหนียนขบกรามแน่น หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยจากหน้าผาก ผ่านใบหน้าคมคาย ไหลลงสู่ลูกกระเดือกที่เซ็กซี่ ก่อนจะหายลับเข้าไปภายใต้คอเสื้อเครื่องแบบ

เสียงลมหายใจหอบหนักดังก้องไปทั่วห้อง ผสานกับเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดเป็นระยะ

ที่ชั้นล่าง ซูหร่วนสังหรณ์ใจบางอย่าง

เธอปิดออปติคอลคอมพิวเตอร์แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

เมื่อถึงหน้าประตูห้องทำงาน เธอเคาะเบาๆ เพื่อหยั่งเชิง แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ

ซูหร่วนเม้มริมฝีปาก เอื้อมมือจับลูกบิดแล้วกดลงเบาๆ ประตูแง้มออกเล็กน้อย

เธอมองลอดเข้าไปเห็นเพียงความมืดมิด

"ผู้บัญชาการหลู้คะ?" ซูหร่วนเอ่ยเรียกเบาๆ แต่ก็ยังคงเงียบกริบ

เธอค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรต่อ กระแสลมแรงวูบหนึ่งก็พัดเข้ามา ประตูปิดกระแทกดัง "ปัง"

วินาทีถัดมา ร่างของเธอก็ถูกตรึงเข้ากับบานประตูจนขยับไม่ได้

ไอความร้อนระอุแผ่เข้าปกคลุม หลู้สือเหนียนซุกศีรษะที่มีขนปุกปุยลงบนซอกคอของเธอ พึมพำบางอย่างที่ฟังไม่ได้ศัพท์

เมื่อรู้ว่าเป็นหลู้สือเหนียน ร่างกายของซูหร่วนก็ผ่อนคลายลง เธอโอบแขนข้างหนึ่งรอบเอวเขา อีกข้างยันไหล่เขาไว้ "ผู้บัญชาการหลู้คะ?"

"หร่วนหร่วน" ผิดกับน้ำเสียงทุ้มลึกเซ็กซี่ตามปกติ น้ำเสียงในยามนี้เจือความไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อย แฝงแววตัดพ้อน้อยใจ "ฮือ... จูบฉันหน่อย"

"หร่วนหร่วน จูบฉันหน่อยนะ"

"..."

ร่างของซูหร่วนแข็งทื่อ หลู้สือเหนียนในตอนนี้ดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

เธอยกมือขึ้นลูบศีรษะเขาเพื่อปลอบประโลม ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้กลับเป็น... หูเล็กๆ ที่มีขนปุกปุยสองข้าง?

ซูหร่วนผละออกจากหลู้สือเหนียนแล้วเอื้อมมือไปเปิดไฟทันที ภาพตรงหน้าทำให้เธอตกตะลึงจนตาค้าง

หลู้สือเหนียนนั่งแหมะอยู่กับพื้น ขายาวเหยียดออก มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้ นิ้วเรียวยาวเกร็งจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน

เครื่องแบบที่เคยเนี้ยบกริบขาดวิ่นบริเวณหัวไหล่ เสื้อเชิ้ตสีขาวเผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องแกร่งแน่นและร่องวีเชฟสุดเซ็กซี่

ใบหูหมาป่าสีขาวราวหิมะคู่หนึ่งลู่ลงมาด้านหน้า และอาจเป็นเพราะเธอกำลังจ้องมองอยู่ มันจึงกระดิกไปมาอย่างเก้ๆ กังๆ

ดวงตาที่เคยคมกริบเย็นชาราวกับสระลึก บัดนี้กลับคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใส แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อผิดปกติ เขามองมาที่เธอด้วยสายตาเว้าวอนน่าสงสารจับใจ

"ฮือ..." หลู้สือเหนียนส่งเสียงคราง "หร่วนหร่วน ลูบหัวเค้าหน่อย"

ซูหร่วนตัวแข็งทื่อ สมองยังประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าไม่ทัน

ทันใดนั้น หางหมาป่าพวงใหญ่ก็นุ่มฟูเกี่ยวพันข้อเท้าของเธอ วินาทีถัดมา เธอก็เสียหลักล้มลงบนตักของหลู้สือเหนียน

"หร่วนหร่วน อยู่กับเค้านะ ลูบหัวเค้าหน่อย"