บทที่ 18 การประลองฝีมือ

บทที่ 18 การประลองฝีมือ

เหยียนลอบตกใจเมื่อเห็นท่วงท่าการหลบหลีกอันพริ้วไหวของหูเลี่ยนะ

เขาไม่คิดมาก่อนว่าหูเลี่ยนะจะสามารถเคลื่อนไหวได้ถึงขนาดนี้

เซี่ยเยว่ดึงใบมีดจันทร์เสี้ยวกลับมา สบตากับเหยียน

"เหยียน พวกเราต้องเอาจริงแล้วล่ะ"

"ข้าก็คิดอยู่เหมือนกัน!" เปลวเพลิงรอบกายเหยียนลุกโชน "ทักษะวิญญาณที่สาม เพลิงนรก!"

เปลวไฟม้วนตัวพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน ครอบคลุมพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของสนามประลอง

ความร้อนสูงทำให้อากาศเริ่มบิดเบี้ยว

หลิงเฟิงควบคุมชุดเกราะ พาหูเลี่ยนะถอยฉากออกมาอย่างรวดเร็ว การโจมตีวงกว้างแบบนี้รับมือยากจริงๆ

"ศิษย์พี่ ใช้ทักษะวิญญาณที่สองครับ!"

"ทักษะวิญญาณที่สอง เสน่ห์จิ้งจอก!"

คลื่นแสงแห่งเสน่ห์ที่มีลวดลายสีดำแดงสาดซัดเข้าใส่เหยียนและเซี่ยเยว่

เซี่ยเยว่ปฏิกิริยาไว รีบหลับตาทันที "เหยียน ระวังการโจมตีทางจิต!"

แต่เหยียนช้าไปเสียแล้ว การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงอย่างเห็นได้ชัด พลังของเปลวเพลิงก็อ่อนกำลังลง

หลิงเฟิงฉวยโอกาสนี้ควบคุมเถาวัลย์บนชุดเกราะโจมตีใส่เหยียน

เถาวัลย์สีดำแดงกว่าสิบเส้นหวดใส่เหยียนราวกับแส้ด้วยความเร็วสูง

แม้เหยียนจะโดนผลของเสน่ห์เล่นงาน แต่สัญชาตญาณทางกายภาพยังคงทำงานอยู่ เกราะศิลาแกร่งของเขารับการโจมตีได้หลายครั้ง

"บ้าเอ๊ย!" เหยียนกัดฟันกรอด พยายามต้านทานผลของเสน่ห์ "การโจมตีทางจิตแบบนี้น่ารำคาญชะมัด!"

เซี่ยเยว่เองก็อาการไม่สู้ดีนัก แม้จะหลับตาทัน แต่การโจมตีด้วยเสน่ห์ไม่ใช่แค่ทางสายตา มันเป็นการโจมตีทางจิตใจโดยตรง

"อย่าคิดว่าจะรอดไปได้แค่เพราะหลับตานะ!" หูเลี่ยนะกลับมาควบคุมร่าง "ทักษะวิญญาณที่สาม แปลงกายจิ้งจอกสวรรค์!"

ชุดเกราะบนร่างหูเลี่ยนะเปล่งแสงจ้า คุณสมบัติทุกด้านของนางพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง

ร่างของนางวูบไหว เคลื่อนที่เร็วเสียจนตาลาย ปรากฏตัวตรงหน้าเหยียนในชั่วพริบตา

"อะไรกัน? เร็วมาก!" เหยียนตกตะลึง

หูเลี่ยนะซัดหมัดเข้าที่หน้าอกของเหยียน แรงกระแทกมหาศาลส่งเขากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

เห็นดังนั้น เซี่ยเยว่รีบเปิดฉากโจมตีเพื่อช่วยเหลือทันที "ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง ฟาดฟัน!"

ใบมีดจันทร์เสี้ยวฟันเข้าใส่หูเลี่ยนะพร้อมรังสีอำมหิต แต่หลิงเฟิงคาดเดาการโจมตีนี้ไว้แล้ว

เขาดึงการควบคุมกลับมา บังคับชุดเกราะให้ตีลังกากลับหลังอย่างงดงาม หลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย พร้อมส่งเถาวัลย์ไปรัดตัวเซี่ยเยว่

"ประสานงานกันได้ขนาดนี้เชียว!" เซี่ยเยว่ทึ่งในใจ รีบใช้มีดตัดเถาวัลย์

แต่การโจมตีของหลิงเฟิงยังไม่จบ เถาวัลย์จำนวนมากพุ่งโจมตีจากทิศทางต่างๆ ทำให้เซี่ยเยว่รับมืออย่างยากลำบาก

เหยียนตั้งหลักได้แล้ว เห็นเซี่ยเยว่กำลังถูกกดดัน จึงรีบเข้าไปช่วย

แต่หูเลี่ยนะสลับกลับมาคุมร่างและใช้ 'บัญชาเพลิงจิ้งจอก' อีกครั้ง บีบให้เหยียนต้องตั้งรับเต็มตัว

เยว่กวนพยักหน้าหงึกหงักอยู่ข้างสนาม

"ไหวพริบในการต่อสู้ของเสี่ยวเฟิงดีมาก แม้ระดับจะไม่สูง แต่พอผสานวิญญาณยุทธ์กับนานะแล้ว พลังน่าทึ่งจริงๆ"

การต่อสู้ในสนามดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุดเซี่ยเยว่ก็หาโอกาสหลุดพ้นจากเถาวัลย์ได้ "เหยียน! ประสานงานกัน!"

"ได้!" เหยียนพยักหน้า ทั้งสองเริ่มโจมตีสอดประสานกัน

ใบมีดจันทร์เสี้ยวของเซี่ยเยว่และเปลวเพลิงของเหยียนส่งเสริมซึ่งกันและกัน สร้างแรงกดดันให้หูเลี่ยนะและหลิงเฟิงไม่น้อย

"ศิษย์น้อง เราก็ประสานงานกันบ้างเถอะ!" หูเลี่ยนะส่งกระแสจิต

"ได้ครับศิษย์พี่! ท่านจัดการเรื่องทักษะวิญญาณ ผมจัดการเรื่องการต่อสู้ระยะประชิดเอง!"

ทั้งสองแบ่งหน้าที่กัน หูเลี่ยนะใช้ทักษะวิญญาณก่อกวน ส่วนหลิงเฟิงควบคุมเถาวัลย์โจมตีระยะใกล้

การประสานงานนี้ทำให้เซี่ยเยว่และเหยียนรับมือยากยิ่งกว่าเดิม

"ความเข้าขากันของสองคนนี้มันสูงเกินไปแล้ว!" เหยียนเริ่มหอบหายใจ การต่อสู้อันเข้มข้นต่อเนื่องทำให้เขาเริ่มล้า

เซี่ยเยว่ก็ไม่ต่างกัน ความเหนียวของเถาวัลย์เมฆามายาเกินความคาดหมายของเขา แม้ใบมีดจะคมกริบ แต่ก็ยากที่จะตัดเถาวัลย์เหล่านี้ให้ขาดสะบั้นได้หมด

ทันใดนั้น หลิงเฟิงรู้สึกว่าพลังวิญญาณถูกใช้ไปมากเกินไป

"ศิษย์พี่ ผมใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว!"

"งั้นรีบจบเกมกันเถอะ!" หูเลี่ยนะตัดสินใจ "ทักษะวิญญาณที่สอง เสน่ห์จิ้งจอก! ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง บัญชาเพลิงจิ้งจอก!"

ทักษะวิญญาณทั้งสองถูกปล่อยออกมาพร้อมกัน คลื่นพลังจิตอันรุนแรงผสานกับการโจมตีด้วยไฟ เล่นงานเซี่ยเยว่และเหยียนทีเผลอ

หลิงเฟิงทุ่มสุดตัว ควบคุมเถาวัลย์ทั้งหมดเพื่อโจมตีปิดฉาก

"ทักษะวิญญาณที่สาม ทะลวง!" เซี่ยเยว่ฟันสุดแรงเกิด พยายามฝ่าวงล้อมเถาวัลย์

"ทักษะวิญญาณที่สาม เพลิงนรก!" เหยียนระเบิดพลังโจมตีรุนแรงที่สุดเช่นกัน

พลังทั้งสี่ปะทะกันอย่างรุนแรงกลางสนามประลอง คลื่นพลังงานมหาศาลทำให้ทั่วทั้งบริเวณสั่นสะเทือน

เมื่อฝุ่นควันจางลง ทั้งสี่คนต่างอยู่ในสภาพสะบักสะบอม

ทักษะผสานวิญญาณยุทธ์ของหูเลี่ยนะและหลิงเฟิงคลายออก ทั้งคู่ดูเหนื่อยล้า

เซี่ยเยว่และเหยียนก็สภาพไม่ต่างกัน เสื้อผ้าฉีกขาด ใบหน้าเปรอะเปื้อนฝุ่น

เยว่กวนเอ่ยขึ้นได้จังหวะ "จบการประลอง! เสมอกัน!"

ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก การต่อสู้เมื่อครู่ดุเดือดจริงๆ

เหยียนเดินเข้ามาหาหลิงเฟิงแล้วยื่นมือให้ "เจ้าหนู ฝีมือไม่เลวนี่นา!"

หลิงเฟิงยิ้มและจับมือตอบ "รุ่นพี่เหยียนก็เก่งมากครับ"

เซี่ยเยว่เดินเข้ามาสมทบ "หลิงเฟิง ไหวพริบการต่อสู้ของเจ้าเยี่ยมมาก อนาคตต้องเป็นยอดฝีมือแน่ๆ"

หูเลี่ยนะเช็ดเหงื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "สู้เมื่อกี้สะใจชะมัด!"

เยว่กวนเดินเข้ามากลางวง "พวกเจ้าทำได้ดีมาก แต่ก็ยังมีจุดที่ต้องปรับปรุงอีกเยอะ"

เขามองไปที่หลิงเฟิง "เสี่ยวเฟิง วิญญาณยุทธ์ของเจ้าพิเศษมาก แต่ยังต้องสั่งสมประสบการณ์การต่อสู้ให้มากกว่านี้"

หลิงเฟิงพยักหน้า "ผมจะตั้งใจฝึกครับ ท่านอาจารย์"

"นานะ พลังของทักษะวิญญาณเจ้าดีแล้ว แต่การต่อสู้ระยะประชิดยังต้องปรับปรุง"

"ค่ะ ผู้อาวุโสเยว่กวน!"

ขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากสนามประลอง เสียงที่ไม่คาดคิดก็ดังมาจากอัฒจันทร์

"ช่างเป็นการประลองที่ยอดเยี่ยมจริงๆ"

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นปิปี๋ตงนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ ไม่รู้ว่านางมาตั้งแต่เมื่อไหร่

"ท่านอาจารย์!" หูเลี่ยนะและหลิงเฟิงอุทานพร้อมกัน

ปิปี๋ตงลุกขึ้นช้าๆ แล้วเดินลงมาจากอัฒจันทร์ ชุดคลุมสีม่วงของนางดูสง่างามเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟของสนามประลอง

"คารวะองค์สังฆราช" เยว่กวน เซี่ยเยว่ และเหยียน รีบทำความเคารพทันที

ปิปี๋ตงโบกมือ "ลุกขึ้นเถอะ"

นางเดินเข้ามาหาพวกเขา ดวงตาสีม่วงกวาดมองทุกคน

"ข้าเห็นการประลองเมื่อครู่แล้ว พวกเจ้าทำได้ดีมาก"

หูเลี่ยนะประหม่านิดหน่อย "ท่านอาจารย์มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?"

"ตั้งแต่ต้นจนจบ" ปิปี๋ตงตอบเรียบๆ "นานะ ทักษะผสานวิญญาณยุทธ์ของเจ้ากับเสี่ยวเฟิงมีศักยภาพมากจริงๆ"

นางหันไปหาเซี่ยเยว่และเหยียน "การประสานงานของพวกเจ้าสองคนก็ดี แต่ยังต้องขัดเกลาอีกหน่อย"

เหยียนเกาหัวแกรกๆ "องค์สังฆราช พวกเราจะพยายามฝึกฝนต่อไปครับ"

ปิปี๋ตงพยักหน้า แล้วหันมามองหลิงเฟิง "เสี่ยวเฟิง ถึงระดับเจ้าจะไม่สูง แต่ไหวพริบการต่อสู้ยอดเยี่ยมมาก"

หลิงเฟิงตอบรับอย่างนอบน้อม "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ ท่านอาจารย์"

ปิปี๋ตงคิดในใจว่าทักษะการควบคุมเถาวัลย์ของหลิงเฟิงนั้นน่าประทับใจจริงๆ จังหวะการต่อสู้ที่ลื่นไหลขนาดนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เด็กหกขวบทั่วไปจะมีได้แน่ๆ

"อย่างไรก็ตาม" น้ำเสียงของปิปี๋ตงเปลี่ยนไป "แม้ทักษะผสานวิญญาณยุทธ์ของพวกเจ้าจะทรงพลัง แต่ก็ยังมีอีกหลายจุดที่ต้องปรับปรุง"

หูเลี่ยนะถามอย่างถ่อมตน "ท่านอาจารย์ พวกเราควรปรับปรุงตรงไหนบ้างคะ?"