บทที่ 48 - ลูกผู้ชายมันต้องแบบนี้

สายตาของโรดคมกริบ จ้องมองไซมอนแล้วกล่าวว่า "เห็นแก่ที่เจ้าไม่ได้ทำร้ายเคธี่ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า แต่เดิมทีนางตั้งใจจะมาที่นี่อยู่แล้ว ข้าจะไม่จ่ายเงินซื้อนาง"

"ใช่ครับๆ ท่านพูดถูก"

ไซมอนที่รักษาชีวิตไว้ได้ถอนหายใจโล่งอก ปาดเหงื่อที่หน้าผาก

"ข้ายังร่วมมือกับเจ้าได้ แต่ครั้งหน้าเจ้าต้องเอาเครื่องประดับมาให้เคธี่ชิ้นหนึ่งเป็นการไถ่โทษ"

โรดดูออกว่าไซมอนเป็นแค่พ่อค้าหน้าเลือด เขาแกว่งถุงเงินตรงหน้าไซมอน

"ส่วนเงินถุงนี้ข้ายึดไว้เป็นมัดจำ ครั้งหน้าเจ้ามาค่อยคืนให้"

"ได้ครับ ได้ครับ!"

ไซมอนนึกว่าจะต้องเสียเงินฟาดเคราะห์ พอรู้ว่าจะได้เงินคืนก็ดีใจยกใหญ่

สิ่งที่เขาไม่รู้คือ เมืองฟรอสต์ลีฟต้องการการค้าขายเพื่อพัฒนา บวกกับโดลอนไม่เอาความ โรดถึงยอมปล่อยไป

ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยโรด อย่างน้อยต้องให้โดลอนเฆี่ยนสักสองสามทีเป็นการสั่งสอน

"เอาล่ะ เรื่องนี้จบแค่นี้"

โรดโบกมือไล่ไซมอน แล้วหันไปหาโดลอนกับเคธี่

"ให้ลอเรนซ์จัดห้องให้ พวกเจ้าสองคนไปพักผ่อนเถอะ"

โดลอนได้ยินดังนั้นก็ดีใจสุดขีด ดึงเคธี่คุกเข่าลงต่อหน้าโรด

"ขอบคุณในความเมตตาและเอื้อเฟื้อ ขอบคุณที่ช่วยเคธี่ให้พ้นจากสถานะทาส พวกเราจะเป็นราษฎรของท่านตลอดไป จะจงรักภักดีต่อท่านตลอดไป!"

กอนเลอทำหน้าเหม็นเบื่อ "โดลอน เจ้าเป็นนักรบ ควรปฏิญาณแบบนักรบสิ! ข้าสอนไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ไม่สำคัญหรอก"

โรดให้พวกเขาลุกขึ้น "ตั้งแต่วินาทีที่พวกเจ้าเข้าร่วมเมืองฟรอสต์ลีฟ ข้าก็รู้ซึ้งถึงความภักดีของพวกเจ้า และย่อมต้องปกป้องพวกเจ้าและครอบครัว"

จากนั้นเขาเงยหน้ามองไปรอบๆ กวาดสายตามองทหารและชาวเมืองทุกคน

"ไม่ใช่แค่โดลอน แต่พวกเจ้าทุกคนคือราษฎรของข้า ข้าจะปกป้องพวกเจ้าทุกคน ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกเจ้า!"

"ขอคารวะ ท่านลอร์ด!"

"ท่านลอร์ดจงเจริญ!"

"ท่านลอร์ดสุดยอด!"

เหล่าทหารโห่ร้องยินดี ชาวเมืองก็ตะโกนตาม แล้วสอบถามคนข้างๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

พอรู้เรื่องราวทั้งหมด เสียงเชียร์ก็ยิ่งดังกระหึ่ม เรื่องราวที่ท่านลอร์ดปกป้องราษฎรและลงโทษพ่อค้าหน้าเลือดเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วเมือง

"ท่านโรดเป็นขุนนางที่ดีจริงๆ"

ลูเซียนที่ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดมองฝูงชนที่โห่ร้อง อดไม่ได้ที่จะกระซิบชื่นชม "แค่เผด็จการไปหน่อย"

"ข้าว่ากำลังดี มีแต่แบบนี้แหละถึงจะปกป้องแม่มดจากเงื้อมมือศาสนจักรได้"

ลินดามองแผ่นหลังของโรดที่เดินจากไป "ข้าชอบขุนนางคนนี้"

"หือ? เมื่อเช้าเจ้ายังบ่นที่เขาแย่งอัญมณีเจ้าไปอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" ลูเซียนตกใจ

"เจ้าไม่เข้าใจ ลูกผู้ชายมันต้องแบบนี้"

ลินดาแค่นเสียง หันหลังเดินเข้าห้องไป

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ โรดก็กลับไปที่คฤหาสน์ ไปดูไข่ไวเวิร์น

ตามบันทึกในหนังสือ ไข่สองฟองนี้ยังมีเวลาอีกยี่สิบกว่าวันถึงจะฟัก

แต่โรดเอาอัญมณีแห่งจิตวิญญาณไปวางไว้กับไข่ ไม่รู้ว่าจะทำให้ฟักเร็วขึ้นไหม เลยต้องหมั่นมาดู

น่าเสียดาย ไข่ทั้งสองฟองยังนิ่งสนิท

แม้จะร้อนใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ โรดจึงเบนความสนใจไปที่โค้งแม่น้ำ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ด้วยการทำงานหามรุ่งหามค่ำของทุกคนในเมือง อ่างเก็บน้ำที่โค้งแม่น้ำก็เสร็จสมบูรณ์

เขื่อนกั้นน้ำที่ต้นน้ำถูกเปิดออกช่องหนึ่ง น้ำในแม่น้ำไหลกลับเข้ามาในโค้งน้ำ แล้วไหลลงสู่คลองชลประทานที่สร้างเสร็จแล้ว

คลองผันน้ำข้างๆ ก็ยังไม่ทิ้ง โรดกะว่าจะสร้างใหม่ เอาไว้ระบายน้ำหลากในอนาคต

แม้ทุ่งร้างทางเหนือจะไม่ค่อยมีน้ำท่วมใหญ่ แต่กันไว้ดีกว่าแก้

น้ำในอ่างเก็บน้ำยังไม่เต็ม แถมน้ำส่วนหนึ่งถูกผันออกไป น้ำในแม่น้ำสายเดิมที่อยู่ปลายน้ำจึงลดฮวบ

โรดยืนอยู่ริมฝั่ง มองเห็นแอ่งน้ำขังผุดขึ้นมาเรียงรายในแม่น้ำ

แหล่งจับปลาชั้นดีแบบนี้โรดไม่พลาดอยู่แล้ว สั่งการทันที "ประกาศให้คนทั้งเมืองมาจับปลาที่แม่น้ำ ตัวที่หนักไม่ถึงครึ่งจินให้เก็บไว้เป็นพันธุ์ปลา ที่หนักเกินครึ่งจินให้พวกเราสี่ส่วน ที่เหลือเป็นของชาวบ้าน"

ไม่ว่าจะบ่อปลาข้างล่างหรืออ่างเก็บน้ำที่โค้งแม่น้ำ ล้วนต้องใช้พันธุ์ปลาจำนวนมาก ตอนนี้ยังขาดอีกเยอะ

ตั้งแต่โรดมา ทุกคนในเมืองทำงานหนักมาตลอด แม้แต่ลาโม่แป้งยังมีเวลาพัก

โรดคิดว่าถึงเวลาให้รางวัลชาวเมืองบ้าง ให้พวกเขาผ่อนคลาย สัมผัสความสุขของชีวิต

ถือเป็นการฉลองคลองชลประทานเฟสแรกเสร็จ และการพักผ่อนหลังฤดูเพาะปลูก

"ไม่มีปัญหาครับท่านลอร์ด!"

โอทัวรับคำอย่างตื่นเต้น บิดร่างอ้วนป้อมวิ่งไปประกาศข่าวด้วยตัวเอง

คราวก่อนได้ยินว่าพวกทาสจับปลาที่โค้งแม่น้ำกันสนุกสนาน เสียดายโอทัวยุ่งเรื่องนาเลยไม่ได้แจม

คราวนี้ถึงตาเขาแล้ว

"ทุกคนไปรวมตัวหน้าประตูใหญ่ ท่านลอร์ดให้พวกเราไปจับปลาที่แม่น้ำ!"

พอถึงในเมือง โอทัวก็ตะโกนป่าวประกาศ

ชาวเมืองได้ยินก็ตื่นเต้น คว้าตะกร้าและถังไม้มารวมตัวกันที่หน้าประตู

พอโอทัวกลับมาจากคฤหาสน์วินเทอร์เฟล หน้าประตูก็มีคนมารอเป็นร้อย กองทัพนักจับปลามุ่งหน้าสู่แม่น้ำอย่างเกรียงไกร

ความจริงทุกปีตอนต้นฤดูใบไม้ผลิที่น้ำแข็งละลาย พวกเขาก็จะมาจับปลาเพื่อเติมเสบียงและเนื้อสัตว์ที่ขาดแคลน

นึกว่าปีนี้จะอดแล้ว ไม่นึกว่าจู่ๆ จะมีข่าวดีให้จับปลาได้

พอไปถึงแม่น้ำเห็นแอ่งน้ำตื้นๆ ทั่วไปหมด ทุกคนยิ่งตื่นเต้น ถลกขากางเกงหิ้วถังไม้กระโดดลงไปทันที

แล้วก็เริ่มมหกรรมโกยปลา ไม่นานแต่ละคนก็ได้ปลาเกือบครึ่งถัง

ต่อให้ท่านลอร์ดเก็บไปส่วนใหญ่ ที่เหลือก็ยังเยอะกว่าเมื่อก่อน!

ต้องรู้ว่าเมื่อก่อนทั้งครอบครัวช่วยกันครึ่งค่อนวันได้ปลาแค่ถังเดียว ตอนนี้คนเดียวครึ่งวันก็เต็มถังแล้ว

ที่สำคัญคือ ไม่ต้องกลัวสัตว์ป่ามาทำร้ายตอนจับปลาด้วย

เพราะมีทีมล่าสัตว์คอยเคลียร์พื้นที่ สัตว์ป่ารอบๆ หายเกลี้ยงไปนานแล้ว!

สองเดือนมานี้ไม่มีใครเห็นหมูป่าหรือหมาป่าเลย!

"ทำไมรู้สึกว่าท่านลอร์ดมาแล้วชีวิตดีขึ้นเรื่อยๆ นะ!"

ป้าทิลบ่นอุบอิบขณะจับปลา "ทั้งที่เขาเอาสมบัติเราไปตั้งเยอะ"

"แต่ท่านลอร์ดก็ไม่ปล่อยให้ใครอดตายนะ"

ลอฟคนกวนปุ๋ยที่อยู่ข้างๆ พูดเสริม "ความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุดของข้าตอนนี้คือ ไม่ต้องกังวลว่าพรุ่งนี้จะกินอะไร ท่านลอร์ดจัดการให้หมด"

"วันๆ เจ้าเอาแต่ไปกวนบ่อขี้ก็ได้แต้มความดีแล้ว จะไปกังวลอะไรล่ะ!" ทิลค้อนลอฟ

"เจ้าก็เหมือนกันแหละ! วันๆ แค่ทำกับข้าวก็ได้แต้ม ไม่งั้นแม่ม่ายอย่างเจ้าอดตายไปนานแล้ว!"

"ถุย! เจ้าสิจะอดตาย!"

ปากเถียง แต่ในใจทิลเห็นด้วย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน พ่อคงเร่งให้นางแต่งงานใหม่ไปแล้ว แต่ตอนนี้พ่อก็ไม่รีบ

"แล้วเจ้าได้ยินเรื่องเมื่อวันก่อนไหม ที่ท่านลอร์ดไปเอาคืนให้โดลอนน่ะ?"

ลอฟยืดตัวขึ้น เล่าความหลัง "นึกถึงเมื่อก่อนพวกพ่อค้ามันกร่างแค่ไหน ชอบโกงของพวกเรา นายกเทศมนตรีเคยสนใจที่ไหน?

เดี๋ยวนี้กล้าไหม?

เหอะๆ ได้ยินว่าวันนั้นพ่อค้ากลัวจนฉี่แทบราด!"

คราวนี้ทิลพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง

โดยเฉพาะหลังฤดูเก็บเกี่ยว ราคาเกลือและผ้าพุ่งกระฉูด แถมพ่อค้าพวกนั้นยังนิสัยแย่สุดๆ

ไม่เหมือนตอนนี้ ใช้แต้มแลกได้เลย

ไม่ต้องไปรองมือรองตีนพ่อค้าอีกแล้ว

"ไม่คุยละ รีบจับปลาไปแลกเสบียงที่ตลาดท่านลอร์ดดีกว่า เก็บแต้มครบเมื่อไหร่ข้าจะไปรับพ่อตามาอยู่ด้วย"

ลอฟก้มหน้าลง เริ่มศึกกับปลาในแอ่งน้ำต่อ

[จบแล้ว]