บทที่ 47 - ความบังเอิญ

"พวกเจ้าล้วนเป็นช่างฝีมือ ขอแค่ตั้งใจทำงาน ข้าจะไม่กดขี่ข่มเหงพวกเจ้า"

โรดมองบาร์ดและเคธี่ กล่าวว่า "สวัสดิการของพวกเจ้าจะดีกว่าคนทั่วไป โดยเฉพาะบาร์ด เจ้าจะได้กินเนื้อทุกวัน"

"ขอบพระคุณ ท่านลอร์ด"

บาร์ดโค้งคำนับตัวแข็งทื่อ แล้ววิงวอน "ข้าไม่กินเนื้อก็ได้ เพียงแต่ภรรยากับลูกสาวของข้าก็อยู่ในกลุ่มทาสพวกนั้น ขอความเมตตาให้ข้าได้อยู่กับพวกนางด้วยเถิด"

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ข้าจะให้ลอเรนซ์จัดการให้ ส่วนเนื้อเจ้าก็ต้องกินตามปกติ"

ช่างตีเหล็กทำงานใช้แรงงานหนัก ไม่กินเนื้อจะไม่มีแรง งานก็ออกมาไม่ดี

"ขอบคุณในความเมตตาของท่าน ข้าจะทำงานรับใช้ท่านอย่างสุดความสามารถ"

บาร์ดคุกเข่าโขกศีรษะให้โรดด้วยความตื้นตัน

เดิมทีเขานึกว่าท่านลอร์ดจะแย่งชิงภรรยาและลูกสาวเขาไป ส่งไปเป็นนางโลมในโรงเตี๊ยมหรืออะไรทำนองนั้นเสียอีก

โรดให้บาร์ดลุกขึ้น แล้วหันไปถามคนหมักเหล้า เคธี่ "แล้วเจ้าล่ะ? มีครอบครัวต้องไปรวมตัวไหม?"

"พ่อแม่ข้าเสียแล้ว เหลือแค่คู่หมั้นที่เป็นทหารรับจ้าง เขาไม่ได้อยู่ที่นี่" เคธี่ตอบ

"งั้นเจ้าอาจจะเขียนจดหมายเรียกเขามาที่นี่ก็ได้ ข้ากำลังต้องการทหาร จะให้ราคาที่สมเหตุสมผล..."

โรดพูดไปพูดมาก็ชะงัก รู้สึกทะแม่งๆ

เขานึกขึ้นได้ว่าคราวก่อนเอวริลเคยบอกว่า โดลอนไม่อยากอยู่ต่อเพราะจะกลับไปหาคู่หมั้น

จะไม่บังเอิญขนาดนั้นมั้ง?

โรดขมวดคิ้วถาม "เคธี่ คู่หมั้นเจ้าชื่ออะไร?"

เคธี่ตอบอย่างไม่ลังเล "โดลอน วู้ด (Dolon Wood)"

...

โดลอนพิงรถม้า ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

ทุกครั้งที่ส่งเกลือกลับมาจะได้หยุดพักครึ่งวัน พวกลูกน้องขนของเสร็จ เขาก็จะได้ไปพักผ่อนแช่น้ำร้อนนอนหลับสักตื่น

เสียดายเคธี่ไม่อยู่ ไม่งั้นคงได้ผ่อนคลายเต็มที่

โดลอนไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ตั้งแต่ตัดสินใจปักหลักที่เมืองฟรอสต์ลีฟ เขาก็คิดถึงคู่หมั้นแทบทุกวัน

อาจเพราะพอชีวิตมั่นคง ก็เริ่มโหยหาการสร้างครอบครัวกระมัง

ขณะที่โดลอนกำลังจินตนาการ ทหารยามคนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบมา

"ท่านกอนเลอ โดลอน ท่านลอร์ดเรียกพวกท่านไปพบ"

"หือ?"

โดลอนแปลกใจ หันไปมองหัวหน้ากอนเลอ

นอกจากกอนเลอแล้ว โรดไม่เคยยุ่งกับลูกน้องในทีมกอนเลอเลย การเรียกพบกะทันหันทำให้โดลอนประหลาดใจ

"มองอะไร? ท่านลอร์ดเรียกก็รีบไปสิ"

กอนเลอฝากงานเฝ้าถังเกลือให้คนอื่น แล้วพาโดลอนมุ่งหน้าไปที่คฤหาสน์

"หัวหน้า ท่านว่าท่านลอร์ดเรียกเราไปทำไม?"

ใกล้ถึงประตูคฤหาสน์ โดลอนเริ่มกระวนกระวาย

"ข้าจะไปรู้เรอะ? รับรองไม่ใช่แนะนำสาวให้เจ้าแน่ วางใจเถอะ"

กอนเลอยังเคืองเรื่องที่โดลอนอวดเมียเมื่อคืน แอบตั้งเป้าว่าตัวเองต้องหาเมียให้ได้บ้าง

โดลอนยิ้มแห้ง เถียงกลับ "ก็ไม่แน่หรอก..."

สิ้นเสียง โดลอนก็เห็นร่างหญิงสาวที่คุ้นเคยในลานบ้าน ตะโกนเรียกอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"เคธี่?!"

หญิงสาวหันมา ร้องอุทาน "โดลอน!"

"เจ้าจริงๆ ด้วย!"

โดลอนพุ่งเข้าไปกอดคู่หมั้นแน่น ยกตัวหมุนไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น

ไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง โดลอนระดมจูบคู่หมั้นอย่างดูดดื่ม ผ่านไปเนิ่นนานถึงยอมปล่อย

พอตั้งสติได้ โดลอนก็รีบถาม "เคธี่ เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

"ข้า..."

"พวกเจ้าค่อยคุยกันระหว่างทาง"

โรดพูดขัดจังหวะ ใบหน้ามืดครึ้ม "พาทุกคนตามข้ามา ล้อมโรงเตี๊ยม!"

...

บนถนนนอกโรงเตี๊ยม

ทหารองครักษ์และทหารใหม่ภายใต้การนำของโรด พุ่งตรงไปยังโรงเตี๊ยมราวกับน้ำหลาก

ชาวเมืองที่กำลังยุ่งอยู่ต่างงุนงง พากันชะเง้อมอง คนใจกล้าถึงกับเดินตามมาดูเรื่องสนุก

"ท่านลอร์ด ท่านไม่ต้องโกรธขนาดนั้นก็ได้ เคธี่ไม่ได้บาดเจ็บอะไร"

โดลอนเดินตามหลังโรด กระซิบเกลี้ยกล่อม

ระหว่างทางเขารู้เรื่องราวที่มาที่ไปของเคธี่แล้ว ในใจโกรธจัด

แต่พอเห็นท่านลอร์ดระดมพลบุกโรงเตี๊ยม โดลอนกลับเริ่มกังวล

ท่าทางดุดันขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าจะไปฆ่าล้างบางคาราวาน เลือดนองโรงเตี๊ยมหรอกนะ?

"ไม่มีใครรังแกคนของข้าได้ วันนี้ต้องทวงความยุติธรรมให้เจ้า"

โรดพูดจบก็สะบัดมือ ทหารพุ่งเข้าไปในลาน ล้อมกองคาราวานไว้อย่างแน่นหนา

แม้เคธี่จะไม่ใช่ราษฎรของโรด แต่ในฐานะคู่หมั้นของโดลอน เธอก็ถือว่ามีความเกี่ยวข้องกับโรด

ถ้าโดลอนเอาเรื่อง โรดย่อมต้องยืนข้างโดลอน

ถ้าปล่อยให้คนอื่นมารังแกครอบครัวลูกน้อง โรดก็เสียหน้าขุนนางแย่

และต่อให้ไม่พูดถึงเรื่องพวกนี้ มายุ่งกับคนของเขา โรดก็ไม่สบอารมณ์อยู่ดี

ไซมอนที่กำลังตรวจนับสินค้าทำหน้างง มองหน้าโรดที่ถมึงทึงอย่างทำตัวไม่ถูก

"ท่านบารอน นี่มัน..."

"คนหมักเหล้าที่เจ้าเอามาขายเป็นทาส คือคู่หมั้นของลูกน้องข้า"

"หา?"

ไซมอนตะลึงงัน วินาทีต่อมาก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ อธิบายตะกุกตะกัก "ข้า... ข้าไม่รู้เรื่องครับท่านบารอน!"

"ท่านก็รู้ คนพวกนี้ข้าซื้อต่อมาจากพ่อค้าทาส!"

"ไซมอน เจ้าทำแบบนี้ข้าลำบากใจนะ"

โรดรู้ว่าไซมอนไม่ได้ผิดอะไรมาก แต่ช่วยไม่ได้

"จับตัวไซมอนไว้"

สิ้นคำสั่งโรด ทหารก็พุ่งเข้าไปจับไซมอนทันทีโดยไม่ลังเล

องครักษ์กองคาราวานเห็นดังนั้นก็รีบคว้าอาวุธเตรียมต่อสู้ แต่ถูกเสียงตวาดหยุดไว้

"ใครขยับตาย!"

เสียงโรดเย็นยะเยือก กลิ่นอายผู้สังหารมังกรทำให้องครักษ์ของไซมอนชะงักกึก

พร้อมกันนั้น เสียงโลหะกระทบกันดังแกร๊ง ทหารของโรดชักดาบออกมาพร้อมเพรียง

แม้จะเป็นทหารใหม่ แต่ภายใต้บารมีผู้บัญชาการของโรด พวกเขาก็ดูน่าเกรงขาม ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความดุดัน

รอเพียงคำสั่งโรด พวกเขาพร้อมจะพุ่งเข้าไปสับองครักษ์พวกนี้ให้เละ

องครักษ์กองคาราวานถูกข่มขวัญ ไม่กล้าขยับเขยื้อน

ลูเซียนกับลินดาเดินออกมาจากบ้านพักในโรงเตี๊ยม ตกใจกับภาพตรงหน้า

ลูเซียนทำท่าจะเข้าไปช่วย แต่ถูกโรดห้ามไว้ก่อน "ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า อย่าแส่"

"ท่านครับ ไม่เกี่ยวกับข้าจริงๆ ข้าแค่ทำธุรกิจ"

ไซมอนเห็นคนอื่นช่วยไม่ได้ก็รีบขอความเมตตาอีกครั้ง "ตลอดทางข้าไม่ได้รังแกนางเลยนะ ไม่ได้ให้นางเจ็บตัวหรือลำบากด้วย!"

โรดไม่สนปฏิกิริยาคนอื่น ลากไซมอนไปโยนตรงหน้าโดลอน

"มันเป็นของเจ้ากับเคธี่ อยากทำอะไรข้าสนับสนุนเต็มที่"

"เอ่อ..."

โดลอนลังเล หันไปมองเคธี่ "ที่รัก เจ้าตัดสินใจเถอะ"

ไซมอนรีบทำหน้าเศร้าขอร้องเคธี่ "เคธี่ ข้าไม่ได้จงใจทรมานเจ้าใช่ไหม? ตอนเจ้าเดินไม่ไหวข้ายังให้เจ้านั่งรถม้าด้วยนะ? ขอร้องล่ะ ช่วยพูดให้ข้าหน่อยเถอะ!"

เคธี่พยักหน้าซื่อๆ "นอกจากให้นินน้อย ก็ไม่ได้ลำบากอะไรข้า"

ยังไงซะเคธี่ก็เป็นคนหมักเหล้า ไม่ใช่ทาสธรรมดา การดูแลระหว่างทางย่อมดีกว่าทาสคนอื่น

"ข้าไม่ได้ลำบากใครเลยนะ!"

ไซมอนรู้สึกว่าตัวเองโคตรซวย!

กะว่าจะซื้อทาสราคาถูกมาเก็งกำไร ดันซื้อความซวยมาซะงั้น!

โดลอนหันกลับมา บอกโรดว่า "ขอแค่ท่านไม่นับว่าเคธี่เป็นทาส อย่างอื่นก็ช่างมันเถอะครับ"

พอเห็นโรดพาคนมาบุกเล่นงานไซมอนอย่างดุเดือด ความโกรธของโดลอนก็หายไปเกินครึ่งแล้ว

"นางเป็นคู่หมั้นเจ้า ไม่ใช่ทาส"

คำตอบที่เด็ดขาดของโรดทำให้โดลอนและเคธี่วางใจ

จากนั้นเขาก็หันไปแบมือให้ไซมอน "ถุงเงิน"

ไซมอนไม่กล้าชักช้า รีบควักถุงเงินส่งให้โรด

โรดล้วงเหรียญเงินออกมาหนึ่งกำมือ ส่งให้เคธี่โดยไม่นับ "นี่คือค่าทำขวัญที่เขาจ่ายให้เจ้า"

โดลอนไม่ติดใจ แต่โรดต้องช่วยทวงคืนให้

[จบแล้ว]