บทที่ 6 - ความรู้แห่งผืนดินอุดม

บทที่ 6 - ความรู้แห่งผืนดินอุดม

บนเนินเขาทางทิศตะวันออกของเมืองฟรอสต์ลีฟ

สายลมหนาวพัดกรรโชกผ่านคอเสื้อเข้าไปปะทะแผงอกของโรด ทำให้หัวใจที่เย็นเยียบอยู่แล้วยิ่งหนาวเหน็บเข้าไปอีก

"นี่คือพื้นที่เพาะปลูกรึ?"

โรดอดไม่ได้ที่จะหลุดปากถามออกมาด้วยความตกตะลึง

เมื่อมองออกไป ดินสีเหลืองซีดเต็มไปด้วยหญ้ารกชัฏ รากหญ้าโผล่ขึ้นมาให้เห็นวับๆ แวมๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะมีหุ่นไล่กาพังๆ ปักอยู่ข้างหน้า มันก็คือที่ดินรกร้างชัดๆ!

โรดขมวดคิ้ว ก้มลงกำดินสีเหลืองขึ้นมา ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงก้อนดินที่จับตัวกันแข็ง พอบีบแรงๆ ก้อนดินก็แตกละเอียดเป็นผงฝุ่น

"ทำลายดินสิ้นดี!"

ไม่ต้องพึ่งความรู้จากระบบ โรดก็ดูออกทันทีว่านี่คือผลจากการไม่ใส่ปุ๋ยและไม่พักหน้าดินติดต่อกันหลายปีจนดินเสื่อมสภาพ

ไม่ต้องพูดถึงหญ้าที่ขึ้นรก ดินเริ่มจับตัวแข็งกระด้าง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องดินดีหรือไม่ดีแล้ว หากปล่อยไว้แบบนี้ต่อให้เลิกปลูก พลิกหน้าดินใหม่ก็คงยากจะกลับมาดีเหมือนเดิม

คนพวกนี้ช่าง... ทั้งขี้เกียจ ทั้งไร้ความรู้

"แล้วที่ดินรกร้างสองข้างทางลงไปที่ตัวเมืองนั่น ก็เป็นพื้นที่เพาะปลูกด้วยหรือเปล่า ออตโต?"

ออตโต (Otto) คือหนึ่งในเจ็ดชาวนาผู้มั่งคั่ง อาศัยความขยันขันแข็งเก็บหอมรอมริบมาหลายปีจนมีที่ดินไม่น้อย

ที่บ้านมีลูกชายสี่คน ทรัพย์สินมีมากกว่านายกเทศมนตรีที่ถูกแขวนคอไปเสียอีก

แน่นอน นั่นคือก่อนที่จะถูกโรดเก็บภาษี

"ใช่ขอรับ ท่านเจ้าเมือง"

ออตโตที่ยืนอยู่ข้างๆ ถูชายเสื้อด้วยความประหม่า ตอบรับอย่างระมัดระวัง

จากน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกดุจธารน้ำแข็งของโรด ออตโตสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของท่านเจ้าเมือง แม้จะไม่รู้สาเหตุก็ตาม

ดี... ดีมาก

เมื่อวานตอนเดินผ่าน โรดยังสงสัยว่าทำไมที่ดินรกร้างถึงมีร่องรอยคูน้ำบิดๆ เบี้ยวๆ

ที่แท้มันคือพื้นที่เพาะปลูกของแดนเหนือ

เปิดหูเปิดตาจริงๆ

"ออตโต พวกเจ้าปลูกข้าวในที่ดินสภาพแบบนี้ ยังจะได้ผลผลิตอีกรึ?" โรดอดไม่ได้ที่จะถาม

"ปีก่อนๆ ก็พอได้อยู่ขอรับ แต่ปีสองปีมานี้แย่ลงเรื่อยๆ"

ออตโตรายงานอย่างระมัดระวัง "ถ้าปลูกแล้วไม่ได้ข้าวจริงๆ ก็คงต้องไปบุกเบิกที่ดินแปลงใหม่ขอรับ"

"คนอื่นเขาปลูกสองปีพักหนึ่งปี พวกเจ้าเล่นทิ้งที่ดินเลยรึ"

โรดหัวเราะด้วยความโมโห

คนโง่ย่อมมีวิธีแบบคนโง่

โชคดีที่ทุ่งร้างแดนเหนือกว้างใหญ่ไพศาล ไม่อย่างนั้นคนพวกนี้คงอดตายกันหมด!

"นายท่านผู้สูงศักดิ์ ขออภัยที่ถาม การพักหน้าดินคืออะไรหรือขอรับ?"

โรดไม่มีอารมณ์จะมาสอนความรู้ให้คนพวกนี้ เขาถามกลับทันทีว่า "พื้นที่เพาะปลูกทั้งหมดเป็นสภาพนี้หมดเลยหรือ?"

"ท่านหมายถึง..."

"ดินเหลืองจับตัวเป็นก้อน มีหญ้าขึ้นรก เป็นแบบนี้ทั้งหมดเลยไหม?"

"มีบางส่วนที่ไม่ใช่ขอรับ" ออตโตตอบ

"ตอนนี้เจ้าไปเกณฑ์คนมา ถางพื้นที่รอบที่ดินแปลงนี้ให้เป็นที่โล่งกว้างสองเมตร บนพื้นดินห้ามให้มีหญ้าเหลือแม้แต่ต้นเดียว นอกจากดินล้วนๆ

จากนั้นเริ่มจุดไฟจากรอบๆ เผาหญ้าข้างในให้เกลี้ยง"

ขี้เถ้าจากหญ้าที่ถูกเผาคือปุ๋ยธรรมชาติชั้นดี ช่วยปรับปรุงโครงสร้างดิน และเปลวไฟยังช่วยเผาทำลายไข่แมลงที่ซ่อนอยู่ในกอหญ้าจนหมดสิ้น

ที่ว่างกว้างสองเมตรคือแนวกันไฟ ป้องกันไม่ให้ไฟลุกลามกลายเป็นไฟป่า

แต่ถ้ามีพื้นที่เพาะปลูกเพียงพอ โรดกะว่าจะยังไม่ปลูกอะไรในที่ดินแปลงนี้ บำรุงดินสักปีค่อยว่ากัน

"ไม่ใช่แค่แปลงนี้ แต่จัดการพื้นที่เพาะปลูกรอบเมืองทั้งหมดแบบนี้ให้หมด!"

ขี้เถ้าคือปุ๋ยธรรมชาติ ดังนั้นโรดจึงไม่สนใจว่าดินจะดีหรือเลว สั่งเผาให้หมดเพื่อบำรุงดินขนานใหญ่

"นายท่านผู้สูงศักดิ์ โปรดอภัยที่ข้าต้องถาม เหตุผลที่ทำแบบนี้คือ..."

ออตโตเห็นสายตาไม่เป็นมิตรของโรด รีบพูดเสริมทันที "ข้าไม่ได้คัดค้าน เพียงแต่ถ้าจะให้ชาวนาทุกคนทำแบบนี้ น่าจะมีคำอธิบายให้พวกเขาสักหน่อย"

"คำอธิบาย?"

โรดแค่นเสียงเย็นชา

"ที่ดินของข้าไม่ต้องอธิบายให้ใครฟัง ใครไม่ทำตามก็ไปตายซะ!"

ทำที่ดินพังพินาศขนาดนี้ ยังมีหน้ามาขอคำอธิบาย?

กลุ่มคนที่ความรู้น้อยนิดจนทะลุขีดจำกัดล่างของยุคสมัย ยังจะมาเรียกร้องคำอธิบาย?

ถุย!

ชาวนาในโลกสีฟ้าเห็นเข้าคงอยากจะเอาเสียมฟาดหัวพวกเจ้าให้รู้แล้วรู้รอด!

"อีกอย่าง ไปยึดเมล็ดพันธุ์ของทุกคนมาเดี๋ยวนี้ ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป การเพาะปลูกทั้งหมดต้องมีการวางแผนและจัดการแบบรวมศูนย์!"

"บอกทุกคนไปว่า ข้าจะไม่ปล่อยให้ชาวเมืองแบล็กไพน์ริดจ์คนไหนต้องอดตาย ข้าขอเอาเกียรติของตระกูลทิวลิปเป็นประกัน

แต่ใครกล้าแอบไปบุกเบิกที่นาเอง ข้าจะรัดคอมันให้ตายด้วยมือข้าเอง!"

โรดไม่ได้จะรัดคอชาวเมืองของตัวเองจริงๆ หรอก

แต่โรดเข้าใจแล้วว่า สิ่งที่แห้งแล้งในทุ่งร้างแดนเหนือไม่ใช่ดิน แต่เป็นสมองของคนพวกนี้!

ดังนั้นโรดจึงตัดสินใจเลิกใช้เหตุผลกับพวกเขา และใช้ระบบการปกครองที่ดิบเถื่อนที่สุดจัดการแทน!

รอให้พวกเขามีสมองเมื่อไหร่ ค่อยเปิดให้เช่าที่ดินทำกิน

เสียงเกรี้ยวกราดของโรดทำให้ออตโตไม่กล้าปริปากเถียง ได้แต่หดคอพยักหน้ารัวๆ

ในหัวของเขาเต็มไปด้วยภาพมาตต์ที่ถูกแขวนคอเมื่อคืน และพวกนักโทษที่ถูกแขวนประจานในเมืองเมื่อเช้า ภาวนาในใจว่าขออย่าให้ตัวเองต้องมีจุดจบแบบนั้น

โดยเฉพาะเมื่อโรดพูดประโยคถัดมา หัวใจของออตโตก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"ตอนนี้ พาข้าไปหาที่ดินที่ยังไม่เคยถูกบุกเบิกมาก่อน"

"นายท่านผู้สูงศักดิ์ ทะ... ที่ดินแถวนี้ถูกบุกเบิกไปหมดแล้ว ที่ดินใหม่ต้องเดินไปไกลมาก..."

"ว่าไงนะ?"

โรดอยากจะอาละวาด แต่สถานการณ์เป็นแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้

เพื่อปลดล็อกสถานะ เขาต้องลงมือบุกเบิกที่นาด้วยตัวเองหนึ่งหมู่ (ประมาณ 666 ตารางเมตร)

ตามกฎของระบบเกม สิ่งก่อสร้างหรือที่นาที่มีอยู่ก่อนเขามาจะไม่ถูกนับรวม ต้องเป็นสิ่งที่เขามีส่วนร่วมดำเนินการหลังมาถึงแล้วเท่านั้นถึงจะปลดล็อกสถานะได้

ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็หมายความว่าที่ดินเดิมพวกนี้ถือเป็นที่รกร้างได้ไหม?

โรดรู้สึกว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองสมเหตุสมผล จึงสั่งให้ออตโตพาไปเลือกที่ดินที่ดูดีหน่อยแถวๆ นั้น

จากนั้นโรดก็ให้ออตโตไปตามคนมาสิบกว่าคน ทำแนวกันไฟตามคำสั่ง แล้วจัดการเผาหญ้ารกๆ จนเกลี้ยง

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน โรดถ่มน้ำลายลงฝ่ามือสองที ถูมือ แล้วเงื้อจอบขึ้นมาเริ่มขุดดิน

"นายท่าน ท่านกำลังทำอะไรขอรับ?!"

กอนเลอร์ตกใจจนเกือบทำขวานหลุดมือ!

ต่อให้เขาที่เป็นทหารรับจ้างมาขุดดินก็ว่าแปลกแล้ว แต่นี่ถึงกับให้ท่านเจ้าเมืองมาขุดเองเลยรึ!

"การกระทำของข้า นอกจากพรวนดินแล้ว ยังมีคำอธิบายอื่นอีกรึ?"

โรดยืดตัวขึ้น ปรายตามองกอนเลอร์ "หรือเจ้าดูว่าข้ากำลังกินข้าวอยู่?"

พูดจบ โรดก็ลงมือสับจอบต่อไป

เมื่อครู่โรดลองตรวจสอบความคืบหน้าการปลดล็อกสถานะในระบบดูแล้ว

แถบสีเทาที่แสดงความคืบหน้ามีสีเขียวงอกขึ้นมานิดหน่อย นั่นพิสูจน์ว่าความคิดของโรดถูกต้อง

ที่เหลือ ก็แค่ลงมือทำ

"พวกเจ้ายืนบื้ออยู่ทำไม? รีบไปช่วยนายท่านขุดดินสิ!"

กอนเลอร์ทนดูไม่ได้ คายหญ้าในปากทิ้ง เตรียมจะคว้าจอบมาทำบ้าง แต่ถูกโรดห้ามไว้

"เจ้าเก็บแรงไว้คุ้มกันข้า คนอื่นไปเผาหญ้าที่แปลงอื่นให้เกลี้ยง"

"สรุปคือ ห้ามใครมายุ่งกับที่ดินตรงหน้าข้า"

"ซี้ด..."

กอนเลอร์เกาหัวแกรกๆ นึกไม่ออกว่านี่มันเรื่องอะไรกัน

แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งโรด ทุกคนต่างแยกย้ายไปทำงานตามคำสั่งอย่างว่าง่าย

การบุกเบิกที่ดินเหนื่อยกว่าที่คิด จะสักแต่เหวี่ยงจอบลงไปในดินไม่ได้ ไม่งั้นทำไปไม่กี่นาทีก็หมดแรง

การทำนาก็ต้องใช้ประสบการณ์ ต้องรักษาจังหวะ ค่อยเป็นค่อยไป ถ้ารู้สึกเหนื่อยให้หยุดพักสักครู่แล้วค่อยทำต่อ

โรดในฐานะลูกนอกสมรสเคยทำนาในปราสาททิวลิปมาก่อน ประกอบกับที่ดินผืนนี้ไม่ใช่ที่ดินใหม่เอี่ยม จึงขุดง่ายหน่อย

ในดินไม่มีก้อนหิน หิมะเพิ่งละลายดินจึงมีความชื้นพอเหมาะ ใช้เวลาค่อนวันก็ขุดเสร็จไปหนึ่งหมู่

[บุกเบิกที่นาไร่แรกของอาณาเขตด้วยตนเองสำเร็จ ปลดล็อกสถานะ: ความรู้แห่งผืนดินอุดม]

[สถานะถัดไป: รวบรวมปุ๋ยมูลสัตว์สองตัน ปลดล็อก: ปรมาจารย์แห่งปุ๋ยหมัก]

[จบแล้ว]