บทที่ 25: ตกงานอีกแล้วเพราะขยันเกินเหตุ

บทที่ 25: ตกงานอีกแล้วเพราะขยันเกินเหตุ

"หกเที่ยวเรือ?!" จ้าวฮุยอุทานออกมาด้วยความตกใจ "พวกนายสองคนไปทำอีท่าไหนถึงได้เยอะขนาดนั้น?!"

หลังจากหายตะลึง เขาก็หันไปมองทางเฉินหยวนที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

ไม่ต้องเดาก็รู้ นี่ต้องเป็นฝีมือของเฉินหยวนแน่ๆ!

ในตอนนั้นเอง คนงานคนอื่นๆ ก็เริ่มอธิบายให้จ้าวฮุยฟัง

"คู่หูพ่อลูกคู่นั้นข้าวปลาไม่ยอมกิน แซงพวกเราไปได้ตั้งหนึ่งเที่ยวแน่ะ"

"ใครว่าไม่กิน? เขากินซุปเนื้อแพะกันต่างหาก! ถ้ามีใครเลี้ยงซุปเนื้อแพะฉันบ้าง ฉันก็เก็บได้เพิ่มอีกเที่ยวเหมือนกัน ฮ่าๆ!"

"พอเถอะ! ขืนร่างกายทำงานหนักขนาดนั้น คงไม่ได้กินซุปเนื้อแพะหรอก ได้กินยาต้มแทนซะมากกว่า ฮ่าๆๆ!"

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

ท่ามกลางเสียงหยอกล้อของทุกคน จ้าวฮุยก็เข้าใจได้ในที่สุดว่าทำไมลุงเถียนกับเฉินหยวนถึงเก็บได้มากกว่าคนอื่นหนึ่งเที่ยวเรือ

สองคนนี้... ไม่สิ ต้องบอกว่าเสี่ยวเฉินทุ่มเทกับงานจริงๆ!

ตลอดเวลานั้น เฉินหยวนไม่ได้สนใจคำพูดของคนรอบข้าง และไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของจ้าวฮุยเลย

ในหัวเขามีเพียงตัวเลขเดียววนเวียนอยู่... 970

วันนี้เป็นวันที่สองของการทำงานอิสระ เขาคำนวณคร่าวๆ ในใจว่าเมื่อรวมกับกฎการให้รางวัลของระบบ... รายได้วันนี้ของเขาก็น่าจะพอๆ กับค่าเทอมรายเดือนของลูกทั้งสองคนเลยทีเดียว!

"ว้าว สุดยอดจริงๆ! เอาล่ะ มาจ่ายเงินกัน! ฮ่าๆ!" จ้าวฮุยหัวเราะชอบใจแล้วเริ่มโอนเงินให้ทุกคน

เมื่อได้รับยอดโอน เฉินหยวนยังไม่กด 'รับเงิน' เขากะว่าจะไปกดตอนขึ้นรถแล้ว

เขาอยากจะดื่มด่ำกับช่วงเวลาแสนวิเศษตอนได้รับรางวัลจากระบบแบบเงียบๆ คนเดียว!

"เสี่ยวเฉิน เอ่อ... เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป รอแป๊บนึงนะ"

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ ทุกคนก็ทยอยแยกย้ายกันกลับ พอเฉินหยวนทำท่าจะกลับบ้าง จ้าวฮุยก็เรียกเขาไว้

"อ๋อ ได้ครับพี่จ้าว"

ดูจากสีหน้าของจ้าวฮุยแล้ว เฉินหยวนพอจะเดาได้ว่าเรื่องที่พี่จ้าวจะคุยด้วยคงไม่ใช่ข่าวดีเท่าไหร่

รอจนคนอื่นเดินออกจากบ้านพักชั่วคราวไปหมดแล้ว จ้าวฮุยก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจและพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ

"เสี่ยวเฉิน คือว่า... นายก็น่าจะพอรู้นะ หอยนางรมที่นี่ฉันเก็บใกล้จะหมดแล้ว เดิมทีฉันกะว่าน่าจะต้องใช้เวลาอีกสักสองสามวัน"

"แต่ช่วงสองวันนี้พวกนายเก็บกันเร็วมาก ฉันลองเช็กดูแล้ว ที่เหลืออยู่น่าจะเก็บหมดภายในพรุ่งนี้เช้า คงไม่ต้องใช้เรือเยอะขนาดนั้น ฉันบอกลุงหวงกับลุงจ้าวไปแล้วว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมา ส่วนนาย..."

"อ๋อ! พี่จ้าว ผมเข้าใจแล้วครับ พี่กำลังจะบอกว่าพรุ่งนี้ผมไม่ต้องมาแล้วใช่ไหม?"

ฟังคำอธิบายไปได้แค่ครึ่งเดียว เฉินหยวนก็เข้าใจความหมายของจ้าวฮุยทันที

เขาขยันเกินเหตุจนทำงานเสร็จไวเกินไป สุดท้ายเลยกลายเป็นทุบหม้อข้าวตัวเองซะงั้น

เวรกรรม... นึกไม่ถึงเลยว่าเพิ่งตกงานมาได้สองวัน จะต้องมาตกงานซ้ำอีกรอบซะแล้ว

"เฮ้อ พูดตามตรงนะ นายมาช้าไปหน่อย ถ้ามาเร็วกว่านี้... ช่างเถอะ ไม่พูดถึงมันดีกว่า"

"เอาอย่างนี้ไหม? ถ้านายคิดว่างานแบบนี้พอทำไหว ฉันแนะนำเจ้าของฟาร์มคนอื่นให้ได้นะ ติดอยู่อย่างเดียวคือปกติพวกเขาจะออกเรือกันตอนตีหนึ่งตีสอง นายคิดว่าไง..."

จ้าวฮุยพูดด้วยความเสียดาย สิ่งเดียวที่เขาพอจะช่วยเฉินหยวนได้คือการแนะนำงานใหม่ให้

"อ๋อ ขอบคุณครับพี่จ้าว แต่คงไม่รบกวนดีกว่า หลักๆ คือผมออกทะเลตอนดึกๆ ไม่ไหว ไม่เป็นไรครับพี่ ไว้ปีหน้าตอนเก็บหอยพี่ค่อยเรียกผมใหม่นะ!" เฉินหยวนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"ได้เลย! ปีหน้าฉันจะ... เดี๋ยวนะ! ฉันหวังว่าปีหน้านายจะได้งานดีๆ ทำมากกว่านะ ฮ่าๆ!" จ้าวฮุยตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะร่า

"ฮ่าๆ นั่นสินะครับ! งั้นผมกลับก่อนนะพี่จ้าว!"

"โอเค! เดินทางปลอดภัยนะ!"

หลังจากนั้น เฉินหยวนก็เดินออกจากบ้านพักตรงดิ่งไปยังจุดจอดรถ

เฮ้อ! เอาเถอะ ก็คงต้องหาจ๊อบรายวันงานอื่นทำต่อไป

ทว่า พอเดินมาถึงที่รถ เฉินหยวนก็สังเกตเห็นลุงเถียนกำลังนั่งยองๆ สูบบุหรี่อยู่ข้างรถของเขา

เมื่อเห็นเฉินหยวนเดินเข้ามา ลุงเถียนก็ลุกขึ้นยืนส่งยิ้มให้

"ลุงเถียน มานั่งทำอะไรตรงนี้ครับ? ให้ผมไปส่งไหม?" เฉินหยวนถามด้วยความหวังดี

ลุงเถียนโบกมือปฏิเสธ "ไม่เป็นไร ลุงขี่มอเตอร์ไซค์มา เถ้าแก่จ้าวบอกเอ็งแล้วใช่ไหมว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมา?"

เฉินหยวนพยักหน้ายิ้ม "ครับ งานเหลือไม่เยอะแล้ว เลยไม่ต้องมา ขอบคุณลุงมากนะครับที่ช่วยสอนงานผมตลอดสองวันที่ผ่านมา"

ลุงเถียนหัวเราะแห้งๆ "โธ่เอ๊ย ใครมีตาก็มองออกว่าใครพาใครทำงาน สองวันนี้ลุงต่างหากที่ได้อานิสงส์จากเอ็ง"

เฉินหยวนหัวเราะอย่างซื่อๆ "อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ มันเป็นจังหวะชีวิต!"

"ว่าแต่ ลุงเถียนมารอผมมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ..."

"อ้อ รอเดี๋ยวนะ!" พูดจบลุงเถียนก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้วโอนเงิน 100 หยวนให้เฉินหยวนทางวีแชท

พอเห็นยอดเงิน 100 หยวนที่ลุงเถียนโอนมา เฉินหยวนก็รีบปฏิเสธและเตรียมจะกดยกเลิก

แต่ลุงเถียนกลับคว้ามือเขาไว้แล้วกดมือลง "เสี่ยวเฉิน อย่ามาลีลา! ลุงไม่ได้ทำเพื่อเอาหน้า! วันนี้ลุงได้เงินเพิ่มมาตั้งสามร้อยกว่าหยวนเพราะตามเอ็งทำงาน ทั้งที่ลุงแทบไม่ได้ออกแรงอะไรมาก แบ่งให้เอ็งร้อยเดียวนี่ไม่ถือว่าเยอะเลย!"

น้ำเสียงของลุงเถียนหนักแน่นเด็ดขาด เหมือนกับท่าทีในวีแชทเมื่อวานเปี๊ยบ

ใครไม่รู้มาเห็นคงนึกว่าลุงเถียนกำลังขู่รีดไถเงินเฉินหยวนอยู่แน่ๆ

"ไม่ครับลุงเถียน..."

"เอาล่ะ เลิกคุยเรื่องนี้กันได้แล้ว ที่ลุงมารอเอ็ง หลักๆ คืออยากจะถามว่า เอ็งสนจะรับงานงานหนึ่งไหม ลุงพอรู้ลู่ทางอยู่ จ่ายรายวันเหมือนกัน"