บทที่ 19 ทุกคนต้องเดินเท้าเข้าเมืองวิญญาณยุทธ์!

ความคิดของปี่ปีตงสะดุดหยุดลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้องเพลงอันไม่น่าอภิรมย์นั้น นางเงียบไปเมื่อได้ยินทั้งเสียงเพลงและเสียงน้ำไหล ในใจนึกอยากจะลากตัวเจ้าเด็กบ้าออกมาสั่งสอนให้น่วมสักที

คลื่นพลังวิญญาณสายหนึ่งลอยละลิ่วเข้าไปในห้องอาบน้ำ

ทันใดนั้น เสียงเพลงก็เงียบหายไป ตามมาด้วยเสียงน้ำที่เบาลงอย่างรวดเร็ว และเสียงกุกกักรีบเร่งแต่งตัวดังลอดออกมา

ประตูห้องอาบน้ำเปิดออก

ปี่ปีตงยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ในมือถือชุดคลุมอาบน้ำเตรียมไว้

มงกุฎทองคำม่วงบนศีรษะหายไปแล้ว เหลือเพียงเรือนผมยาวสีม่วงเทาที่ขับเน้นใบหน้างดงามให้ดูโดดเด่นสมบูรณ์แบบ ทว่าดวงตาคู่สวยกลับฉายแววอำมหิตน่าสะพรึงกลัว

"แฮะๆ... อาจารย์ ข้าขอตัวก่อนนะครับ เชิญท่านอาบน้ำตามสบายเลย"

เย่เทียนซิงผลักประตูห้องบำเพ็ญเพียรแล้ววิ่งหนีออกไปราวกับหนีตาย

หูเลียนารออยู่หน้าประตูแล้ว ทั้งสองจึงรีบเร่งออกจากพระราชวังสังฆราชไปอย่างรวดเร็ว

เย่เทียนซิงกลับมาที่หอพัก

ขณะนี้ยังเป็นเวลากลางวัน เพื่อนร่วมหอพักคนอื่นๆ ต่างออกไปเรียนกันหมด

หลังจากเก็บข้าวของทั้งหมดลงในอุปกรณ์วิญญาณประเภทพื้นที่ เขาก็เดินออกจากห้องทันที

ในเมื่อตอนนี้เขาเป็นศิษย์สายนอกขององค์สังฆราชแล้ว แถมยังมีเรื่องลับลมคมในติดตัวอีกมากมาย การจะอาศัยอยู่ร่วมกับคนอื่นต่อไปย่อมไม่เหมาะสม

เขาไปหาผู้ดูแลหอพัก หลังจากแสดงสถานะยืนยันตัวตน เขาก็ได้รับกุญแจห้องพักเดี่ยวมา

ภายในห้องพักเดี่ยว

เย่เทียนซิงเริ่มตรวจนับของที่ได้มาจากการเดินทางไปป่าซิงโต้ว

กระดูกวิญญาณระดับพันปีสามชิ้น สองชิ้นในนั้นถูกปี่ปีตงเอาไปแล้ว

ส่วนกระดูกวิญญาณที่เหลืออีกชิ้นมีอายุต่ำเกินไป เขาจึงโยนมันลงในอุปกรณ์วิญญาณโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง กะว่าจะหาโอกาสเอาไปขายแลกเงินในภายหลัง

กระดูกวิญญาณระดับหมื่นปีหนึ่งชิ้น

【กระดูกวิญญาณส่วนลำตัวกายาอมตะ: จากสัตว์วิญญาณพืชอายุ 15,000 ปี ทักษะวิญญาณ: มอบพลังชีวิตมหาศาล รักษาบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว และเพิ่มพลังระเบิดให้กับวิญญาณยุทธ์สายพืชอย่างรุนแรง】

กระดูกวิญญาณส่วนนอกหนึ่งชิ้น

【ปีกอัสนีม่วงเหินเวหา: กระดูกวิญญาณส่วนนอกระดับพันปี จากม้าบินอัสนีม่วงที่ยังไม่โตเต็มวัย ทักษะวิญญาณ: รวบรวมพลังวิญญาณในกระดูกวิญญาณเพื่อสร้างปีกสายฟ้า ตราบเท่าที่ยังมีพลังวิญญาณ ปีกก็จะยังคงอยู่ มีความเร็วสูงมาก สามารถเร่งความเร็วแบบระเบิดพลังได้ แต่จะผลาญพลังวิญญาณมากขึ้น】

กระดูกวิญญาณส่วนนอกชิ้นนี้ได้มาจากในท้องของม้าบินอัสนีม่วงระดับหมื่นปีตัวนั้น

เย่เทียนซิงสัมผัสถึงมันได้ในตอนนั้น ซึ่งเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาอยากจะชำแหละซากศพ สัตว์วิญญาณตัวนั้นคลอดลูกยาก และลูกในท้องก็ใกล้ตายเต็มที

อาจเป็นเพราะความไม่ยินยอมพร้อมใจ หรือเป็นความหวังสุดท้ายของผู้เป็นแม่ ม้าบินอัสนีม่วงจึงรวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดไปที่ลูกก่อนตาย แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว

การดูดซับกระดูกวิญญาณทั้งสองชิ้นนี้คงต้องใช้เวลาพอสมควร

เขาจัดการล็อคประตูห้องและแขวนป้าย 'ห้ามรบกวน - กำลังบำเพ็ญเพียร' ไว้ที่ลูกบิดประตู

ยังไม่พอ เขาถึงกับลากตู้มาขวางประตูจากด้านใน เพื่อป้องกันไม่ให้ใครบุกรุกเข้ามา

เวลาผ่านไป อาจจะหนึ่งชั่วโมง หรืออาจจะหนึ่งวัน

สามวันต่อมา

กลุ่มแขกไม่ได้รับเชิญเดินทางมาถึงหน้าประตูเมืองวิญญาณยุทธ์

คนกลุ่มนี้มีจำนวนประมาณ 300 คน

ดูจากเครื่องแบบที่หลากหลาย ก็พอจะเดาได้ไม่ยาก

พวกเขาคือทีมตัวแทนจากจักรวรรดิเทียนโต้ว

ทั้งหมด 15 ทีม

นอกจากผู้ติดตามและคณะทูตจากจักรวรรดิเทียนโต้วแล้ว

ทางสำนักวิญญาณยุทธ์เองก็ส่งคณะต้อนรับมารอรับเช่นกัน

ประกอบด้วยชายหนุ่มรูปงามหนึ่งคน และราชทินนามพรหมยุทธ์อีกหนึ่งคน

นี่ไม่ใช่การดูหมิ่นจักรวรรดิเทียนโต้วแต่อย่างใด ตรงกันข้าม ถือเป็นการให้เกียรติอย่างสูงสุดแล้ว

กองทหารรักษาพระองค์เทียนโต้วที่รับหน้าที่คุ้มกันขบวนได้ถอยร่นออกไปร้อยลี้ ไม่อนุญาตให้เข้าใกล้เมือง มิฉะนั้นจะถือว่าเป็นการยั่วยุต่อสำนักวิญญาณยุทธ์

ณ ประตูเมืองวิญญาณยุทธ์

รถม้าขององค์รัชทายาท 'เสวี่ยชิงเหอ' ถูกทหารของสำนักวิญญาณยุทธ์ขวางไว้

นิ่งเฟิงจื้อขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติ

"ท่านอาจารย์ ข้าจะลงไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น"

เสวี่ยชิงเหอลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เลิกม่านขึ้นแล้วก้าวลงจากรถม้าหรูหรา

สายตาของเขากวาดมองกลุ่มคนที่ขวางทางรถม้าอยู่

เด็กหนุ่มหน้าตาดี มีดวงตาดอกท้อเปี่ยมเสน่ห์ รูปร่างสูงโปร่ง รอยยิ้มประณีตบรรจง และมีพลังวิญญาณแข็งแกร่งซ่อนเร้นอยู่ในกาย

สำนักวิญญาณยุทธ์มีอัจฉริยะเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เชียนเริ่นเสวี่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย การที่มีอัจฉริยะปรากฏตัวขึ้นในสำนักวิญญาณยุทธ์ของนาง ย่อมหมายความว่านางมีหมากให้ใช้งานเพิ่มขึ้นอีกตัว

ด้านหลังเด็กหนุ่มรูปงาม มีสาวงามผมสั้นสีม่วงผู้ร้อนแรงยืนอยู่ คลื่นพลังวิญญาณของนางแผ่พุ่งออกมาพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

ผู้อาวุโสเก้า: พรหมยุทธ์อินทรีเพลิง?

เชียนเริ่นเสวี่ยลอบตกใจ ครั้งล่าสุดที่นางเจอพรหมยุทธ์อินทรีเพลิง อีกฝ่ายดูไม่แข็งแกร่งขนาดนี้ หรือว่านางเพิ่งจะทะลวงระดับได้อีก?

ส่วนทหารไม่กี่คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง นางแทบไม่ได้ใส่ใจ

"พวกท่านคือทีมผู้เข้าแข่งขันจากจักรวรรดิเทียนโต้วใช่หรือไม่?"

ในขณะที่เชียนเริ่นเสวี่ยกำลังลอบสังเกตการณ์ทั้งสองอยู่นั้น เสียงที่ไม่ค่อยพอใจนักก็ดังขึ้น

เชียนเริ่นเสวี่ยโค้งคำนับเล็กน้อยให้แก่เจ้าของเสียงและกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "สหายจากสำนักวิญญาณยุทธ์ ข้าเป็นตัวแทนจากราชวงศ์เทียนโต้ว ทีมที่อยู่ด้านหลังข้าล้วนเป็นผู้เข้าแข่งขัน ไม่ทราบว่าเหตุใดท่านจึงขวางทางพวกเราไว้?"

เย่เทียนซิงเหลือบมองไปที่เหนือศีรษะของเชียนเริ่นเสวี่ย แล้วยิ้มมุมปากเล็กน้อย

เขาก้าวยาวๆ สองก้าวเข้าไปประชิดตัวเชียนเริ่นเสวี่ย แล้วคว้ามือของอีกฝ่ายมากุมไว้อย่างกระตือรือร้น "โอ้ ที่แท้ก็องค์รัชทายาทนี่เอง! ข้าเป็นเพียงทหารต่ำต้อยจากโรงเรียนวิญญาณยุทธ์ ได้ยินกิตติศัพท์ของท่านมานาน วันนี้ได้มาเห็นกับตา ช่างสมคำร่ำลือจริงๆ"

เชียนเริ่นเสวี่ยปลอมตัวเป็นชาย มีเพียงใบหน้าเท่านั้นที่เปลี่ยนไป ดังนั้นเย่เทียนซิงที่กุมมือนางอยู่ในตอนนี้จึงรู้สึกฟินสุดขีด

มือน้อยๆ นุ่มนิ่มเนียนละเอียด แถมยังมีความเย็นสบายหน่อยๆ

"จริงหรือ? ขอบคุณ ขอบคุณ ข้าไม่นึกเลยว่าชื่อเสียงของข้าจะโด่งดังไปไกลขนาดนี้"

เชียนเริ่นเสวี่ยแทบระเบิดอารมณ์ออกมา แต่ในฐานะรัชทายาทแห่งจักรวรรดิเทียนโต้ว นางจำต้องรักษามาดสุขุมไว้ จึงได้แต่แสร้งทำเป็นยินดีปรีดา

"จริงๆ นะพะยะค่ะ องค์รัชทายาท ข้าเป็นแฟนคลับตัวยงของท่านเลย!"

เย่เทียนซิงหน้าด้านสุดกู่ เขาล้วงสมุดเล่มเล็กและปากกาออกมาจากอกเสื้อ

"องค์รัชทายาท ได้โปรดเซ็นชื่อให้ข้าด้วยเถิด ข้าจะเก็บไว้ดูต่างหน้ายามคิดถึงท่าน"

ในที่สุดก็ได้มือคืนมา เชียนเริ่นเสวี่ยลอบถอนหายใจยาว รับสมุดและปากกามาพร้อมรอยยิ้ม แล้วรีบหวัดชื่อลงไปโดยแทบไม่ได้มอง

"ฮืออออ ขอบพระทัยมากพะยะค่ะองค์รัชทายาท! ข้าเชื่อว่าในอนาคตท่านจะต้องเป็นจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแน่นอน!"

เย่เทียนซิงแสร้งทำเป็นซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลพราก เขาขยับตัวเข้าไปใกล้เชียนเริ่นเสวี่ย แล้วโผเข้ากอดนางแน่น ร้องไห้ด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ไอ้สารเลว!

เชียนเริ่นเสวี่ยอยากจะฆ่าหมอนี่ให้ตายคามือ

แต่ในฐานะรัชทายาท นางต้องใจเย็นเข้าไว้

นางไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสำนักวิญญาณยุทธ์ถึงส่งตัวประหลาดแบบนี้มาปั่นประสาทนาง นี่เป็นแผนของปี่ปีตงหรือเปล่า?

ต้องการจะทำให้นางดูเป็นตัวตลกงั้นหรือ?

ไม่มีทางเสียหรอก!

เชียนเริ่นเสวี่ยแสร้งทำเป็นซาบซึ้งใจ กอดตอบเด็กหนุ่มรูปงามในอ้อมแขนแน่น แล้วหัวเราะเสียงดังอย่างใจกว้าง "ขอบคุณ ในอนาคตข้าเสวี่ยชิงเหอจะเป็นผู้ปกครองที่มีปรีชาสามารถแน่นอน ฝากความคิดถึงไปยังองค์สังฆราชด้วยนะ"

ทั้งสองจับมือกันอีกครั้ง ราวกับสหายเก่าที่ไม่ได้พบกันมาแรมปี

เย่เทียนซิงตะโกนสั่งทหารด้านหลัง "เปิดประตูเมือง!"

เชียนเริ่นเสวี่ยลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เตรียมจะกลับขึ้นรถม้า นางคิดว่าเรื่องวุ่นวายวันนี้คงจบลงแล้ว เดินทางมาไกล นางก็เริ่มเหนื่อยและอยากหาที่พักผ่อนเต็มที

"ช้าก่อน!"

เท้าที่กำลังจะก้าวขึ้นรถม้าของเชียนเริ่นเสวี่ยชะงักค้าง นางหันกลับมามองเย่เทียนซิงด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก

สีหน้าของเย่เทียนซิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาเก็บสมุดเล่มน้อยเข้าอกเสื้ออย่างทะนุถนอม แล้วหันไปยิ้มตอบเชียนเริ่นเสวี่ย

"เพื่อความปลอดภัยขององค์สังฆราช ทุกคนต้องเดินเท้าเข้าเมืองวิญญาณยุทธ์ แน่นอนว่าทางสำนักวิญญาณยุทธ์จะดูแลรถม้าของพวกท่านเป็นอย่างดี โปรดวางใจในเรื่องนี้"

"หากพวกท่านไม่ให้ความร่วมมือ ทางเราต้องขออภัยที่ต้องตัดสิทธิ์การเข้าร่วมแข่งขันของพวกท่านทั้งหมด!"