บทที่ 29 ปล่อยลูกชายฉันนะ!
บทที่ 29 ปล่อยลูกชายฉันนะ!
"เพียะ! เพียะ! เพียะ!!!"
เซี่ยซือเซิงตบหน้าจี้เถิงเฟยฉาดใหญ่ติดต่อกันถึงสามที!
ใบหน้าของจี้เถิงเฟยแดงก่ำขึ้นทันตาเห็น
ลำคอของเขาถูกมือเรียวของเซี่ยซือเซิงบีบแน่นจนหายใจไม่ออก สองมือปัดป่ายไปมากลางอากาศ
"นัง... นังผู้หญิงชั่ว! ปล่อย... ปล่อยฉันนะ..."
"โอ๊ย!!!"
"ปล่อยลูกชายฉันเดี๋ยวนี้นะ!!!"
ทันทีที่หลัวชางเจวียนผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้ามา ก็เห็นภาพเซี่ยซือเซิงกำลังบีบคอจี้เถิงเฟยราวกับจะฆ่าให้ตายคามือ
หล่อนกรีดร้องเสียงหลงแล้วพุ่งตัวเข้าใส่เซี่ยซือเซิงทันที!
เซี่ยซือเซิงไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอเพียงแค่เหวี่ยงหลังมือตบสวนกลับไปเต็มแรง!
"เพียะ!!!"
ฝ่ามือปะทะเข้ากับใบหน้าของหลัวชางเจวียนอย่างจัง!
ร่างของหลัวชางเจวียนเซถลาตามแรงตบ ขาอ่อนพับจนล้มคว่ำทับร่างของจี้เจียวเจียวที่กองอยู่กับพื้น
"ว้าย!!"
จี้เจียวเจียวที่ไม่ทันตั้งตัวถูกหลัวชางเจวียนล้มทับเต็มแรง ศีรษะกระแทกพื้นซ้ำจนสลบเหมือดไปในทันที
แต่นาทีนี้ ความสนใจของหลัวชางเจวียนไม่ได้อยู่ที่จี้เจียวเจียวเลยแม้แต่น้อย หล่อนหันขวับกลับมาถลึงตาใส่เซี่ยซือเซิงด้วยความเคียดแค้น
"ปล่อยลูกชายฉันเดี๋ยวนี้นะ!!"
"เซี่ยซือเซิง! นี่แกกะจะฆ่าคนหรือไง!!!"
เซี่ยซือเซิงผลักจี้เถิงเฟยที่อยู่ในมือกระเด็นไปทางหลัวชางเจวียน
"โครม!"
ร่างของจี้เถิงเฟยกระแทกใส่หลัวชางเจวียนเข้าอย่างจัง
จี้เจียวเจียวผู้โชคร้ายที่นอนรองรับน้ำหนักอยู่ด้านล่างสุด โดนกระแทกซ้ำจนเกือบจะฟื้นคืนสติ
"แค่กๆๆ! แม่... มัน... นังสารเลว..."
จี้เถิงเฟยกุมลำคอ ไอโขลกๆ อย่างรุนแรง พลางชี้นิ้วฟ้องแม่ด้วยความเจ็บใจ
หลัวชางเจวียนตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากตัวจี้เจียวเจียว เข้ากอดประคองจี้เถิงเฟยแล้วลูบหลังลูบไหล่
"ลูกแม่? เป็นยังไงบ้าง? เจ็บตรงไหนไหมลูก?"
เมื่อเห็นรอยนิ้วมือชัดเจนบนลำคอและรอยตบบวมเป่งบนใบหน้าลูกชาย หล่อนก็หันขวับไปตวาดใส่เซี่ยซือเซิง
"ทำไมแกถึงได้อำมหิตกับเถิงเฟยขนาดนี้?!"
"เขาเป็นน้องชายแกนะ! เป็นลูกชายคนเดียวของพ่อแก!"
"ทำไมถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตได้ขนาดนี้!"
เซี่ยซือเซิงแทบจะหลุดขำออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของแม่เลี้ยง
โหดเหี้ยม?
เธอยังโหดได้ไม่ถึงครึ่งของพวกมันเลยด้วยซ้ำ!
เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่จี้ฉางอันทำ!
แม่เลี้ยงที่ต่อหน้าแสร้งทำเป็นรักใคร่เอ็นดู ปากบอกว่าดีกับเธอหนักหนา
น้องสาวต่างแม่ที่คอยจ้องจะขโมยของ แย่งคู่หมั้น และลอบแทงข้างหลัง
พ่อบังเกิดเกล้าที่หลอกให้เธอไปลำบากในชนบท ให้รับเคราะห์แทนคนอื่น เพียงเพื่อตัวเองจะได้หอบสมบัติหนีไปเสวยสุขที่ฮ่องกง!
เมื่อเทียบกันแล้ว คนพวกนี้ต่างหากที่เลวระยำของจริง!
สิ่งที่เธอทำในตอนนี้ ยังเทียบไม่ได้กับเศษเสี้ยวความเลวทรามที่พวกมันทำไว้เลย!
เซี่ยซือเซิงมองดูใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของหลัวชางเจวียน
อีกเดี๋ยวหล่อนคงโกรธไม่ออกแน่
เธอสังเกตเห็นแล้วว่าจี้ฉางอันเริ่มระแวงเรื่องจี้เถิงเฟย
และเชื่อว่าตัวเขาเองก็คงรู้สึกตะขิดตะขวงใจว่าลูกชายคนนี้หน้าตาไม่เหมือนตัวเองเลยสักนิด
ความลับเรื่องใหญ่ขนาดนี้ หลัวชางเจวียนจะแก้ตัวยังไง?
และเรื่องราวมันจะบานปลายไปถึงขั้นไหน?
เธออยากรู้นักเชียว
ทว่าเธอไม่มีเวลามานั่งดูละครฉากนี้ต่อ เธอต้องรีบไปค้นหาพวกเครื่องประดับ ของเก่า และภาพวาดพู่กันที่จี้ฉางอันซุกซ่อนเอาไว้
เธอหันไปมองจี้ฉางอันแล้วเอ่ยขึ้น "คุณพ่อคะ แม่เลี้ยงมาพอดีเลย ลองถามหล่อนดูให้ชัดๆ สิคะว่าจี้เถิงเฟยหน้าเหมือนใครกันแน่"
อะไรนะ?
เถิงเฟยหน้าเหมือนใคร?
มือของหลัวชางเจวียนที่กำลังลูบหลังปลอบขวัญลูกชายถึงกับชะงักและเผลอฟาดลงไปเต็มแรงด้วยความตกใจ
"แค่กๆๆ!"
"แม่! ทำอะไรเนี่ย? จะฆ่าผมให้ตายหรือไง?!"
จี้เถิงเฟยสำลักหน้าดำหน้าแดง หันมามองค้อนแม่ตัวเอง
เขานึกขึ้นได้ถึงคำพูดทิ้งท้ายของเซี่ยซือเซิงเมื่อครู่ จึงรีบลรนลานบอกหลัวชางเจวียน
"แม่! รีบอธิบายให้พ่อฟังเร็วเข้าสิว่าผมเป็นลูกแท้ๆ ของพ่อ! ไม่ใช่ลูกชู้ที่ไหน!"