บทที่ 30 คฤหาสน์หลังใหญ่และทรัพย์สมบัติทั้งหมดต้องเป็นของเขา!
บทที่ 30 คฤหาสน์หลังใหญ่และทรัพย์สมบัติทั้งหมดต้องเป็นของเขา!
หลัวชางเจวียนรู้สึกสมองอื้ออึงไปหมด เหมือนสติหลุดลอยไปชั่วขณะ!
จี้ฉางอันรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?
แล้วนังเด็กซือเซิงไปรู้อะไรมา?
นังนั่นรู้อะไรมากแค่ไหน? แล้วเอาอะไรไปเป่าหูจี้ฉางอันบ้าง?
หลัวชางเจวียนเงยหน้ามองสามีด้วยแววตาตื่นตระหนก
เมื่อเห็นใบหน้าทะมึนตึงและสายตาที่กวาดมองสลับไปมาระหว่างจี้เถิงเฟยกับตัวเธอ... จบเห่แน่!
จี้ฉางอันเริ่มระแคะระคายแล้ว!
สถานการณ์กำลังเลวร้ายลงทุกที!
ความลับเรื่องที่จี้เถิงเฟยไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของจี้ฉางอัน จะให้เขาแพร่งพรายรู้ไม่ได้เด็ดขาด!
เธอปล่อยโฮพลางถลันเข้าไปเกาะขอบเตียงของจี้ฉางอัน "ฉางอัน! ฉันร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคุณมาตั้งกี่ปี คุณไม่รู้นิสัยใจคอฉันหรือคะ?"
"แค่คำพูดลอยๆ ของซือเซิงไม่กี่คำ คุณถึงกับระแวงฉัน ระแวงลูกของเราเชียวหรือ"
"คุณทำร้ายจิตใจฉันได้ลงคอเชียวหรือ? เราเป็นผัวเมียที่ตบแต่งกันถูกต้องตามกฎหมาย อยู่กินกันมาเป็นสิบปี!"
"วันๆ ฉันก้มหน้าก้มตาซักผ้า ทำกับข้าว ปรนนิบัติคุณ เลี้ยงดูลูกเต้า งานบ้านงานเรือนฉันไม่เคยบกพร่อง ไม่เคยทำเรื่องเสื่อมเสียให้คุณต้องอับอายแม้แต่ครั้งเดียว!"
"แต่คุณกลับมาสงสัยในตัวฉัน เพียงเพราะคำยุยงของลูกสาวเมียเก่า! คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ฮือๆ..."
"ฉันยอมลำบากเพื่อคุณมาตั้งเท่าไหร่ อดทนมาสารพัด แต่คุณกลับตอบแทนความดีของฉันด้วยความหวาดระแวงแบบนี้ ฮือๆ..."
น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มขณะพรั่งพรูความในใจ เธอนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ใช้กำปั้นทุบตีหน้าอกตัวเองด้วยความคับแค้นใจ
พอเห็นน้ำตานองหน้ากับท่าทางเจ็บปวดรวดร้าว ความคลางแคลงใจวูบหนึ่งที่เคยเกิดขึ้นในใจจี้ฉางอันก็มลายหายไปจนสิ้น
หลงเหลือไว้เพียงความรู้สึกผิดและความสงสารจับใจ
เขาเอื้อมมือไปกุมมือหลัวชางเจวียน "เอาเถอะๆ ผมไม่ได้บอกว่าสงสัยคุณสักหน่อย ก็แค่ยัยเด็กซือเซิงนั่นไปได้ยินอะไรมาแล้วเอามาเป่าหูผมเท่านั้นเอง"
"คุณลุกขึ้นก่อนเถอะ อย่าทุบตีตัวเองแบบนั้นเลย"
นึกย้อนไปถึงอดีต ตอนนั้นเธอท้องแก่ใกล้คลอดแต่จำต้องแต่งงาน
ไม่นานก็ต้องกลายเป็นม่าย เลี้ยงลูกตามลำพัง
เธอต้องผ่านความทุกข์ยากลำบากมานับไม่ถ้วน
หลังจากแต่งงานกับเขา เธอก็ให้กำเนิดเถิงเฟย
ตลอดหลายปีมานี้ เธอทำงานหนักอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ดูแลบ้านช่องเรียบร้อยไม่มีที่ติ
เขาไม่ควรสงสัยในตัวเธอจริงๆ ไม่ควรระแวงภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากเลย
หลัวชางเจวียนหยุดมือ แล้วค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นตามแรงดึงของสามี "ฉางอัน... ฉัน... ฮือๆ..."
เธอสะอื้นจนพูดไม่ออก ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
จี้ฉางอันปลอบโยนซ้ำ "เอาล่ะๆ หยุดร้องได้แล้ว อายุอานามก็ปูนนี้แล้ว ร้องไห้เป็นเด็กๆ ไปได้"
หลัวชางเจวียนค่อยๆ กลั้นเสียงสะอื้นจนสงบลง
จี้เถิงเฟยเห็นแม่เคลียร์ปัญหาได้อยู่หมัด และตัวเองรอดตัวแล้ว ก็หันมามองเซี่ยซือเซิงอย่างผู้ชนะ!
หึ!
นังแม่มดร้ายคิดจะมาเสี้ยมให้เขากับพ่อแตกคอกันงั้นรึ
ฝันไปเถอะ!
เขาก็ต้องเป็นลูกพ่อ เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพ่ออยู่แล้ว!
คำพูดพล่อยๆ ของมันไม่กี่คำจะมาเปลี่ยนความจริงได้ยังไง!
แม่ของเขาย่อมรู้ดีที่สุดว่าเขาเป็นลูกใคร!
ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว!
ต่อไปนี้คฤหาสน์หลังใหญ่และเงินทองกองเท่าภูเขาก็ยังคงตกเป็นของเขาเหมือนเดิม!!
เมื่อเห็นสีหน้าลำพองใจของจี้เถิงเฟย เซี่ยซือเซิงก็เดินปรี่เข้าไปแล้วง้างมือขึ้น
"เพียะ!"
ฝ่ามือฉาดใหญ่ฟาดลงบนใบหน้าของจี้เถิงเฟยอีกครั้ง!
จี้เถิงเฟยกุมหน้าตัวเอง "แก... แกกล้าตบฉันอีกแล้วเหรอ?!"
ทำไมยัยนี่ถึงตบเขาไม่หยุดหย่อนแบบนี้!
เซี่ยซือเซิงหันขวับไปหาหลัวชางเจวียน "แม่เลี้ยงที่แสนดีคะ ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยสิว่า ทำไมน้องชายสุดที่รักของฉันถึงหน้าตาไม่เหมือนพ่อเลยสักนิด?"
"ในเมื่อเป็นพ่อลูกกัน อย่างน้อยก็ต้องมีเค้าโครงหน้าส่วนไหนเหมือนกันบ้างสิ จริงไหม?"
เธอหันไปพิจารณาใบหน้าของจี้เถิงเฟยอย่างละเอียด "ทำไมฉันมองดูแล้ว น้องชายคนดีคนนี้ถึงไม่มีส่วนไหนเหมือนพ่อเลยล่ะ?"
"ถ้าความเหนื่อยยากตลอดหลายปีของพ่อ กลายเป็นการช่วยคนอื่นเลี้ยงลูก คงเป็นการขาดทุนย่อยยับเลยนะคะ"