บทที่ 28 หรือว่าหลัวชางเจวียนคบชู้?
บทที่ 28 หรือว่าหลัวชางเจวียนคบชู้?
นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว!
หรือจะเป็นไปได้ว่า... หลัวชางเจวียนสวมเขาให้เขาจริงๆ?
จี้เถิงเฟยไม่ใช่ลูกชายของเขา?!
เมื่อเห็นจี้ฉางอันจ้องมองมาโดยไม่พูดไม่จา จี้เถิงเฟยก็เริ่มร้อนรนในใจ "พ่อครับ? พ่อเป็นอะไรไป?"
"พ่อคงไม่เชื่อคำพูดของนังปีศาจร้ายนี่ แล้วระแวงว่าผมไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อหรอกใช่มั้ยครับ?"
"พ่อ! ผมจะไม่ใช่ลูกพ่อได้ยังไง?"
"อย่าไปฟังมันพูดเพ้อเจ้อนะครับ!!"
จี้เจียวเจียวที่ยืนอยู่ข้างๆ พลันตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดเผือด ราวกับฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้
เธอจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของจี้เถิงเฟย ขบริมฝีปากแน่น!
เซี่ยซือเซิงหันไปมองจี้ฉางอัน "คุณพ่อลองดูให้ชัดๆ อีกทีสิคะ? น้องชายแสนดีคนนี้ของหนู มีส่วนไหนเหมือนคุณพ่อบ้าง?"
"หาเจอไหมคะ?"
ยิ่งจี้ฉางอันมอง สีหน้าก็ยิ่งมืดครึ้ม หัวใจหนักอึ้งลงเรื่อยๆ
ต่อให้จี้เถิงเฟยจะโง่แค่ไหน ก็ยังดูออกว่าบรรยากาศตอนนี้มันไม่ชอบมาพากล
เขากะพริบตาถี่ๆ ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความประหม่า "พ่อ... พ่อเชื่อคำพูดนังบ้านั่นจริงๆ เหรอ?"
เขาเป็นลูกพ่อชัดๆ!
ลูกในไส้แท้ๆ เลยนะ!
จะไม่เหมือนพ่อได้ยังไง?!
เมื่อเห็นท่าไม่ดี จี้เจียวเจียวก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับเซี่ยซือเซิง
"พี่คะ... ซือเซิง พี่ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง? ทำไมพี่ต้องพยายามทำลายชื่อเสียงของคุณแม่ด้วย?"
"ตั้งแต่คุณแม่แต่งเข้าบ้านมา ท่านก็ดีกับพี่มาตลอด ทั้งซักผ้า ทำกับข้าวให้กิน กลัวว่าพี่จะกินไม่ถูกปาก ท่านถึงขนาดไปขอเรียนสูตรจากป้าข้างบ้านเลยนะ!"
"คุณแม่ดีกับพี่ยิ่งกว่าฉันที่เป็นลูกแท้ๆ เสียอีก! พี่ยังมีอะไรไม่พอใจอีกเหรอ?"
"ทำไมต้องมาพูดเรื่องไม่มีมูลความจริงพวกนี้ พยายามจะเสี้ยมให้คุณพ่อกับคุณแม่แตกแยกกันทำไม?!"
"ทำไมจิตใจพี่ถึงได้อำมหิตนัก?!"
"พี่ตบคุณพ่อ เอาตะเกียบแทงมือท่าน แถมยังถีบท่านจนสลบ!"
"ตกลงพี่ต้องการอะไรกันแน่? จะทำลายครอบครัวนี้ให้พังพินาศไปเลยหรือไง?!"
ท่ามกลางคำพูดรัวเป็นชุดของจี้เจียวเจียว จี้ฉางอันกลับคลายความระแวงสงสัยเรื่องจี้เถิงเฟยลงอย่างน่าประหลาด
เขาเริ่มคิดว่า หรือเซี่ยซือเซิงจะจงใจพูดเป่าหูให้เขาไขว้เขว
เพื่อให้เขาเข้าใจผิดในตัวจี้เถิงเฟยและหลัวชางเจวียน
ถ้าครอบครัวแตกแยก คนที่สะใจที่สุดก็คงเป็นเซี่ยซือเซิง
ช่วงนี้ลูกสาวคนนี้เปลี่ยนไปมากจริงๆ
"เซี่ยซือเซิง!"
จี้ฉางอันมองเซี่ยซือเซิงด้วยสีหน้าถมึงทึง "เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว!"
"น้องพูดถูก ฉันว่าแกคงทนเห็นครอบครัวมีความสุขไม่ได้ ถึงได้คอยหาเรื่องมาปั่นป่วนให้บ้านแตก!"
"เรื่องที่แกก่อไว้เมื่อเช้า ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ!"
เซี่ยซือเซิงยืนกอดอกอยู่ที่ปลายเตียง มองจี้ฉางอันด้วยสายตาเหยียดหยาม "จะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของคุณ"
"ยังไงคนโดนสวมเขาไม่ใช่ฉัน และคนที่เลี้ยงลูกคนอื่นก็ไม่ใช่ฉัน มันจะไปเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?"
สายตาอันมีความนัยของเธอเลื่อนจากจี้ฉางอันไปหยุดที่จี้เถิงเฟย
"ฉันแค่อยากรู้ว่าน้องชายแสนดีคนนี้ตกลงหน้าเหมือนใครกันแน่? สงสัยจริงๆ เชียว"
"นังบ้า!"
"นังแม่มดใจร้าย! ฉันจะตีแกให้ตาย!!!"
จู่ๆ จี้เถิงเฟยก็เกิดความกล้าบ้าบิ่น กระโดดลงจากเตียงพุ่งเข้าใส่เซี่ยซือเซิง!
เขากำหมัดแน่น ง้างมือเตรียมจะชกเข้าที่หน้าของเธอ!
"เพียะ!!!"
เซี่ยซือเซิงตบสวนเข้าที่หน้าจี้เถิงเฟยทันที!
ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ลำคอของเขา
"เซี่ย... แค่กๆ! เซี่ยซือเซิง! ปล่อยน้องเดี๋ยวนี้นะ!!"
จี้ฉางอันตกใจจนทำอะไรไม่ถูก พยายามจะลุกจากเตียง
"ซือเซิง! อย่าทำน้อง!!"
จี้เจียวเจียวร้อนรนอยากเข้าไปช่วย แต่ใจไม่กล้าพอ ได้แต่ยืนกระวนกระวายอยู่ข้างๆ อย่างไร้หนทาง