บทที่ 19 - ไร้พันธนาการไร้ข้อผูกมัด

บทที่ 19 - ไร้พันธนาการไร้ข้อผูกมัด

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ซั่วเหิงตื่นตรงเวลามาฝึกฝ่ามือบทวายุคลั่งที่ลานบ้าน

เทียบกับความเงอะงะเมื่อห้าปีก่อนที่ทำได้แค่เลียนแบบท่าทาง มาบัดนี้ ความรุนแรงของฝ่ามือเพียงพอที่จะบดขยี้หินผาได้อย่างง่ายดาย

ตูม!

ซั่วเหิงฟาดฝ่ามือออกไป สายลมที่ควบแน่นก่อตัวเป็นพายุหมุน พลันทำให้ทรายปลิวหินกระเด็นเต็มท้องฟ้า

นี่ยังเป็นระดับที่ไม่ได้ใช้พลังปราณ หากเสริมพลังปราณเข้าไป เกรงว่าจะไม่ใช่แค่หินแตก

ร่ายรำกระบวนท่าสุดท้ายจบ เก็บพลัง ซั่วเหิงหันไปพูดกับมุมมืดที่ว่างเปล่าเสียงเบา

"ออกมาเถอะ"

ในความเลือนราง เงาร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากเงามืด

...

ความตกตะลึงในใจฝานฮวาไม่อาจบรรยายเป็นคำพูด

นางได้รับคำสั่งให้รับซั่วเหิงเป็นนาย เดิมทีคิดจะลอบคุ้มครองเจ้านาย และถือโอกาสสังเกตนิสัยใจคอของซั่วเหิงไปด้วย

แต่นึกไม่ถึงว่า นางที่มีระดับพลังถึงหยวนอิงขั้นปลาย (ทารกวิญญาณ) จะถูกซั่วเหิงจับได้ง่ายดายขนาดนี้

สายตาที่มองตามติดทุกฝีก้าวคู่นั้น ทำให้ฝานฮวาไม่อาจปลอบใจตัวเองได้เลยว่าอีกฝ่ายแค่บังเอิญเจอ

ความต่างของระดับพลังขนาดนี้ยังค้นพบนางได้... ความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณซั่วเหิงไปถึงขั้นไหนกันแล้ว?

"ฝานฮวาคารวะเจ้านาย"

หญิงสาวยิ่งนอบน้อม ก้มศีรษะทำความเคารพทันที แล้วหยิบพันธสัญญาจำนวนยี่สิบเอ็ดใบออกมาวางตรงหน้าซั่วเหิง "ทำตามคำสั่งท่านผู้นำตระกูลซั่ว พวกข้าได้ประทับตราพันธสัญญาเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ เจ้านายเก็บพันธสัญญาไว้ ก็ถือว่ายอมรับการติดตามของพวกข้า"

นี่เป็นวิธีการทำสัญญาที่โหดร้ายมาก

ผู้ถือตราพันธสัญญาจะไม่ได้รับผลกระทบใดๆ แต่เมื่อไหร่ที่ฉีกทำลายตราพันธสัญญา ผู้ถูกทำสัญญาก็จะสิ้นชีพทันที

เท่ากับว่ามอบชีวิตของตนให้อีกฝ่ายกำไว้ในมืออย่างสมบูรณ์

ความใจเด็ดแบบนี้ ไม่ใช่ใครจะมีกันได้ง่ายๆ

ซั่วเหิงไม่ได้ปฏิเสธ เก็บตราพันธสัญญาเข้าแหวนมิติ

ตอนนี้เขายังมีระดับพลังต่ำต้อย จำเป็นต้องใช้วิธีการนี้เพื่อเพิ่มความยำเกรงในใจคนเหล่านี้

อีกอย่าง นี่เป็นความปรารถนาดีของพ่อเขา

"แจ้งทุกคน อีกครึ่งชั่วยามข้าจะชี้แจงงาน ไม่ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ ให้วางมือแล้วมาพบข้าเดี๋ยวนี้"

"เจ้าค่ะ เจ้านาย" ฝานฮวาไม่กล้ารอช้า รีบลงไปแจ้งข่าวทันที

"เฮ้อ——" ซั่วเหิงบิดขี้เกียจ โบกมือให้บ่าวรับใช้ที่ยืนรออยู่หน้าประตู "ไปตั้งโต๊ะอาหาร เผื่อแผ่ไปบอกท่านพ่อด้วยว่าช่วงเช้าข้ามีธุระต้องจัดการ ไม่ไปกินมื้อเช้ากับเขากับท่านแม่แล้ว"

"ขอรับ นายน้อย"

——

เมื่อซั่วเหิงกินอิ่มดื่มพอ ก็ถึงเวลา

เวลานั้น ชายชุดดำยี่สิบเอ็ดคนยืนตัวตรงเป็นระเบียบอยู่เบื้องหน้าเขา

"คารวะเจ้านาย"

มีฝานฮวานำ คนข้างหลังก็ทำตามอย่างพร้อมเพรียง

"คารวะเจ้านาย!"

"อืม ตามสบาย" ซั่วเหิงโบกมือ

"ข้าขอตัวพวกเจ้ามาจากท่านพ่อ แน่นอนว่าไม่ได้จะให้มาอยู่กินเปล่า เมื่อคืนข้าบอกหลักการสองข้อในการทำงานกับข้าไปแล้ว วันนี้ ข้าจะบอกภารกิจที่พวกเจ้าต้องทำให้รู้ แต่ก่อนอื่น เรียกเป็นรหัสตัวเลขมันไม่สะดวก ดังนั้นข้าตัดสินใจ——จะเปลี่ยนชื่อให้พวกเจ้า"

ซั่วเหิงพูดพลางกวาดตามอง 'บุคลากรไอคิวสูง' ห้าคนที่ฝานฮวาคัดแยกออกมาเมื่อวานก่อนเป็นอันดับแรก

"สาม เก้า สิบ สิบเจ็ด สิบเก้า"

"อืม งั้นให้ชื่อว่า... ซิงอี๋ (ดาวเคลื่อน), จิ้งเย่ว์ (จันทร์กระจก), ฟู่หั่ว (ลุยไฟ), เฮ่อลี่ (กระเรียนร่ำร้อง), ชุนชิว (ฤดูกาล)"

ซั่วเหิงลูบคาง รู้สึกว่าพรสวรรค์การตั้งชื่อของตัวเองก็ไม่เลว

"ส่วนลูกน้องของแต่ละคน พวกเจ้าไปตั้งชื่อกันเอาเอง"

"เจ้าค่ะ/ขอรับ ขอบพระคุณเจ้านาย"

ซั่วเหิงพยักหน้า

"พวกเจ้าทั้งยี่สิบเอ็ดคน คือคนสนิทกลุ่มเดียวของข้าในตอนนี้ ข้าต้องการให้พวกเจ้าแบ่งเป็นสองกลุ่ม ทำงานให้ข้าสองอย่าง อย่างแรก สร้างเครือข่ายข่าวกรองที่ครอบคลุมทั่วทั้งโลกฟ่านหยาง อย่างที่สอง สร้างกลุ่มทหารรับจ้างเพื่อขยายอิทธิพล"

กลุ่มทหารรับจ้าง แทบจะเป็นขั้วอำนาจพิเศษที่มีอยู่ในทุกเขตแดน

พวกเขารับภารกิจจากสมาคมทหารรับจ้าง เพื่อแลกกับค่าจ้าง

รวมถึงแต่ไม่จำกัดแค่การคุ้มกันสินค้า ล่าสังหารตามค่าหัว กำจัดสัตว์อสูร และอื่นๆ อีกมากมาย

ขอแค่ภารกิจนี้ปรากฏบนกระดานภารกิจของสมาคมทหารรับจ้าง ก็หมายความว่าทหารรับจ้างสามารถรับเงินรางวัลได้

ขั้วอำนาจเล็กๆ หลายแห่งก็สร้างตัวมาจากกลุ่มทหารรับจ้าง ค่อยๆ แข็งแกร่งเติบโตขึ้น

ตอนนี้ ซั่วเหิงก็คิดจะใช้วิธีนี้เช่นกัน

เพราะระดับพลังของคนกลุ่มนี้ในโลกฟ่านหยางยังไม่นับว่าสูง ที่เก่งที่สุดอย่างฝานฮวาก็แค่ระดับหยวนอิงขั้นปลาย (ทารกวิญญาณ) ส่วนคนอื่นยังวนเวียนอยู่แถวระดับจินตาน (แก่นทองคำ)

สำหรับคนอายุร้อยกว่าถึงสองร้อยปี ระดับพลังนี้ถือว่าเป็นอัจฉริยะ

แต่สำหรับซั่วเหิง ยังไม่พอ

สิ่งที่เขาต้องการคือลูกน้องที่ช่วยแบ่งเบาภาระได้ ไม่ใช่ตัวถ่วงที่ต้องให้เขาคอยจัดการทุกเรื่อง

อย่าเห็นว่าตอนนี้ระดับพลังของพวกเขากับซั่วเหิงห่างกันมาก แต่อีกไม่กี่สิบปี ในกลุ่มคนเหล่านี้จะไม่มีใครมองเห็นแผ่นหลังของซั่วเหิงได้ทันอีกแล้ว——นี่คือความมั่นใจของซั่วเหิง

ดังนั้น... เติบโต!

ต้องรีบเติบโตขึ้น!

ยิ่งเป็นที่อันตราย ยิ่งมีโอกาสวาสนามากมาย

ซั่วเหิงต้องการให้พวกเขาเวียนว่ายอยู่ในความเป็นความตาย จนกว่าจะทะลุขีดจำกัดของตัวเอง ก้าวสู่ระดับใหม่ที่สูงขึ้น

โชคดีที่ตอนนี้ สิ่งที่เขาไม่ขาดแคลนที่สุดคือเวลา

"ฝานฮวา เครือข่ายข่าวกรองเจ้าเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด จิ้งเย่ว์กับฟู่หั่วสองคนติดตามเจ้า ข้าตั้งชื่อให้มันว่า——หออู๋จู (หอไร้กังวล) ส่วนวิธีการดำเนินการ คงไม่ต้องให้ข้าคิดแผนให้กระมัง?"

สายตาของซั่วเหิงลึกซึ้งมีความหมาย

"ไม่ต้องให้เจ้านายลำบาก ฝานฮวาย่อมไม่ทำให้เจ้านายผิดหวัง!"

ฝานฮวาทั้งสามก้มหน้าประสานมือ แววตาร้อนแรง

"ดีมาก ซิงอี๋ เฮ่อลี่ ชุนชิว พวกเจ้าสามคนรับผิดชอบเรื่องต่างๆ ของกลุ่มทหารรับจ้าง โดยให้ซิงอี๋เป็นหัวหน้า กลุ่มทหารรับจ้างให้ชื่อว่า——อู๋ซู่ (ไร้พันธนาการ)"

ไร้กังวลไร้พันธนาการ (อู๋จูอู๋ซู่) คือความปรารถนาในชีวิตนี้ของซั่วเหิง

การที่เขาใช้ชื่อนี้ตั้งชื่อกองกำลังของตน ก็เป็นการแสดงความคาดหวังอย่างหนึ่ง

"ขอรับ พวกข้าย่อมไม่ทำให้เจ้านายผิดหวัง!"

...

เดิมที พวกเขายี่สิบเอ็ดคน ชาตินี้ถูกกำหนดให้หนีไม่พ้นชะตากรรมการเป็นเงาในกองกำลังเงาของตระกูลซั่ว

ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดตลอดชีวิต แม้แต่ตอนตายอาจมีเพียงเพื่อนร่วมงานที่รับรู้

แต่นั่นคือภารกิจที่พวกเขายินดีอุทิศชีวิตให้

เพราะตระกูลซั่วให้ชีวิตใหม่แก่พวกเขา ให้ทรัพยากรการฝึกฝนที่คนทั่วไปยากจะเอื้อมถึง

แต่เมื่อเปลี่ยนเจ้านายใหม่ จู่ๆ ก็พบว่าโลกกว้างใหญ่ขึ้น

การใช้ชีวิตอย่างผ่าเผยภายใต้แสงตะวัน ดูเหมือนจะไม่ใช่ความเพ้อฝันอีกต่อไป

ทะเลกว้างให้ปลาโจน ฟ้าสูงให้นกบิน

ภารกิจใหม่ ชีวิตใหม่ แรงผลักดันใหม่

พวกเขาจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าผู้มีอายุน้อยนิดแต่ทุกอิริยาบถเปี่ยมด้วยความสูงศักดิ์ แววตาฉายแววร้อนแรงและคาดหวังอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

จักไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน!

——

"เป็นไง? คนพวกนั้นใช้ได้ถูกใจไหม?"

บ่ายวันนั้น ซั่วหยาดึงซั่วเหิงมาเดินหมากไปพลาง เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

ท่าทางประมาณว่าถ้าซั่วเหิงบอกว่า "ไม่พอใจ" ก็จะลากคนออกมาตัดหัวทิ้งทันที

"ถูกใจหรือไม่ยังบอกยาก แต่สงสัยคนอย่าใช้ ใช้คนอย่าสงสัย เพิ่งรู้จักกัน อย่างน้อยก็ต้องสร้างผลงานมาให้ข้าดูหน่อย"

"ฮ่าๆ เยี่ยม 'สงสัยคนอย่าใช้ ใช้คนอย่าสงสัย' เสี่ยวเหิง เจ้ามีความคิดเช่นนี้ พ่อก็วางใจเปราะหนึ่งแล้ว"

ซั่วหยายิ้ม "แต่ถ้าเจออุปสรรคหรือความลำบากอะไร ต้องรีบบอกพ่อนะ พ่อจะได้ช่วยเจ้า"

"ท่านพ่อ ท่านอย่าแช่งข้าสิ" ซั่วเหิงเบะปาก "ไม่เชื่อมือลูกชายตัวเองขนาดนั้นเชียว?"

"ที่ไหนกัน? ไม่เชื่อเจ้าแล้วจะให้พ่อไปเชื่อใคร?" ซั่วหยายกมือขยี้หัวซั่วเหิง "ไม่ปิดบังเจ้า เดิมทีตำแหน่งผู้นำตระกูลในอนาคต พ่อตั้งใจจะส่งต่อให้เจ้า แต่ตอนนี้พ่อค่อยๆ ค้นพบว่า อนาคตของเจ้าไม่ควรถูกจำกัดอยู่ที่นี่ แต่อยู่ที่มหาโลกพันภพ อยู่ที่หมื่นโลกสวรรค์! ...ดังนั้นไม่ต้องห่วง เจ้าแค่เดินไปข้างหน้า..."

เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ จนถึงจุดสูงสุด

ถึงตอนนั้น ในฐานะพ่อ ข้าย่อมภาคภูมิใจในตัวเจ้า

(จบแล้ว)