บทที่ 12 - เคล็ดชักนำอัสนี

บทที่ 12 - เคล็ดชักนำอัสนี

ผ่านไปอีกสามเดือน ในที่สุดซั่วเหิงก็สร้างกระท่อมไม้ไผ่ของตัวเองเสร็จ

เมื่อได้เห็นบ้านที่ประณีตจนไร้เสี้ยนตำมือแม้แต่น้อย หมิงว่านลี่ก็วิจารณ์ว่า 'ก็งั้นๆ แหละ'

ซั่วเหิงตอบกลับว่า แค่มีที่ซุกหัวนอนก็บุญแล้ว ยามนี้เขารู้สึกว่ามีเรี่ยวแรงมหาศาลจนสามารถยกภูเขาได้เลย!

วันนี้

ขณะซั่วเหิงกำลังพักผ่อน เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองยังมีคะแนนและคูปองส่วนลดจากระบบที่ยังไม่ได้ใช้

บอกตามตรง เขามักจะลืมนึกไปว่าตนเองมี 'ระบบ' อันเป็นดั่งคลังสมบัติอยู่กับตัว

อาจเป็นเพราะเขาคุ้นชินกับการต่อสู้ดิ้นรนด้วยตนเองมาตลอด หรือไม่ก็ ลึกๆ แล้วเขายังคงระแวงต่อสิ่งที่เรียกว่า 'ระบบ' นี้อยู่

ทว่าเมื่อเวลาล่วงเลยไป ซั่วเหิงก็ค่อยๆ วางความระแวงในใจลง

จะว่าไปแล้ว... ในเมื่อชีวิตใหม่นี้ 'เขา' ก็เป็นผู้หยิบยื่นให้

ถึงแม้ 'เขา' จะหวังผลประโยชน์บางอย่างจากตนก็ตาม อย่างน้อย 'เขา' ก็ได้มอบโอกาสให้ตนมีชีวิตใหม่อีกครั้ง

ถือว่าเจ๊าไปแล้ว ไม่ติดค้างกัน

【เจ้าสี่】

【โฮสต์ ผมอยู่นี่】

【เปิดร้านค้าให้ดูหน่อย】

004 ก็เปิดหน้าจอร้านค้าขึ้นมา

ปัจจุบันซั่วเหิงสามารถเข้าถึงร้านค้าได้เพียงแค่ชั้นที่หนึ่งเท่านั้น สินค้าที่ปรากฏจึงยังไม่จัดว่าอยู่ในระดับสูงนัก

ร้านค้าแห่งนี้มีทั้งหมดสามชั้น ชั้นที่สามนั้นเป็นระดับสูงสุด ถึงกับมี 'กระดูกเทพเจ้า' วางขาย—ซึ่งเป็นกระดูกของทวยเทพที่ถูกบัญญัติให้เป็นสิ่งต้องห้ามของโลกใบนี้เลยทีเดียว

ทว่าสำหรับชั้นที่หนึ่งนี้... กล่าวได้คำเดียวว่าเหมาะสมกับผู้บำเพ็ญเพียรระดับต่ำโดยแท้

สินค้าส่วนใหญ่ในชั้นนี้ ตระกูลซั่วก็มีปัญญาที่จะหามาประเคนให้เขาได้อยู่แล้ว

ทว่าข้อดีประการหนึ่งของร้านค้าระบบคือความครบครันของสินค้า

ซั่วเหิงกวาดสายตามองไปคร่าวๆ

เคล็ดวิชาและทักษะยุทธ์ระดับต่ำกว่าขั้นนภามีให้เลือกสรรอย่างละลานตา กระทั่งวิชาอิทธิฤทธิ์ก็ยังรวบรวมไว้ไม่น้อยเช่นกัน

ยังมีศาสตราวุธและอาวุธป้องกันระดับต่ำกว่านั้นก็มีอยู่มากมาย

โอสถ ยันต์ รวมถึงอุปกรณ์ต่าง ๆ ก็มีให้เลือกสรรอย่างมากมาย

ทว่าสิ่งดึงดูดสายตาซั่วเหิงที่สุด หนีไม่พ้น "ระเบิดปรมาณู"

"โลกผู้บำเพ็ญเพียรมีสิ่งนี้ด้วยหรือ?"

ซั่วเหิงมองสินค้าที่ระบุว่าเป็นระเบิดปรมาณู ก่อนจะเหลือบดูราคา

ห้าแสนคะแนน

ดูเหมือน... จะไม่แพง?

ในฐานะคนยุคปัจจุบัน แม้ซั่วเหิงจะมาอยู่ในโลกผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว แต่โดยสัญชาตญาณ เขายังคงมีความอยากรู้อยากเห็นและความยำเกรงต่อสิ่งของอย่างระเบิดปรมาณู

"โฮสต์ครับ สินค้าในร้านค้าระบบครอบคลุมทุกโลกภายใต้การดูแลของระบบหลัก เพียงแต่เพราะโฮสต์อยู่ในโลกผู้บำเพ็ญเพียร ผมจึงนำสิ่งของที่โฮสต์น่าจะได้ใช้มาแสดงไว้ในหน้าแรก ๆ ครับ"

มิฉะนั้น รายการสินค้าคงยาวเหยียดจนซั่วเหิงต้องใช้เวลาพลิกดูเป็นปีกว่าจะหมด

"หมายความว่า ข้าสามารถใช้ระเบิดปรมาณูที่นี่ได้งั้นหรือ?"

"จากการตรวจสอบ อานุภาพของระเบิดปรมาณูเทียบเท่ากับการโจมตีเต็มกำลังของผู้บำเพ็ญเพียรระดับหยวนอิง (ทารกวิญญาณ) โฮสต์สามารถใช้งานได้แน่นอนครับ"

ซั่วเหิงรู้สึกว่าน่าสนใจอย่างยิ่ง

ทว่าขณะนี้เขามีคะแนนไม่มากพอ จึงยังไม่ถึงขั้นจะใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายได้

แถมเขายังไม่เข้าใจว่าต้องทำอย่างไรถึงจะได้คะแนน เมื่อถามเจ้าสี่ มันก็บอกเพียงว่าต้องทำเรื่องที่เกี่ยวข้องกับภารกิจหลักเท่านั้น

ซั่วเหิงจึงทำเป็นหูทวนลมไปเสีย เพราะเขาดูออกแล้วว่าเจ้าระบบของเขานั้น เรื่องงานการแล้วไซร้ 'ถามสามไม่รู้แจ้ง' โดยแท้

แต่ก็ช่างเถอะ การสำรวจด้วยตัวเองสนุกที่สุดแล้ว

"เจ้าสี่ ช่วยคัดกรองทักษะยุทธ์และเคล็ดวิชาที่เหมาะกับอายุของข้าในขณะนี้มาให้หน่อย"

"รับทราบครับ โฮสต์"

ซั่วเหิงรู้ว่ามีทักษะยุทธ์บางอย่างที่สามารถฝึกฝนได้ก่อนจะเริ่มบำเพ็ญเพียรอย่างเป็นทางการ

เช่น 'เพลงกระบี่ไล่จันทร์' ของซั่วเชียนเย่ นอกจากจะช่วยเสริมสร้างร่างกายแล้ว ยังช่วยให้ซั่วเชียนเย่เข้าใจพื้นฐานของกระบี่ได้รวดเร็วยิ่งขึ้น นี่เป็นทักษะยุทธ์ที่ซั่วหยาง บิดาของเขาเสาะหามาให้โดยเฉพาะตั้งแต่ครั้งที่ซั่วเชียนเย่ยังอยู่ในตระกูลซั่ว

มีกระดูกกระบี่โดยกำเนิด พรสวรรค์ฟ้าประทาน จะปล่อยให้เสียของไปเปล่า ๆ ไม่ได้

เดิมทีซั่วเหิงเองก็น่าจะได้รับการจัดเตรียมจากซั่วหยาให้ฝึกวิชาเหล่านี้เช่นกัน แต่เขาดันถูกหมิงว่านลี่ลักพาตัวมายังตำหนักเซียนตางหลานเสียก่อน

ครั้งนี้ เขาจึงอดได้ของดีที่บิดาเตรียมไว้ไปโดยปริยาย

ส่วนหมิงว่านลี่น่ะหรือ? ซั่วเหิงพยายามบอกใบ้เป็นครึ่งค่อนวัน เขาก็ยังคงทำมึนราวกับฟังไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ว่าไม่เข้าใจจริง ๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ ซั่วเหิงแทบจะเขียนคำว่า "เอาของดีมา" แปะหน้าเขาอยู่แล้ว

สุดท้าย ก็คงต้องพึ่งตัวเองสินะ?

【โฮสต์ครับ ค้นหาเรียบร้อย】

เสียงของ 004 ขัดจังหวะการบ่นในใจของซั่วเหิง หน้าจอแสดงผลก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง

【ทักษะยุทธ์: กายาทองคำเก้าชั้น ระดับปฐพีขั้นสูง กายาทองคำขั้นที่หนึ่งสามารถฝึกฝนให้สำเร็จได้ตั้งแต่ก่อนเริ่มบำเพ็ญเพียร เมื่อกายาทองคำบรรลุขั้นสูง เพียงยกมือขยับเท้าก็สามารถผ่าภูเขาแยกทะเลได้】

โอ้ ทักษะสายกายาสินะ

ซั่วเหิงลูบคางพลางครุ่นคิด ยังไม่ค่อยถูกใจนัก จึงเลื่อนสายตาไปยังรายการถัดไป

【ทักษะยุทธ์: เนตรพายุ ระดับลึกลับขั้นสูง...】

【ทักษะยุทธ์: เคล็ดชักนำอัสนี ไร้ระดับ】

ดวงตาที่เดิมทีเบื่อหน่ายของซั่วเหิงพลันเป็นประกาย

ไร้ระดับ แต่กลับถูกเจ้าสี่นำมาจัดวางไว้ตรงนี้ แสดงว่าต้องมีดีอะไรสักอย่าง

【ชักนำสายฟ้าจากสวรรค์ ขัดเกลาร่างกายตน——คำเตือน: ผู้ที่ไม่มีรากปราณธาตุสายฟ้าห้ามฝึก】

เพียงแค่อ่านประโยคแรก ซั่วเหิงก็เข้าใจทันที

โดยสรุปแล้ว นี่คือทักษะยุทธ์ที่ต้องอาศัยการถูกฟ้าผ่า เพื่อเสริมสร้างความเข้ากันได้กับรากปราณธาตุสายฟ้าและเสริมความแข็งแกร่งของร่างกาย

จะกล่าวเช่นไรดีเล่า? ช่างน่าตื่นเต้นเร้าใจยิ่งนัก

ราคา: 2,000 คะแนน (ใช้คูปองส่วนลดได้)

แถมราคายังถูกแสนถูกอีกต่างหาก

เจ้าสี่ ซื้อเลย ไม่ต้องใช้คูปองหรอก

ติ๊ง! ยินดีด้วยครับ โฮสต์ได้รับทักษะยุทธ์ 'เคล็ดชักนำอัสนี' ถูกเก็บเข้ากระเป๋าระบบเรียบร้อยแล้ว

ธาตุสายฟ้ามีแล้ว เช่นนั้นมาดูธาตุลมบ้างดีกว่า

...

กว่าซั่วเหิงจะหวนคืนสติจากร้านค้าระบบ ก็ย่างเข้าสู่ยามค่ำคืนเสียแล้ว

การจับจ่ายซื้อของผ่านระบบเช่นนี้ ช่างน่าหลงใหลและชวนให้เสพติดเสียจริง

ซั่วเหิงยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“ศิษย์รัก ออกมากินข้าวได้แล้ว!”

กลิ่นควันไฟหอมกรุ่นลอยอวลมาจากริมหน้าต่าง ซั่วเหิงลุกขึ้นจากเก้าอี้โยก พลางเปิดประตูเดินออกไป

“มาแล้วขอรับ~”

เก้าอี้โยกตัวนี้ ซั่วเหิงอ้อนวอนให้หมิงว่านลี่สร้างให้ ซึ่งถอดแบบมาจากตัวที่หมิงว่านลี่วางไว้ในลานบ้านอย่างไม่ผิดเพี้ยน

บางครั้งซั่วเหิงก็อดทึ่งในภูมิปัญญาของมนุษย์ ที่สามารถรังสรรค์สิ่งของที่เอื้อต่อความสุขได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ

“เนื้อหมูกิเลนดำ ของโปรดเจ้า กินให้เยอะๆ หน่อย”

ตราบใดที่เป็นของบำรุงเลือดลม หมิงว่านลี่ไม่เคยตระหนี่ถี่เหนียวกับซั่วเหิงเลยแม้แต่น้อย

สัตว์ปีกสัตว์เดินดินสารพัดชนิด หลากหลายระดับ ขอเพียงซั่วเหิงเอ่ยปากอยากกิน หมิงว่านลี่ก็สามารถจัดหามาให้ได้แทบทุกอย่าง

ซั่วเหิงกัดเนื้อสามชั้นย่างที่กรอบนอกนุ่มใน ก่อนจะยกนิ้วโป้งพร้อมเอ่ยชมว่า “อาจารย์ขอรับ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลยนะ ฝีมือย่างเนื้อของท่านนี่ยิ่งนานวันยิ่งยอดเยี่ยมขึ้นทุกที!”

“ศิษย์รัก รอเจ้าเติบโตขึ้นอีกหน่อย นี่ก็จะกลายเป็นหน้าที่ของเจ้าแล้ว” หมิงว่านลี่ยื่นขาหมูให้อีกข้างพร้อมรอยยิ้ม “อาจารย์ไม่กินข้าวก็ได้ แต่เจ้าจะปล่อยให้ตัวเองอดตายไม่ได้เชียวนะ”

“...”

“ตาแก่นี่!”

ทั้งสองหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน กลิ่นหอมของเนื้อย่างคลุกเคล้าไปกับควันไฟที่ลอยอ้อยอิ่งในยามค่ำคืน ราวกับจะลอยล่องไปถึงแดนไกลแสนไกล

เมื่อสร้างที่พักและพักผ่อนไปได้สองสามวัน ซั่วเหิงก็เริ่มต้นเส้นทางแห่งการบ่มเพาะวิชาของตนเอง

เขาเฝ้ามองดวงดาว... แค่กๆ อันที่จริงแล้ว เขากลับให้เจ้าสี่เสาะหาค่ำคืนที่มีพายุฝนฟ้าคะนองรุนแรงมาให้

กระแสอัสนีนั้นมีหลากหลายรูปแบบ

ที่แข็งแกร่งที่สุดย่อมเป็นทัณฑ์สวรรค์ ซึ่งเต๋าแห่งฟ้าดินประทานลงมาในยามที่ผู้บำเพ็ญเพียรฝ่าด่านเคราะห์ ทัณฑ์สวรรค์เองก็มีหลากหลายระดับขั้นเช่นกัน

ทว่าพลังงานจากทัณฑ์สวรรค์นั้นมหาศาลเกินไปนักสำหรับซั่วเหิงในยามนี้ แม้เคล็ดวิชาชักนำอัสนีจะมีวิธีขจัดพลังส่วนเกินที่รุนแรงออกไปได้ แต่พลังงานที่หลงเหลืออยู่ก็ยังเกินกว่าที่ซั่วเหิงในสภาพปัจจุบันจะต้านทานได้

ดังนั้นซั่วเหิงจึงต้องลดระดับลงมา ในระยะแรกเริ่มของการบ่มเพาะ เขาจึงเลือกใช้กระแสอัสนีที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุด

กระแสอัสนีตามธรรมชาติ

ซั่วเหิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ แหงนหน้าจับจ้องท้องฟ้ายามราตรีซึ่งมีเมฆดำทะมึนปกคลุมหนาทึบ ราวกับสายฝนจะเทกระหน่ำลงมาได้ทุกขณะจิต แววตาของเขาฉายประกายตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

"นี่คือการโดนฟ้าผ่าเชียวนะ..."

หากเป็นโลกยุคปัจจุบัน เขาคงเริ่มมองหาสุสานให้ตนเองได้แล้ว

แต่ในโลกแห่งผู้บำเพ็ญเพียรนี้

นี่เป็นเพียงก้าวแรกบนเส้นทางอันยาวนานแห่งการบำเพ็ญเพียรเท่านั้น

ในห้วงเวลานี้ ซั่วเหิงรู้สึกถึงความเป็นจริงของการดำรงอยู่ในโลกแห่งผู้บำเพ็ญเพียรอย่างแท้จริง

"ฮ่าๆ..." ซั่วเหิงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมา

ซั่วเหิงไม่ได้กางร่ม ปล่อยให้สายฝนที่เทกระหน่ำชะโลมร่างจนเปียกโชกไปทั้งตัว ทว่าเขากลับไม่สนใจใยดีแม้แต่น้อย

โดยที่ซั่วเหิงเองก็ไม่ได้สังเกตเห็น ตราสัญลักษณ์อัสนีวายุที่หน้าผากพลันสว่างวาบขึ้นในชั่วพริบตา

"กระแสอัสนี——มา!"

(จบแล้ว)