บทที่ 39: ขี้อวด

โหวซานเบิกตาดวงตาหางชี้กว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ตัวแกเหม็นกลิ่นบุหรี่หึ่งขนาดนี้ ยังจะมาบอกว่าไม่สูบบุหรี่อีกเหรอ?!"

พูดจบเขาก็คว้ามือขวาของหลี่เซี่ยงตงขึ้นมา ชี้ให้เห็นนิ้วชี้และนิ้วกลางที่มีคราบสีเหลืองจากควันบุหรี่

"ถ้านายไม่ใช่สิงห์อมควัน แล้วนิ้วจะเหลืองได้ยังไง? คิดว่าฉันโง่เหรอ? อย่ามาหลอกกันซะให้ยาก!"

โหวซานชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

โอ้โฮเฮะ~

หลี่เซี่ยงตงนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าเจ้าโหวซานที่ดูท่าทางบื้อ ๆ จะมีไหวพริบกับเขาเหมือนกัน

เขาสะบัดมือโหวซานออก "อยากสูบบุหรี่ก็ไปขอพ่อกับปู่รองของแกนู่น บุหรี่ฉันโดนสองคนนั้นปล้นไปหมดแล้ว"

"ฮิ ๆ ๆ ๆ"

โหวซานยิ้มกว้างจนเห็นฟัน "เจ้าตง นายแน่มาก เพิ่งมาทำงานวันแรก ก็ตีซี้กับปู่รองฉันได้แล้ว"

หลี่เซี่ยงตงไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้าตอบ "อือ เพิ่งรู้จักกันเมื่อเช้านี่แหละ"

"เจ้าตง วันหลังนายอยู่ห่าง ๆ สองคนนั้นไว้หน่อยนะ"

โหวซานทำหน้าเหมือนคนได้รับความอยุติธรรม พูดด้วยความคับแค้นใจ "พ่อฉันกับปู่รองชอบแย่งบุหรี่คนอื่นสูบ ทุกครั้งที่กลับบ้านฉันต้องโดนพ่อล้วงกระเป๋าตลอดเลย"

"เรื่องนั้นฉันไม่สนหรอก นายอยากสูบบุหรี่ใช่ไหม เพื่อนฉันมีติดตัวมา เดี๋ยวฉันขอให้"

ในเรื่องโดนแย่งบุหรี่ หลี่เซี่ยงตงอาจจะเห็นอกเห็นใจโหวซาน แต่เขาไม่คิดจะทำตามคำแนะนำของโหวซานหรอก

การที่โหวเจี้ยนเซ่อเอ่ยปากขอของจากเขา แสดงว่ามองเขาเป็นคนกันเอง

เขาเองก็หวังจะสานสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้น เพื่อเปลี่ยนสถานะตระกูลหลี่ให้ดีขึ้น แค่บุหรี่ไม่กี่ซองนับเป็นอะไรได้ ต่อให้มากกว่านี้เขาก็ยอมทุ่ม!

เขาเรียกอาเจ๋อมาแนะนำให้รู้จักกัน

โหวซานรับบุหรี่ต้าเฉียนเหมินที่อาเจ๋อยื่นให้มา แล้วทำหน้ายี้ "สูบยี่ห้อนี้เหรอ?"

หลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อได้ยินแล้วคันไม้คันมืออยากจะตบกะโหลกมันสักที!

มีให้สูบยังจะเรื่องมาก ถ้าแน่จริงก็อย่าแบมือขอสิวะ!

"โห นี่สิบโมงครึ่งแล้วเหรอเนี่ย"

โหวซานล้วงไม้ขีดไฟออกมาจุดบุหรี่ แล้วจงใจยกแขนขึ้นโชว์นาฬิกาข้อมือยี่ห้อซ่างไห่ (เซี่ยงไฮ้) รุ่นสแตนเลสทั้งเรือนให้ดู

"อ้อ เหรอ?"

"งั้นก็รีบหน่อยเถอะ โหวซานเลิกโอ้เอ้ได้แล้ว พวกฉันยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ"

หลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อไม่มีปฏิกิริยาตื่นเต้นใด ๆ ทั้งสิ้น

พ่อของอาเจ๋อเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เงินเดือนร้อยกว่าหยวน ส่วนแม่ก็เป็นลูกสาวคหบดีเก่า

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากกลับมาจากภาคตะวันตกเฉียงใต้ มหาวิทยาลัยที่พ่อเคยทำงานก็จ่ายเงินเดือนย้อนหลังให้ทั้งหมด เป็นเงินตั้งหลายพันหยวน!

ส่วนหลี่เซี่ยงตงยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาไม่เห็นค่าของพวกนี้หรอก ขนาดมือถือในโลกอนาคตเขายังเล่นจนเบื่อแล้ว นับประสาอะไรกับแค่นาฬิกาข้อมือเรือนเดียว

โหวซานเห็นทั้งสองคนเฉยเมย แผนอวดรวยล้มเหลว ก็เลยหมดสนุก พูดเสียงอ่อย "งั้นฉันพาไปเบิกเงินเดือนก่อน แล้วค่อยไปฝ่ายพลาธิการขอใบเบิกของ ไปรับของที่โกดังพลาธิการ เสร็จแล้วก็น่าจะได้เวลากินข้าวพอดี ช่วงบ่ายเข้างานฉันค่อยพาไปรายงานตัวที่สหภาพแรงงาน"

"เอ้อ จริงสิ พวกนายเป็นสมาชิกพรรคหรือสมาชิกสันนิบาตเยาวชนไหม?"

หลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋ออยากจะพยักหน้าใจจะขาด แต่องค์กรไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาเลย

โหวซานสูบบุหรี่เห็นทั้งสองส่ายหน้า "เฮอะ ไม่ใช่ก็ไม่ต้องไปรายงานตัวที่สาขาพรรคและคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชน ก็ดี ประหยัดเวลาไปได้เยอะ!"

โหวซานเดินนำหน้าพาหลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อลงไปชั้นล่าง เดินเลี้ยวขวาที่ทางเดินชั้นหนึ่งก็เจอกับห้องการเงิน

มีโหวซานนำทาง จะไปแผนกไหนก็ไม่มีใครกล้าสร้างปัญหา หลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อได้รับเงินเดือนและคูปองสวัสดิการของเดือนนี้อย่างราบรื่น

หลี่เซี่ยงตงออกมาแล้วก็นับเงินซ้ำอีกสองรอบ ถึงจะเก็บใส่กระเป๋าสะพายอย่างมิดชิด เงินจำนวนนี้แมจะไม่มาก แต่ก็เป็นทุนตั้งตัวก้อนแรกของเขา ต้องระวังไว้ก่อนดีที่สุด!

อาเจ๋อก็มีอาการคล้าย ๆ กัน เพราะนี่เป็นเงินเดือนก้อนแรกในชีวิตของเขา

โหวซานยืนแคะขี้มูกมองดูทั้งสองคนนับเงิน "ถามจริง พวกนายจะเป็นจะตายกันขนาดนี้เลยเหรอ? เงินแค่ 18 หยวนทำเอาดีใจจนเนื้อเต้น ไม่ได้เรื่องเลย!"

หลี่เซี่ยงตงย้อนถาม "โหวซาน แล้วตอนนี้นายได้เงินเดือนเท่าไหร่?"

โหวซานเห็นสายตาทั้งคู่จับจ้องมา ก็เอามือที่แคะขี้มูกมาเกาหัว หัวเราะแหะ ๆ "พวกเราก็เท่ากันนั่นแหละ ฉันเองก็เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นานเหมือนกัน"

"ชิ! แล้วจะมาทำเก๋าไปทำไม!"

หลี่เซี่ยงตงมองบนใส่เขา แล้วเร่ง "รีบพาพวกเราไปขอใบเบิกของที่ฝ่ายพลาธิการเร็วเข้า"

แผนกพลาธิการอยู่ทางเดินฝั่งซ้ายของชั้นหนึ่ง เดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึง

ภายใต้การเร่งเร้าของโหวซาน เจ้าหน้าที่พลาธิการทำงานอย่างรวดเร็ว ไม่นานใบเบิกของสองใบก็ถูกเขียนเสร็จและประทับตราเรียบร้อย

หลี่เซี่ยงตงและอาเจ๋อยังซื้อคูปองอาหารมาอีกคนละ 3 หยวน คูปองนี้ไม่เพียงใช้กินข้าวที่โรงอาหารได้ แต่ยังใช้ซื้อข้าวบนรถไฟได้ด้วย

"เจ้าตง ขอดูใบเบิกของนายหน่อยสิ"

พอออกจากแผนกพลาธิการ อาเจ๋อก็ขอดูใบเบิกของจากมือหลี่เซี่ยงตง

"ของที่เบิกเหมือนกันเปี๊ยบเลยแฮะ ฉันนึกว่าตำแหน่งต่างกัน ของที่เบิกได้จะไม่เหมือนกันซะอีก"

"เหมือนกันเหรอ? ไหนขอดูหน่อย"

หลี่เซี่ยงตงดูด้วยความอยากรู้ ก็เหมือนกันจริง ๆ ด้วย ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามตำแหน่งงานของโหวซานเลย "โหวซาน นายทำตำแหน่งอะไร?"

โหวซานกอดอก สั่นขา "เหมือนนายนั่นแหละ พนักงานเติมน้ำประจำขบวนรถ นี่มันตำแหน่งทองเลยนะเว้ย เจ้าตง นายโชคดีชะมัด!"

"พวกนายสองคนเป็นพนักงานเติมน้ำ มีแค่ฉันที่เป็นพนักงานต้อนรับ โหวซาน นายช่วยบอกทีสิว่าพนักงานเติมน้ำทำหน้าที่อะไร? แล้วทำไมถึงเป็นตำแหน่งทอง?"

อาเจ๋อสงสัยมาก

หลี่เซี่ยงตงก็อยากรู้เหมือนกัน เจ้าหน้าที่แผนกบุคคลนึกว่าเขาเป็นญาติโหวเจี้ยนเซ่อ เลยไม่ได้อธิบายรายละเอียดงานให้ฟัง

โกดังพลาธิการอยู่ด้านในสุดของอาคาร

โหวซานเดินไปอธิบายไป "เดี๋ยวฉันจะอธิบายภาพรวมให้ฟังก่อนนะ กระทรวงรถไฟมีกรมต่าง ๆ อยู่ใต้สังกัด กรมรถไฟก็มีกองต่าง ๆ เช่น กองโดยสาร กองรถจักร กองอาณัติสัญญาณ อะไรพวกนี้ กองต่าง ๆ ก็จะมีสถานีรถไฟอยู่ในสังกัด แต่สถานีรถไฟปักกิ่งเป็นสถานีพิเศษ ขึ้นตรงกับกรมรถไฟปักกิ่ง อืม..."

ความคิดกระโดดกระเด้งของเขาก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน "จริงสิเจ้าตง ลืมบอกไปเลย เราสองคนถูกจัดให้อยู่ขบวนเดียวกันนะ อาเจ๋อ นายอยากมาอยู่กับพวกเราไหม? ถ้าอยาก เดี๋ยวฉันไปคุยกับคนจัดตารางให้ นายจะได้มาอยู่กับพวกเรา"

อาเจ๋อฟังแล้วรีบขัดขึ้น "นายโม้หรือเปล่าเนี่ย? การจัดบุคลากรของสถานีรถไฟ นายจะไปสั่งได้ยังไง?"

โหวซานโอ้อวด "นายไม่รู้อะไรซะแล้ว รองนายสถานีรถไฟปักกิ่งน่ะ คือลุงใหญ่ของฉันเอง เป็นลูกพี่ลูกน้องกับพ่อฉัน"

หลี่เซี่ยงตงร้องเสียงหลง "ลูกชายลุงโหวเหรอ?"

มิน่าล่ะ เขาถึงว่าแค่หลานชายเป็นหัวหน้าแผนก คงไม่ถึงขนาดทำให้คนเฝ้าประตูมีทีวีดูได้หรอก!