บทที่ 18 เจาะน้ำแข็งจับปลาตัวเล็ก

ชั้นน้ำแข็งหนาเตอะค่อยๆ ปรากฏรอยร้าวเล็กๆ สองสามรอย จางเสี่ยวหลงสะบัดแขนที่ชาดิกจากแรงสะท้อน "ไม่มีเครื่องมือนี่ลำบากชะมัด เมื่อกี้ทุบไปตั้งเจ็ดแปดสิบที ได้แค่รอยร้าวเท่าแมวข่วน" เขาหัวเราะแห้งๆ "สงสัยต้องไปคอมมูนสักรอบ ดูว่ามีเครื่องมืออะไรพอใช้ได้บ้างไหม" พักเหนื่อยครู่หนึ่ง จางเสี่ยวหลงก็หยิบก้อนหินขึ้นมาระดมทุบพื้นน้ำแข็งอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง "ตึง~ ตึง~ ตึง~" รอยร้าวบนน้ำแข็งขยายใหญ่และยาวขึ้น เริ่มแตกแขนงเป็นใยแมงมุม เป็นสัญญาณว่าน้ำแข็งใกล้ทะลุแล้ว จางเสี่ยวหลงรีบตีเหล็กตอนร้อน ไม่สนแขนขวาที่สั่นริกๆ จากแรงสะท้อน ทุบซ้ำลงไปอย่างไม่ยั้งมือ ไม่รู้ว่าทุบไปกี่ที "เพล้ง~" เสียงแตกหักดังสนั่น ในที่สุดพื้นน้ำแข็งก็ทะลุเป็นรู น้ำในบ่อที่เย็นเฉียบทะลักขึ้นมาทันที เศษน้ำแข็งลอยตุ๊บป่องอยู่บนผิวน้ำ แกว่งไปแกว่งมาเบาๆ จางเสี่ยวหลงปาดเหงื่อบนหน้าผาก "กว่าจะเจาะได้ เลือดตาแทบกระเด็น!"

งานต่อจากนี้ง่ายขึ้นเยอะ จางเสี่ยวหลงใช้ไม้กับหินช่วยกันขยายปากรูให้กว้างขึ้น จนได้ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสี่ห้าสิบเซนติเมตรถึงหยุดมือ บ่อน้ำนี้เล็กและตื้นที่สุดในหมู่บ้าน จุดลึกสุดแค่เมตรเดียว ตอนก่อนปีใหม่ที่น้ำยังไม่จับตัวเป็นน้ำแข็ง มีชาวบ้านมาจับปลาไปหลายรอบแล้ว ปลาตัวขนาดนิ้วโป้งขึ้นไปโดนจับเกลี้ยง พอเป็นน้ำแข็ง ก็เลยไม่มีใครมาเจาะน้ำแข็งจับปลาที่นี่อีก จางเสี่ยวหลงไม่มีเครื่องมือ แค่อยากจับปลามาลองเลี้ยงในสระพลังปราณดู ไม่ได้กะจะจับปลาตัวใหญ่ไปต้มกิน เลยเลือกที่ง่ายๆ แบบนี้ ถึงอย่างนั้น จางเสี่ยวหลงก็เหนื่อยแทบขาดใจ แขนชาไปหมด ต้องพักอยู่นานกว่าจะหาย ถ้าเป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้รับการปรับสภาพร่างกายด้วยน้ำพลังปราณ เก๋ากี้กลายพันธุ์ และน้ำตกพลังปราณ คงต้องนอนซมไปสามสี่วันแน่ๆ

ไม่มีอวน ไม่มีฉมวก มีแค่ไม้กับหิน มีดปลายปืนก็ใช้ไม่ได้ จางเสี่ยวหลงอยากได้ปลาเป็น ถ้าแทงตายก็หมดความหมาย "วันนี้ขอกวนน้ำให้ขุ่นแล้วจับปลาหน่อยแล้วกัน! ฮ่าฮ่าฮ่า..."

"กวนๆๆๆ วนไปๆๆ" ไม้ท่อนยาวแหย่ลงไปก้นบ่อผ่านรูน้ำแข็ง กวนไปรอบทิศทาง โคลนเลนก้นบ่อ กิ่งไม้ใบไม้เน่า ถูกกวนจนฟุ้งกระจาย น้ำในบ่อที่เคยใสแจ๋วกลายเป็นสีขุ่นคลั่กทันที จางเสี่ยวหลงวางไม้ นั่งรอเงียบๆ ที่ปากรู เจ้าปลาจ๋า รีบว่ายมาหาพี่เร็วๆ~ จางเสี่ยวหลงท่องมนต์ในใจ

แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นดั่งหวัง จนน้ำที่ขุ่นเริ่มใสขึ้น ก็ยังไม่มีปลาว่ายมาที่ปากรูสักตัว "ปลาพวกนี้เป็นปีศาจหรือไง? รู้ทันความคิดฉันด้วย?" จางเสี่ยวหลงเซ็งจิต หยิบไม้มากวนน้ำต่อ ทำซ้ำสามรอบ ก็ยังจับไม่ได้... เอ้ย ไม่เห็นปลาสักตัว "เหนื่อยเปล่าจริงๆ!" ทิ้งไม้ลงพื้น จางเสี่ยวหลงคอแห้งเป็นผง ตักน้ำพลังปราณจากกระบวยขึ้นมากระดกอึกๆ ท่าทางเหมือนจอมยุทธ์ดวลเหล้า น้ำหกจากมุมปากหยดลงไปในบ่อน้ำติ๋งๆ "สดชื่น!"

จางเสี่ยวหลงดื่มจนอิ่ม ก้มหน้ามองบ่อน้ำแบบผ่านๆ แล้วก็ต้องสะดุ้ง "เอ๊ะ? มีลูกปลาตัวนึง..." ไม่ทันคิดอะไรมาก เขาไม่สนว่าในกระบวยยังมีน้ำพลังปราณเหลืออยู่เกือบครึ่ง รีบนั่งยองๆ เอาตระกร้อ... เอ้ย กระบวยไปตักปลาตัวเท่านิ้วก้อยตัวนั้น จางเสี่ยวหลงว่าเร็วแล้ว แต่ปลาก็ไม่ช้า พอขอบกระบวยแตะผิวน้ำ เจ้าปลาน้อยก็สะบัดหางว่ายหนีเข้าใต้น้ำแข็งหายวับไป "เชี่ย! อีกนิดเดียวแท้ๆ นิดเดียวเอง!" จางเสี่ยวหลงเจ็บใจ นี่มันหน้าหนาวไม่ใช่เหรอ? ทำไมลูกปลายังปราดเปรียวขนาดนี้! เหลือเชื่อจริงๆ!

ทันใดนั้น ฉากมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น ลูกปลาตัวเดิมว่ายกลับมาอีกครั้ง ไม่ใช่แค่ตัวเดียว แต่ยังมีเพื่อนๆ อีกเจ็ดแปดตัวว่ายตามมาจากทุกทิศทาง จางเสี่ยวหลงตื่นเต้นจนเกือบกระโดดตัวลอย ดีที่ยั้งตัวทัน มือที่ถือกระบวยนิ่งสนิทไม่สั่นไหว ไม่งั้นปลาคงตื่นหนีไปหมด จางเสี่ยวหลงจ้องมองปลาในน้ำตาไม่กะพริบ มีปลาใจกล้าตัวหนึ่ง เห็นจางเสี่ยวหลงนิ่งไม่ขยับ เลยว่ายอาดๆ เข้ามาในกระบวย จางเสี่ยวหลงอึ้งกิมกี่ นี่มันปลาอะไรเนี่ย? รู้ว่ามีเสือยังจะเดินเข้าถ้ำเสือ? (รู้ว่าอันตรายยังจะเสี่ยง) หรือว่าคอนเซปต์คืออยากตายนักจัดให้หน่อย? เคยเห็นปลาโง่ๆ แต่ไม่เคยเห็นปลาเสนอหน้าเข้ามาในกระบวยเองแบบนี้ จะยกกระบวยขึ้นเลยดีไหม?

ลังเลอยู่แป๊บเดียว ปลาก็ว่ายเข้ามาอีกสองตัว จางเสี่ยวหลงตัดสินใจรออีกหน่อย ปรากฏว่าลูกปลาตัวเท่านิ้วก้อยทยอยว่ายเข้ามาอีกสี่ตัว พวกมันว่ายวนเวียนอยู่ในกระบวยอย่างเริงร่า เหมือนกำลังแย่งกันกินอะไรบางอย่าง "นี่มัน..." จางเสี่ยวหลงถึงบางอ้อ ในที่สุดก็เข้าใจ ในกระบวยมีน้ำพลังปราณเหลืออยู่ มันเลยดึงดูดปลาพวกนี้ให้มาติดกับ แย่งกันกินน้ำวิเศษ ถ้างั้นจะรออะไรล่ะ! เก็บกู้! จางเสี่ยวหลงพลิกข้อมือขวาทันควัน ปากกระบวยที่ตะแคงอยู่เปลี่ยนเป็นแนวระนาบ ท่านี้ทำเอาปลาตกใจแตกตื่น พยายามจะว่ายหนีออกจากพื้นที่อันตราย น้ำพลังปราณในกระบวยถึงจะหอมหวนแค่ไหน แต่ชีวิตสำคัญกว่า จางเสี่ยวหลงไม่เปิดโอกาสให้พวกมันหนี ยกกระบวยขึ้นพ้นน้ำก่อนที่พวกมันจะทันตั้งตัว

"ฮ่าฮ่าฮ่า จะหนีเหรอ? ฝันไปเถอะ เข้าไปอยู่ในสระพลังปราณของพี่ซะดีๆ! พวกแกตะกละนักไม่ใช่เหรอ? ในนั้นมีน้ำพลังปราณเพียบ ให้กินจนท้องแตกตายไปเลย" ลูกปลาเจ็ดตัวไม่มีตัวไหนรอดไปได้ ว่ายวนด้วยความตกใจอยู่ในกระบวย จางเสี่ยวหลงคลานขึ้นฝั่ง มองซ้ายมองขวาไม่เห็นใคร เขาย่อตัวลง เพ่งจิตแวบเดียวก็เข้าไปในพื้นที่หอคอยสมบัติชั้นที่หนึ่ง เก๋ากี้ในแปลงยาสมุนไพรสุกอีกแล้ว จางเสี่ยวหลงสั่งให้มันกองรวมกัน ตอนนี้กองเก๋ากี้สูงเป็นภูเขา มีน้ำหนักราวเจ็ดแปดร้อยจิน จางเสี่ยวหลงไม่มีเวลาสนใจ เดินไปที่สระพลังปราณ เทลูกปลาเจ็ดตัวในกระบวยลงไป เจ้าปลาทั้งเจ็ดยังไม่ทันหายตกใจ พอลงน้ำปุ๊บก็ยังไม่ทันว่ายหนีลงน้ำลึก พวกมันนิ่งค้างไปเฉยๆ จางเสี่ยวหลงขำ ดูปลาเจ็ดตัวที่นิ่งเหมือนโดนสตัฟฟ์ "งงล่ะสิ? รสชาติแบบ Ice & Fire (น้ำเย็นเจี๊ยบเจอน้ำอุ่นพลังปราณ) ไม่ใช่ปลาทั่วไปจะรับไหวหรอกนะ!"

ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที ลูกปลาถึงเริ่มขยับหาง แล้วว่ายหายลับไป "ดูท่าทางน้ำพลังปราณจะเลี้ยงปลาได้จริงๆ หายห่วงไปหนึ่งเรื่อง! แต่ถ้ามันโตขึ้น ฉันจะจับมันขึ้นมายังไงเนี่ย?"

"ไม่รู้ว่าจะใช้จิตจับปลาได้ไหม ลองดูดีกว่า!" สิ้นความคิด ลูกปลาตัวหนึ่งก็มาโผล่ดิ้นพราดๆ อยู่บนพื้นข้างสระ