บทที่ 28 จะไปสักได้ยังไง?

บทที่ 28 จะไปสักได้ยังไง?

เย่ถังแปลกใจมาก "ยายคะ ทำไมยายถึงคิดแบบนั้นล่ะ?"

หญิงชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ยายอายุ 69 แล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาให้เอ็งได้เข้าไปอยู่ใน 'หมู่บ้านหรู' นั่นหรอก แต่พ่อของเอ็งเขาอยู่ที่นั่น เอ็งบอกว่าอยากย้ายเข้าไปอยู่ ถ้าเอ็งไปอยู่กับพ่อ ความฝันของเอ็งก็จะเป็นจริงไม่ใช่เหรอ?"

จ้าวเจิ้นฟางเก็บคำพูดลอยๆ ของเย่ถังมาใส่ใจเสมอ เธออยากสานฝันทุกอย่างของหลานสาวให้เป็นจริง แต่กับเรื่องนี้เธอจนปัญญาจริงๆ

เย่ถังหยุดเดินแล้วมองเข้าไปในดวงตาที่ฝ้าฟางแต่ยังคงแจ่มชัดของยาย "ยายอยากให้หนูเป็นเด็กไม่มีมารยาทเหมือนผู้หญิงคนนั้นเหรอคะ? พอไม่ได้ดั่งใจก็ทิ้งขยะเรี่ยราดไปทั่วแบบนั้นน่ะ?"

เฉินเยี่ยนหนานหลุดหัวเราะออกมา แต่เย่ถังไม่ขำด้วย เธอพูดอย่างจริงจังว่า "ยายคะ หนูดูเหมือนคนรังเกียจคนจนแล้วประจบคนรวยเหรอ? ยายต้องเชื่อนะว่าหนูสามารถทำให้ 'ความฝัน' นี้เป็นจริงได้ด้วยสองมือของหนูเอง หนูจะพาไปยายไปอยู่ที่ 'หมู่บ้านหรู' นั่นด้วยกัน ส่วนพ่อคนนั้น ในเมื่อเราเหมือนคนแปลกหน้ากันมาตลอด 19 ปี ต่อไปก็ให้เป็นคนแปลกหน้ากันเหมือนเดิมเถอะค่ะ หนูไม่อยากไปอยู่ใต้ชายคาเดียวกับคนแปลกหน้า ต่อให้บ้านจะหรูแค่ไหนก็คงอึดอัดไปทั้งตัว"

คำพูดของเย่ถังทำให้จ้าวเจิ้นฟางเบาใจลง เมฆหมอกแห่งความกังวลบนใบหน้าของหญิงชราสลายไปในที่สุด

"เอาตามที่เอ็งว่าเถอะ"

เย่ถังยกแขนขึ้นโอบไหล่ยาย

"ในเมื่อตามใจหนูแล้ว งั้นยายรีบลาออกจากงานทำความสะอาดเร็วๆ สิคะ เดี๋ยวหนูเลี้ยงยายเอง!"

จ้าวเจิ้นฟางยิ้มอย่างอ่อนใจ "เอ็งนี่เพ้อเจ้ออีกแล้ว"

เฉินเยี่ยนหนานครุ่นคิดถึงคำพูดของเย่ถัง พลางมองกลับไปยังยอดตึกสีทองอร่ามของ 'หมู่บ้านหรู' ในระยะไกล เขารู้สึกว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น... หลังจากเห็นเรื่องปาหี่ของซูจื่อมู่ จู่ๆ ลั่วสิงชวนก็หมดอารมณ์ไปโรงเรียน ในชาติที่แล้วเขาแทบไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับซูจื่อมู่เลยตอนเรียนมัธยม เห็นได้ชัดว่าประวัติศาสตร์ถูกเขาเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

เขาโทรหาครูประจำชั้นหวังจื้อเหว่ยเพื่อขอลาหยุด

"นายน้อยครับ ตอนนี้จะไปไหนดีครับ? กลับบ้านเลยไหม?" คนขับรถถามอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกว่าข่าวการตายของคุณหนูเย่ทำให้อารมณ์ของนายน้อยแปรปรวนคาดเดายาก

ลั่วสิงชวนถามกลับ "นายรู้ไหมว่าร้านสักร้านไหนในเมือง A ฝีมือดีบ้าง?"

!!!!!!

เหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มหน้าผากคนขับรถ "ขอโทษครับนายน้อย ผมไม่ได้สัก แล้วก็ไม่รู้จักใครที่มีรอยสักเลยครับ"

ก่อนพนักงานใหม่จะเข้าทำงานในลั่วกรุ๊ป ต้องตรวจร่างกายล่วงหน้า กฎข้อบังคับระบุชัดเจนว่าห้ามมีรอยสัก ว่ากันว่าเป็นกฎที่ท่านประธานคนก่อน—คุณปู่ของลั่วสิงชวน—เป็นคนตั้งไว้ และบังคับใช้จากบนลงล่างมาจนถึงปัจจุบัน คนรุ่นเก่ายังคงยึดติดกับธรรมเนียมเดิมๆ พอสมควร

คนขับรถเป็นคนซื่อสัตย์ พอได้ยินเรื่องสักก็นึกไปถึงเรื่องไม่ดีทันที เขาถามลั่วสิงชวนตะกุกตะกักว่า "นายน้อย... จะไปสักเหรอครับ?"

ลั่วสิงชวนส่งเสียง "อืม" ในลำคอ แล้วเปิดแอปฯ ต้าจ้งเตี่ยนผิงในมือถือเพื่อค้นหาร้านสักที่ได้รับคะแนนรีวิวสูงสุดในเมือง

เมื่อเห็นว่าห้ามไม่ได้ คนขับรถจึงรีบแอบส่งข้อความ WeChat ไปหาเจ้านาย เขาฉงนใจเหลือเกิน เด็กอายุ 17 ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ถูกเลี้ยงดูมาอย่างเข้มงวด เป็นนักเรียนระดับหัวกะทิของโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 เป็นลูกรักของคุณครู เป็นเด็กดีที่ไม่เคยสัมผัสโลกด้านมืด—ทำไมจู่ๆ ถึงคิดจะไปสักได้?!

แถมรูปร่างหน้าตาและบุคลิกของลั่วสิงชวนก็ดูขัดกับรอยสักอย่างสิ้นเชิง เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าเด็กคนนี้มีรอยสักมังกรหรือหัวกะโหลกใหญ่ๆ อยู่บนตัวจะเป็นยังไง

ลั่วหรงเฉิงตกใจเช่นกันเมื่อเห็นข้อความจากคนขับรถ แต่ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาและภรรยาตามใจลูกชายทุกอย่างเพราะกลัวจะไปกระตุ้นหรือกระทบกระเทือนจิตใจลูก หากรอยสักจะทำให้ลูกชายมีความสุขได้... ก็คงไม่เป็นไรมั้ง? มันก็แค่ลวดลายบนผิวหนัง ไม่เห็นต้องหัวโบราณคร่ำครึขนาดนั้น... ลั่วหรงเฉิงพยายามเกลี้ยกล่อมตัวเองอย่างหนัก ก่อนจะตอบกลับคนขับรถไปว่า: "ปล่อยให้เขาทำตามใจเถอะ พวกเราอย่าไปยุ่งกับเขามากนักเลย"

สักพัก ลั่วหรงเฉิงก็ส่งมาอีกข้อความ: "ถังถังด่วนจากไป สิงชวนคงเสียใจมาก เขาต้องการทางระบายออก สักหน่อยก็ดีเหมือนกัน แต่นายต้องช่วยฉันจับตาดูเขาด้วยนะ ไม่ว่าจะยังไง ห้ามให้เขาไปสักเต็มแขนหรือเต็มหลังเด็ดขาด เขายังแค่อายุ 17 ถ้ามันดูเวอร์วังเกินไป เดี๋ยวพวกครูที่โรงเรียนจะมีปัญหาเอา"

คนขับรถ: "..."

เขาน้ำตาตกใน เจ้านายนี่ช่างสั่งอะไรที่เป็นไปไม่ได้เสียจริง เขาเป็นแค่คนขับรถ จะไปมีปัญญาเปลี่ยนใจนายน้อยได้ยังไง? ไม่งั้นตอนแรกเขาจะส่งข้อความไปรายงานทำไมเล่า!

ลั่วสิงชวนผู้ช่างเลือกไถหน้าจอแอปฯ ไปมา สุดท้ายก็เลือกร้านสักที่อยู่ไม่ไกลและมีคะแนนความพึงพอใจ 99% ชื่อร้านว่า "อาหยง"

มีเบอร์ติดต่ออยู่บนหน้าเพจ เขาโทรไปถาม "สวัสดีครับ ผมไม่ได้จองคิว จะเข้าไปสักตอนนี้เลยได้ไหม?"

"อยากได้ลายไหนครับ? ถ้าลายซับซ้อนต้องนัดล่วงหน้า แต่ถ้าลายง่ายๆ ก็เข้ามาได้เลย" ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงดีมาก

"แค่ตัวอักษรไม่กี่ตัวครับ"

"งั้นได้ครับ เข้ามาเลย"

...ร้านสักอาหยงตั้งอยู่ในเขตชุมชนแออัด ที่อยู่คือเลขที่ XX ตรอกฟู่ซิง เมื่อไปถึงปากทาง รถเข้าไปไม่ได้ ลั่วสิงชวนกับคนขับรถจึงต้องเดินเท้าเข้าไป

พวกเขามาถึงพิกัดตามแผนที่—เป็นบ้านชั้นเดียวหลังเก่าขนาดเล็กที่ถูกดัดแปลงตกแต่งในสไตล์พังก์และดาร์ก มีธงขาวดำแขวนอยู่ที่ประตู และตุ๊กตาแม่ลูกดกสีขาวดำขนาดครึ่งคนจริงตั้งขนาบสองข้างทางเข้า น่าจะเอาไว้ทำหน้าที่คล้ายสิงโตหินเฝ้าประตู ซึ่งดูแปลกแยกจากบ้านเรือนผุพังของชาวบ้านแถวนั้นอย่างสิ้นเชิง

เดี๋ยวนี้วัยรุ่นแนวๆ บางกลุ่มชอบโหยหาอดีต ชอบเสาะหาที่เสื่อมโทรมมาเช็คอิน อย่างพวกทางรถไฟร้างหรือซากปรักหักพัง ถึงขนาดเอาคุณปู่คุณตาที่นั่งตากแดดข้างถนนมาเป็นพร็อพประกอบฉากเพื่อถ่ายรูปแนวเศร้าเหงาเท่ หลายคนแห่กันไปสักเพื่ออวดลงโซเชียล เห็นได้ชัดว่าร้านนี้ก็มาแนวเดียวกัน

ในแอปฯ บอกว่ากิจการดีมาก แต่ตอนนี้หน้าร้านกลับเงียบเชียบ

ลั่วสิงชวนเอื้อมมือไปลูบหัวตุ๊กตาแม่ลูกดก

ที่บ้านเขาก็มีตุ๊กตาแม่ลูกดกชุดหนึ่ง ทำจากไม้เบิร์ชรัสเซียคุณภาพสูง มีทั้งหมด 9 ตัวไล่เรียงจากใหญ่ไปเล็ก แต่ละตัวเพนต์มือโดยศิลปินชาวรัสเซียเป็นลวดลายต่างกัน วิจิตรบรรจงและงดงาม ด้านล่างมีลายเซ็นของศิลปินกำกับไว้ ตุ๊กตาชุดนี้เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบ 9 ขวบที่เย่ถังให้เขา ปีนั้นเย่ถังกับพ่อแม่ไปเที่ยวรัสเซียและซื้อของขวัญชิ้นนี้มาจากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก มี 9 ตัวพอดี ตรงกับอายุ 9 ขวบของเขา

17 ปีแรกในชีวิต วันเกิดทั้ง 17 ครั้ง เย่ถังมอบของขวัญให้เขาทุกปี

สิ้นเดือนนี้จะเป็นวันเกิดอายุครบ 18 ปีของเขา แต่เขาจะไม่มีวันได้รับของขวัญจากเธออีกแล้ว