บทที่ 25 เก็บกวาด

บทที่ 25 เก็บกวาด

ซูเสี่ยวตงเดินตรงเข้าไปหาเฉินเหยียนหนานและเงื้อฝ่ามือขึ้นเตรียมจะสั่งสอน คนเป็นพ่อส่วนใหญ่ที่เห็นลูกสาวถูกอันธพาลรังแกก็คงจะมีสัญชาตญาณปกป้องแบบนี้ด้วยกันทั้งนั้น ในยามที่โทสะเข้าครอบงำ ใครจะไปสนมารยาท? เขาคิดแต่จะสวนกลับไปก่อนเพื่อระบายความแค้นแทนลูก

เขาไม่ได้หยุดคิดสักนิดเลยว่า ตัวเองที่เป็นชายวัยกลางคนร่างท้วมที่ใช้ชีวิตสุขสบาย จะไปสู้แรงเด็กหนุ่มเลือดร้อนที่ชกต่อยกับพวกนักเลงหัวไม้ทุกวันได้อย่างไร?

เฉินเหยียนหนานไม่สนหรอกว่าอีกฝ่ายจะเป็นพ่อของใคร ต่อให้เป็นบิดาแห่งสวรรค์ลงมาเองเขาก็จะซัดให้ร่วง!

ยังไม่ทันที่มือของซูเสี่ยวตงจะถึงตัว เฉินเหยียนหนานก็กระโดดถีบเข้าที่หัวเข่าของเขาเต็มรัก ซูเสี่ยวตงร้องซี๊ดด้วยความเจ็บปวดแล้วถลาไปข้างหน้า ดีที่คนขับรถตาไวมารับไว้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้ล้มหน้าคะมำไปแล้ว

ไทยมุงรอบข้างต่างพากันตกตะลึง ไม่ค่อยได้เห็นเด็กเกเรที่ทำตัวกร่างต่อหน้าผู้ใหญ่มากมายขนาดนี้! ไม่กลัวโดนจับเข้าสถานพินิจหรือไง?!

"แจ้งตำรวจ! เร็วเข้า รีบแจ้งตำรวจ!" ซูเสี่ยวตงข่มความเจ็บที่ขา ตะโกนสั่งคนขับรถเสียงดังลั่น

"ซูเสี่ยวตง ฉันท้าให้แกแจ้งตำรวจเลย!"

หญิงชราที่ถูกมองข้ามมาตลอดจู่ๆ ก็ตะโกนใส่ซูเสี่ยวตง

ซูเสี่ยวตงหันขวับไปมอง เมื่อเห็นใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลาของจ้าวจินฟาง เขาก็ช็อกจนพูดไม่ออก ลืมแม้กระทั่งความเจ็บปวดที่ขาและเป้าหมายที่จะระบายความแค้นแทนลูกสาว ได้แต่จ้องมองจ้าวจินฟางตาค้างอยู่อย่างนั้น

สถานการณ์พลิกผันราวกับละครฉากใหญ่ ทำเอาทุกคนในที่เกิดเหตุถึงกับมึนงงไปตามๆ กัน

ซูเสี่ยวตงได้สติ รีบหันไปมองเด็กสาวแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้างจ้าวจินฟาง สีหน้าของเขาตื่นตระหนกสุดขีดราวกับเห็นมนุษย์ต่างดาว เขาเอ่ยเรียกอย่างไม่มั่นใจ "ถังถัง?"

เมื่อได้ยินชื่อนี้ ลั่วสิงชวนที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ก็หันขวับไปมองเย่ถังทันที เธอก็ชื่อ "ถังถัง" เหมือนกันงั้นหรือ!?

จากปฏิกิริยาของจ้าวจินฟาง เย่ถังก็พอจะเดาได้รางๆ ว่าซูเสี่ยวตงเป็นใคร เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว เพราะอย่างไรเสียทั้งเธอและเจ้าของร่างเดิมก็ไม่รู้จักผู้ชายคนนี้จริงๆ

เธอถามซูเสี่ยวตงกลับไปว่า "คุณเป็นใคร?" น้ำเสียงเย็นชาและแววตาไร้อารมณ์ ราวกับกำลังพูดอยู่กับคนแปลกหน้า

"ฉัน..." ภายใต้สายตาของเย่ถัง ซูเสี่ยวตงผู้ทอดทิ้งลูกสาวคนโตไปนานถึง 19 ปีกลับรู้สึกละอายใจขึ้นมา เขายังจะมีหน้าไปบอกว่า "ฉันเป็นพ่อของแก" ได้อีกหรือ?

ซูเสี่ยวตงฝืนยิ้มจอมปลอมออกมาแล้วพูดกับไทยมุงรอบๆ ว่า "ช่างเถอะๆ แค่เรื่องเข้าใจผิดกันระหว่างเด็กๆ พวกเราผู้ใหญ่ไม่ควรเข้าไปยุ่ง"

ซูจื่อมู่ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "พ่อคะ พ่อจะไม่จัดการพวกเขาเหรอ? ทำไมไปพูดเข้าข้างคนนอกแบบนั้นล่ะ?"

"หุบปาก! 'คนนอก' อะไรกัน" ซูเสี่ยวตงลดเสียงลงดุด่าซูจื่อมู่ "นั่นมันพี่สาวแท้ๆ ของแก!"

น้ำตาของซูจื่อมู่ร่วงเผาะลงมาอีกครั้ง คราวนี้เธอร้องไห้ออกมาจริงๆ ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ น้ำเสียงสั่นเครือ ข้อมูลนี้กะทันหันเกินไปจนสมองเธอหมุนติ้ว เธอรับความจริงเรื่องมีพี่สาวไม่ได้ เธอเชื่อมาตลอดว่าเป็นลูกคนเดียว จู่ๆ จะมีพี่สาวโผล่มาจากไหน? นี่มันพล็อตหนังชัดๆ

ลั่วสิงชวนก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน ทุกคนเห็นความขายหน้าของเธอจนหมดเปลือก! เธอไม่กล้าเอ่ยถามอะไรอีก ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ ลั่วสิงชวนก็มองเธอในแง่ลบอยู่แล้ว ตอนนี้เขาจะมองเธออย่างไร? เจอดอกแล้วดอกเล่าเข้าไปแบบนี้ เธอรู้สึกเหมือนจะเป็นลมเพราะร้องไห้หนักเกินไปแล้ว!

ในยุคสมัยนี้ที่มีเรื่องซุบซิบแพร่หลายในโลกออนไลน์ ไทยมุงเองก็มีประสบการณ์ในการเสพดราม่ามาไม่น้อย พวกเขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ มิน่าล่ะเด็กโรงเรียนมัธยม 1 กับมัธยม 87 ถึงมาพัวพันกัน นี่ไม่ใช่เรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียน แต่เป็นละครดราม่าจริยธรรมในครอบครัวต่างหาก! ในเน็ตมักมีคลิปเมียหลวงตบเมียน้อย หรือนี่จะเป็นฉากลูกเมียหลวงตบลูกเมียน้อย?

เหอะ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง พวกเขารู้สึกว่า "เด็กอันธพาล" สองคนนั้นยังลงมือเบาไปหน่อยด้วยซ้ำ!

ภายใต้สายตาเยาะเย้ยถากถางของผู้คน ซูเสี่ยวตงลากลูกสาวเดินกะเผลกตรงไปยังรถหรูที่เปรอะเปื้อนไปด้วยขยะ เขาเดินเท้าดุ่มๆ มาจากบ้านทันทีที่ได้รับโทรศัพท์จากคนขับ ถ้ามัวแต่เอารถออกมาอาจจะมาไม่ทันการณ์

เขาพูดกับซูจื่อมู่ "สายแล้ว กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบไปโรงเรียนซะ"

"เดี๋ยว" เย่ถังเอ่ยรั้งพวกเขาไว้ "หล่อนต้องทำความสะอาดตรงนี้ให้เรียบร้อยก่อนถึงจะไปได้"

เย่ถังโยนไม้กวาดและที่ตักผงของจ้าวจินฟางไปที่เท้าของสองพ่อลูกตระกูลซู

ละครยังไม่จบอีกเหรอเนี่ย?!

ไทยมุงที่กำลังจะแยกย้ายชะงักฝีเท้า ลั่วสิงชวนจ้องมองเย่ถังอย่างพินิจพิเคราะห์ ส่วนเฉินเหยียนหนานกอดอกยิ้มมุมปากอย่างเกียจคร้าน มองดูเธอเช่นกัน

"แกเป็นคนเทขยะใส่ฉัน ทำไมฉันต้องเป็นคนเก็บ?" ซูจื่อมู่พยายามระงับอารมณ์ไม่ให้กรีดร้องออกมาต่อหน้าเย่ถัง เธอไม่กล้าเผยธาตุแท้อันเย่อหยิ่งต่อหน้าลั่วสิงชวน เธออยากให้เขาเห็นแต่ด้านที่งดงามที่สุดของเธอ แต่ผลของการอัดอั้นตันใจทำให้ใบหน้าสวยๆ บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจนดูน่ากลัวพิลึก

ในทางตรงกันข้าม เย่ถังกลับดูใจเย็นกว่ามาก "ขยะที่ฉันเทเธอไม่ต้องกังวล เธอแค่กวาดก้อนกระดาษที่เธอทิ้งเรี่ยราดไว้ก็พอ"

ก้อนกระดาษ? ก้อนกระดาษอะไร?

"พ่อเธอไม่ได้สอนเหรอว่าห้ามทิ้งขยะไม่เป็นที่เป็นทาง?" เย่ถังย้ำคำพูดเดิมที่เคยพูดไว้ "ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุก็ไม่เป็นไร เมื่อกี้อยากแจ้งตำรวจไม่ใช่เหรอ? งั้นเราให้คุณตำรวจมาขอดูกล้องวงจรปิดตรงสี่แยกกัน ความจริงจะได้กระจ่าง"

ประกายความตื่นตระหนกพาดผ่านแววตาของซูจื่อมู่ เธอเห็นสีหน้าสับสนของพ่อ รอยยิ้มกึ่งเยาะของลั่วสิงชวน สีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ของเฉินเหยียนหนาน และสายตาดูแคลนของจ้าวจินฟางที่มีให้ตั้งแต่ต้นจนจบ

เธอกลัวว่าถ้าตำรวจมา เย่ถังจะให้เช็คกล้องจริงๆ แต่เธอก็ไม่ยอมก้มหัวให้พวกขยะจากโรงเรียนมัธยม 87 เธอยังคงคิดว่าตัวเองไม่ผิด ชัดเจนว่ายายแก่คนนั้นด่าเธอก่อน! เธอกระซิบฟ้องพ่อด้วยความน้อยใจ "ยายแก่คนนั้นถือว่าตัวเองอายุมากมาด่าว่าหนูไม่มีการศึกษา หนูเลย..."

ซูเสี่ยวตงปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที ถ้าจ้าวจินฟางด่าว่าซูจื่อมู่ไม่มีการศึกษา นั่นก็เท่ากับด่ากระทบเขาด้วยไม่ใช่หรือ?

เขาไม่พูดอะไรกับลูกสาวอีก ก้มตัวลงหยิบไม้กวาดและที่ตักผง เริ่มกวาดขยะบนพื้น ไม่ว่าจะเป็นก้อนกระดาษที่ซูจื่อมู่ทิ้ง หรือขยะที่เย่ถังเทราดลงมา เขากวาดมันทั้งหมด อันที่จริงขยะพวกนั้นมันปนกันมั่วไปหมดจนแยกไม่ออกแล้ว

ซูจื่อมู่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ ยังคงวางมาด "คุณหนู" ผู้ยิ่งใหญ่ ในที่สุดคนขับรถตระกูลซูก็ทนไม่ไหวเดินเข้ามา "บอสครับ ให้ผมทำเถอะครับ ให้ผมทำเอง"

"ไม่ต้อง ฉันทำเอง" ซูเสี่ยวตงห้ามเขาไว้

สายตาทุกคู่จับจ้องมองซูเสี่ยวตงเก็บกวาดขยะทุกชิ้นในบริเวณนั้นจนสะอาดเอี่ยมอ่อง คนแถวนั้นบางคนที่เป็นเจ้าของห้องชุดในโครงการหรูจำหน้าซูเสี่ยวตงได้ เขาคือประธานบริษัทเสี่ยวตงคอนสตรัคชั่นเอ็นจิเนียริ่งนั่นเอง