บทที่ 24 มีโทรโข่งไหมครับ?
บทที่ 24 มีโทรโข่งไหมครับ?
เหล่าคุณนายไฮโซเมื่อเห็นการแต่งตัวที่ดูบ้านนอกคอกนาของไป๋อวิ๋นเฟย ก็หันไปกระเซ้าหลิวจูทันที
“จูจู นี่เธอเลี้ยงต้อยเด็กหนุ่มไว้เหรอจ๊ะ? ไหนบอกว่าเป็นหมอเทวดา? จริงเหรอเนี่ย?”
ก็ไม่แปลกที่พวกหล่อนจะสงสัย เพราะสภาพของไป๋อวิ๋นเฟยดูยังไงก็เป็นแค่ชาวไร่ชาวนา แถมยังดูหนุ่มแน่นเกินกว่าจะมีวิชาแพทย์แก่กล้า ดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย
หลิวจูเหลือบมองไป๋อวิ๋นเฟย เห็นเขาไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง จึงหันไปดุเพื่อนสาว
“อย่าพูดมั่วซั่วนะ คนนี้เขามีฝีมือจริงๆ โรคเก่าเรื้อรังของฉันก็หายได้เพราะเขานี่แหละ ฉันอุตส่าห์เชิญเขามาดูให้พวกเธอโดยเฉพาะ อย่าปล่อยให้โอกาสหลุดมือเชียวนะ”
ไป๋อวิ๋นเฟยไม่ถือสาจริงๆ เพราะเขาเจอเรื่องราวมาเยอะ คำพูดหยอกล้อของพวกผู้หญิงแบบนี้มักจะเกิดขึ้นในกลุ่มเพื่อนสนิท
เขารีบตัดบทเข้าเรื่องทันทีเพราะต้องรีบกลับไปเตรียมงานฟาร์มเกษตร เขาหันไปพูดกับหญิงร่างท้วมสวมชุดเดรสสีเขียวเข้ม
“พี่สาวครับ ช่วงนี้พี่เบื่ออาหารใช่ไหมครับ แถมยังปวดหลังบ่อยๆ โดยเฉพาะหลังจาก... กุ๊กกิ๊กกับสามี?”
ไป๋อวิ๋นเฟยไล่ระบุอาการของเหล่าคุณนายทีละคนอย่างแม่นยำ ทุกคนต่างพยักหน้ายอมรับว่าถูกต้องทั้งหมด
“เอ๊ะ จูจู เธอแอบบอกข้อมูลเขาก่อนหรือเปล่าเนี่ย?” คุณนายในชุดสีชมพูถามยิ้มๆ
“จะเป็นไปได้ยังไง นี่แหละฝีมือเขาล้วนๆ ถ้าอยากรักษาก็ตั้งใจดู ถ้าไม่อยากก็ไปนั่งจิบชาตรงโน้น อย่ามากวนสมาธิเพื่อน” หลิวจูตีแขนเพื่อนเบาๆ
“เอาล่ะครับ พี่สาวคนนี้อาการรักษาง่ายที่สุด เดี๋ยวผมจะฝังเข็มให้ แล้วกินยาจีนควบคู่กันไปไม่กี่ชุดก็หายขาดแล้วครับ” ไป๋อวิ๋นเฟยหันไปบอกหญิงร่างท้วมคนแรก
เขาหยิบเข็มเงินออกมา จุ่มลงในน้ำยาสมุนไพรที่ปรุงมาเอง แล้วลงมือฝังเข็มที่แผ่นหลังของเธออย่างรวดเร็วนับสิบเล่ม
“อ๊า~” หญิงร่างท้วมครางออกมาด้วยความเจ็บปนเสียวซ่าน
“ทำอะไรของหล่อนน่ะ! ร้องซะเหมือนแมวหง่าวเชียว!” คุณนายชุดชมพูแซว
“ร้อนๆๆ! มันร้อนไปหมดเลย!” หญิงร่างท้วมหน้าบิดเบี้ยว เหงื่อเริ่มไหลซึม
“ทนหน่อยครับ อีกแค่นาทีเดียว ผมจะถอนเข็มแล้ว” ไป๋อวิ๋นเฟยกดไหล่เธอไว้กันไม่ให้ดิ้น
ไม่นานเขาก็ถอนเข็มออก
“เชอะ ไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย ก็แค่เจ็บนิดหน่อย โม้ซะเวอร์เชียว” หญิงร่างท้วมบ่นกับหลิวจู
“เอ๊ะ... แต่เดี๋ยว... ทำไมตัวเบาหวิวแบบนี้ล่ะ? แล้วนี่... ร้อนชะมัด”
ทันใดนั้นเหงื่อกาฬก็ไหลพรากออกมาจากรูขุมขนทั่วร่างของเธอราวกับเปิดก๊อกน้ำ
“ว้าย ตายแล้ว ดูไม่ได้เลย รีบไปอาบน้ำในห้องทำงานฉันก่อนไป” หลิวจูรีบไล่เพื่อนไปจัดการตัวเอง
ระหว่างนั้นไป๋อวิ๋นเฟยก็ทำการรักษาคนอื่นๆ จนเสร็จ พอดีกับที่หญิงร่างท้วมอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนเดินลงมา
“เทวดาชัดๆ! ฉันลดความอ้วนมาตั้งนาน กินยามาสารพัดก็ไม่ลง นี่เธอแค่จิ้มๆ ไม่กี่ที น้ำหนักฉันหายไปตั้งห้าจิน! สุดยอดไปเลย!”
ตอนนี้ใบหน้าของเธอดูแดงระเรื่อมีเลือดฝาด เหนียงที่เคยห้อยย้อยก็หายไป
“ขอบใจนะจ๊ะพ่อหนุ่ม!” หญิงร่างท้วมวิ่งเข้ามากอดคอไป๋อวิ๋นเฟย แล้วระดมจูบไปที่แก้มเขาไม่ยั้ง
“เฮ้ย! ปล่อยผมนะ!” ไป๋อวิ๋นเฟยดิ้นรนจนหลุดออกมาได้
“แหม... ทำเป็นเขินไปได้ ฮ่าๆๆ”
ไป๋อวิ๋นเฟยรีบเขียนใบสั่งยาให้พวกเธอ แล้วรับเงินค่ารักษามากว่าสองหมื่นหยวน ก่อนจะรีบชิ่งหนีออกจากร้านเบเกอรี่ทันที
เขานั่งรถบัสเที่ยวสุดท้ายกลับบ้าน ในกระเป๋ามีเงินสดเพิ่มขึ้นมาอีกก้อน แถมแหวนที่นิ้วยังเริ่มร้อนวูบวาบ แสดงว่าการรักษาคนและได้รับค่าตอบแทนก็สามารถสร้างน้ำทิพย์ได้เช่นกัน
“เสี่ยวเฟย ได้ข่าวว่าลูกไปเช่าที่ดินแปลงเก่าที่พ่อเคยเช่าเหรอ?”
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน เสียงร้อนรนของหลี่ชิ่วหลานก็ดังขึ้น
“แม่ครับ ไม่ต้องห่วง” ไป๋อวิ๋นเฟยวางเป้และถังน้ำลง ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง สมัยก่อนพ่อแกเช่าที่ตรงนั้นปลูกผัก สุดท้ายเจ๊งไม่เป็นท่า ลูกเพิ่งจะหาเงินได้ อย่าเพิ่งเอาไปละลายเล่นสิ” สีหน้าของหลี่ชิ่วหลานเต็มไปด้วยความกังวล
“นั่นสิ ปลูกผักตรงนั้นมันไม่ขึ้นหรอก ทำไมไม่ไปเช่าที่แปลงอื่น” ไป๋ต้าจ้วงเองก็จนปัญญา
“พ่อครับ แม่ครับ ลืมไปแล้วเหรอว่าท่านผู้เฒ่าสอนเคล็ดลับปรับปรุงดินให้ผม อีกอย่างที่ดินอุดมสมบูรณ์ค่าเช่ามันแพงนะครับ”
ไป๋อวิ๋นเฟยอ้างถึง 'ท่านผู้เฒ่า' อีกครั้ง สองสามีภรรยาจึงเริ่มคลายกังวลและยิ้มออก
“ก็ได้ พ่ออาจจะช่วยเรื่องเงินไม่ได้ แต่เรื่องแรงพ่อมีเหลือเฟือ เรื่องปลูกผักไว้ใจพ่อเถอะ” ไป๋ต้าจ้วงพูดอย่างมุ่งมั่น
“โอเค งั้นแม่ก็ตามใจลูก” หลี่ชิ่วหลานเลิกคัดค้าน
“นี่เงินสองหมื่นหยวนครับ เอาไว้จ่ายค่าแรงคนงาน เดี๋ยวเราจะจ้างชาวบ้านมาช่วยกันทำ” ไป๋อวิ๋นเฟยอธิบายแผนการ รวมถึงเรื่องที่โรงแรมเฟยเอ๋อร์เล่อร่วมลงทุนด้วย ทำให้พ่อแม่วางใจได้สนิท
เช้าวันรุ่งขึ้น ไป๋อวิ๋นเฟยออกไปสำรวจพื้นที่ฝั่งตะวันออก
แม้ดินจะไม่อุดมสมบูรณ์ แต่ได้รับแสงแดดเพียงพอ ด้านหลังติดภูเขาเขียวขจี ดูแล้วเจริญหูเจริญตา ด้านข้างมีทางลาดลงไปสองสามเมตร เชื่อมต่อกับหาดหินแม่น้ำขนาดใหญ่กินพื้นที่หลายร้อยหมู่ เต็มไปด้วยหินกรวดและดินเลน แต่โชคดีที่มีลำธารไหลผ่าน ทำให้ไม่แห้งแล้งจนเกินไป
กริ๊งงง...
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“เสี่ยวเฟย อยู่ไหนจ๊ะ?” ซุนเยว่โทรมา
“พี่เยว่ ผมมาดูที่ครับ กำลังจะเริ่มงานแล้ว”
“อย่าเพิ่งทำอะไรนะ! บอสจ้างทีมงานมืออาชีพไปช่วยบุกเบิกที่ดินแล้ว” ซุนเยว่รีบบอก
“เพิ่งเริ่มต้นเองครับ ไม่ต้องใช้มืออาชีพหรอก เปลืองเงินเปล่าๆ” ไป๋อวิ๋นเฟยรีบปฏิเสธ แม้จะมีทุน แต่ก็ต้องใช้อย่างคุ้มค่า
“แล้วเธอจะทำคนเดียวเหรอ? กว่าจะได้ปลูกคงอีกนานโข” ซุนเยว่บ่น
“พี่เยว่ ผมตั้งใจจะประกาศรับสมัครคนในหมู่บ้านมาทำครับ ชาวบ้านที่นี่ทำไร่ทำนามาทั้งชีวิต ชำนาญกว่าใครอีก แถมผมอยากให้คนในหมู่บ้านมีรายได้ด้วย” ไป๋อวิ๋นเฟยอธิบายเหตุผล
ซุนเยว่ฟังแล้วก็รู้สึกอบอุ่นใจ เด็กหนุ่มคนนี้ช่างมีน้ำใจงามจริงๆ
“งั้นก็ได้ ตอนนี้รถบรรทุกของพวกเรามาถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว เธอมารับหน่อยสิ”
ไป๋อวิ๋นเฟยรีบวิ่งไปที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน เห็นรถบรรทุกสองคันจอดรออยู่
“เสี่ยวเฟย!” ซุนเยว่ชะโงกหน้าออกมาโบกมือ
ไป๋อวิ๋นเฟยตกใจเล็กน้อย “พี่เยว่ งานยุ่งไม่ใช่เหรอครับ ทำไมมาเองเลย?” เขายื่นขวดน้ำแร่ให้เธอ
“ที่นี่สำคัญที่สุดนี่นา งานอื่นพี่จ่ายงานให้คนอื่นทำไปแล้ว บอสสั่งให้พี่มาช่วยเธอเต็มที่” ซุนเยว่ตอบยิ้มแย้ม “รีบไปดูที่กันเถอะ!”
“เดี๋ยวครับพี่เยว่...”
ไป๋อวิ๋นเฟยนึกขึ้นได้ว่าต้องประกาศรับสมัครคนงาน จะให้เดินเคาะประตูเรียกทีละบ้านคงเสียเวลา จะไปขอยืมเสียงตามสายที่บ้านผู้ใหญ่บ้านหวังเฉวียนผิง คู่ปรับตัวฉกาจ ก็คงไม่มีทางให้ยืมแน่
“บนรถพี่... พอจะมีโทรโข่งไหมครับ?”