ตอนที่ 19: ชั้น 200 x การต่อสู้ครั้งแรก
ตอนที่ 19: ชั้น 200 x การต่อสู้ครั้งแรก
ตอนที่ 19: ชั้น 200 x การต่อสู้ครั้งแรก
เวลา: 16:00 น.
ลานประลองชั้น 205 หอประลองกลางหาว
“สวัสดีค่ะท่านผู้ชมทุกท่าน!”
“ในวันนี้ การแข่งขันที่กำลังจะเกิดขึ้น ณ ลานประลองแห่งนี้ คือการพบกันระหว่างนักสู้อิลูมิ และนักสู้ฟ็อกซี่!”
“ศึกที่ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยกำลังจะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้ค่ะ!”
บนที่นั่งผู้บรรยาย สาวน้อยผมแกละลุกขึ้นยืนพลางโบกมือทักทายผู้ชมในสนามอย่างกระตือรือร้น
“อย่างที่ทุกท่านได้เห็นกันนะคะ ตอนนี้ที่นั่งผู้ชมเนืองแน่นจนเต็มความจุเลยทีเดียว”
“บรรยากาศภายในสนามเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ผิดปกติมาตั้งแต่สิบนาทีก่อนเริ่มการแข่งขันแล้วค่ะ”
ยังไม่ทันที่ผู้บรรยายจะกล่าวจบ เสียงตะโกนจากกลุ่มผู้ชมก็ดังแทรกขึ้นมาทันที
“ยังไม่เริ่มอีกเหรอ!”
“เร็วๆ หน่อยสิโว้ย!”
“พวกข้ารอจนรากจะงอกแล้วนะ!”
จำนวนที่นั่งของลานประลองบนชั้น 200 ขึ้นไปนั้นมีมากกว่า 5,000 ที่นั่ง ซึ่งในตอนนี้ไม่มีที่ว่างเหลืออยู่เลยแม้แต่ที่เดียว
ผู้ชมเหล่านี้ต่างเห็นสื่อประชาสัมพันธ์บนเว็บไซต์หลักของหอประลองกลางหาวมาตั้งแต่เช้า จึงรีบซื้อตั๋วและมารอที่สนามล่วงหน้าเพื่อชมการแข่งขันนัดนี้โดยเฉพาะ
หลังจากที่อิลูมิมาลงทะเบียนได้เพียงสามสิบนาที เว็บไซต์หลักของหอประลองกลางหาวก็อัปเดตข้อมูลทันที
พวกเขาโหมโฆษณาการต่อสู้ระหว่าง ฟ็อกซี่ ฟิชเชอร์ และ อิลูมิ โซลดิ๊ก อย่างหนักเพื่อดึงยอดผู้ชมและค่าตั๋วให้ได้มากที่สุด
ณ ลานกิจกรรมหน้าหอประลองกลางหาว จอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์บนป้ายโฆษณาฉายภาพใบหน้าของอิลูมิและฟ็อกซี่แบบซูมใกล้
อิลูมิอยู่ในชุดเสื้อยืดกีฬาลายทางขาวแดง ผมสั้นสีดำสนิท เขาลดเปลือกตาลงมองต่ำด้วยสายตาที่ดูแคลนทุกสรรพสิ่ง
ส่วนฟ็อกซี่มาในทรงผมพังก์สีดำ สวมแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา มองลงมาจากที่สูงราวกับจะข่มขวัญคู่ต่อสู้
ในจอกราฟิกมีสายฟ้าฟาดกั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง ด้านล่างระบุชื่อและสถิติการต่อสู้ของแต่ละฝ่ายไว้อย่างชัดเจน
ผู้คนจำนวนมากบนลานกว้างหยุดชะงักฝีเท้า บางคนนั่งกินขนมอยู่บนม้านั่งคนเดียว บางคนพาลูกชายลูกสาวมาเดินเล่นแต่กลับแหงนหน้าจ้องมองจอโฆษณานั้นอย่างใจจดใจจ่อ
ที่ไทม์สแควร์ย่านธุรกิจใจกลางเมือง บนป้ายโฆษณาของตึกระฟ้าทุกแห่งล้วนถ่ายทอดภาพจากลานประลองชั้น 205
บรรดาหนุ่มสาวที่แต่งตัวนำสมัยต่างถูกดึงดูดด้วยเสียงพากย์อันทรงพลังของนักพากย์สาว จนต้องหยุดดูด้วยความสนใจ
คนเหล่านี้ล้วนมีจุดประสงค์เดียวกัน คือการรับชมการแข่งขันสุดระทึกที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
สำนักงานใหญ่คอเธอร์กรุ๊ป
“อิลูมิ โซลดิ๊ก... ขอฉันดูหน่อยเถอะว่านายจะมีฝีมือสักแค่ไหน”
บนโต๊ะทำงานของอัดกินส์ คอเธอร์ มีโน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่งตั้งอยู่ ซึ่งกำลังเปิดภาพการถ่ายทอดสดจากลานประลองชั้น 205
ชั้น 205 ภายในห้องพักส่วนตัวของผู้เข้าแข่งขัน
“เร็วเข้าสิ เริ่มไวๆ หน่อย...”
อิลูมิยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องพัก มองผ่านกระจกทางเดียวออกไปยังลานประลองด้านนอก ผู้ชมหลายพันคนกำลังตะโกนก้องโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น ราวกับกำลังรอชมการแข่งขันฟุตบอลนัดหยุดโลก
แป๊ก!
เสียงสัญญาณดังขึ้นหนึ่งครั้ง ไฟในลานประลองที่เคยสว่างไสวพลันดับวูบลงจนมืดมิด
“เฮฮฮฮฮฮ!”
แต่เสียงเชียร์กลับยิ่งดังกระหึ่มขึ้นไปอีก เพราะนั่นหมายความว่าการแข่งขันกำลังจะเริ่ม และนักสู้ทั้งสองกำลังจะปรากฏตัว
“ได้เวลาขึ้นเวทีแล้ว”
อิลูมิพึมพำกับตัวเองพลางซุกมือลงในกระเป๋ากางเกง แล้วเดินออกจากห้องพักไป
เมื่ออิลูมิเดินพ้นอุโมงค์ทางเข้ามายังสนามประลอง เปลวไฟกองมหึมาบนผนังด้านหลังเขาก็พลันลุกพรึบขึ้นเป็นสาย
พรึบ พรึบ พรึบ...
แสงไฟสปอร์ตไลท์หกดวงสาดส่องสลับกันไปมาที่ร่างของเขา พร้อมกับพื้นใต้เท้าที่พ่นควันสีขาวนวลออกมาปกคลุมร่างนั้นไว้
“โอ้! ผู้เข้าแข่งขันปรากฏตัวแล้วค่ะ!”
ในห้องพากย์ นักพากย์สาวมองไปยังทางเดินที่ถูกแสงไฟจับจ้องด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุดขีด
“คนแรกที่ก้าวขึ้นมาบนเวทีคือ...”
ครู่ต่อมา ควันเริ่มจางลง เผยให้เห็นอิลูมิในชุดกีฬาธรรดาๆ สีขาวสลับแดง ยืนหน้านิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดๆ
“นักสู้อิลูมิค่าาาาา!”
“เฮฮฮฮฮฮ!”
“อิลูมิ! อิลูมิ! อิลูมิ!”
ผู้ชมต่างพากันกระโดดโลดเต้นอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นอิลูมิ หลายคนถึงกับถอดเสื้อนอกออกมาเหวี่ยงหมุนวนบนหัวพร้อมตะโกนชื่อเขาไม่หยุด
“ในปัจจุบัน นักสู้อิลูมิยังไม่มีบันทึกการต่อสู้ในระดับชั้น 200 เลยค่ะ”
“แต่ว่า!”
“สถิติที่ผ่านมาของเขาในหอประลองกลางหาวคือ ชนะ 16 ครั้งติดต่อกัน และไม่เคยแพ้ใครเลย!”
“นับตั้งแต่การต่อสู้ครั้งแรก เขาสามารถเอาชนะ KO คู่ต่อสู้ได้อย่างเด็ดขาดมาโดยตลอด เรียกได้ว่าเป็นตำนานไร้พ่ายเลยทีเดียวค่ะ!”
ท่ามกลางเสียงบรรยายอันเร้าอารมณ์ อิลูมิก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ตามทางเดินเพียงสายเดียวที่มุ่งสู่สังเวียนกลางสนาม
“อิลูมิ! วันนี้ก็จัดการมันให้ร่วงในหมัดเดียวเหมือนเดิมนะโว้ย!”
“ฉันลงเงินเดิมพันข้างแกไปหมดตัวเลยนะเฟ้ย ต้องน็อกมันให้ได้ล่ะ!”
ในขณะที่อิลูมิกำลังเดินขึ้นไปบนสังเวียน อีกด้านหนึ่งของทางเดินก็มีเปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนขึ้น ควันพุ่งทะยาน และแสงไฟสปอร์ตไลท์ก็ไปรวมตัวกันที่จุดเดียว
“และอีกท่านหนึ่ง ที่เรียกเสียงฮือฮาได้ไม่แพ้กันก็คือ...”
พร้อมกับเสียงโห่ร้องกึกก้อง ชายหนุ่มผมทรงพังก์ในแจ็กเก็ตหนังสีดำก็ปรากฏกายต่อสายตาทุกคน
“นักสู้ฟ็อกซี่นั่นเองงงง!”
ฟ็อกซี่เดินหน้านิ่งมุ่งสู่สังเวียน ระหว่างทางเขายักไหล่และบิดคอไปมาเพื่อวอร์มอัพร่างกาย
“เมื่อสองสัปดาห์ก่อน นักสู้ฟ็อกซี่เพิ่งจะผ่านการต่อสู้แลกชีวิตที่ดุเดือดกับนักสู้รีแมนที่ชั้น 205 มาค่ะ”
“ภาพการต่อสู้ในวันนั้นยังคงติดตาพวกเรามาจนถึงตอนนี้เลยนะคะ”
“ปัจจุบันเขามีสถิติชนะ 3 แพ้ 0 เขาจะสามารถเอาชนะอิลูมิเพื่อรักษาชัยชนะต่อเนื่องของเจาไว้ได้หรือไม่?”
“แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอิลูมิผู้ไม่เคยปราชัย”
“การต่อสู้นี้จึงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนค่ะ”
“ฟ็อกซี่จะคว้าชัยชนะครั้งที่ 4 ได้สำเร็จ หรืออิลูมิจะยังคงรักษาตำนานไร้พ่ายของเขาต่อไป...”
“พวกเรามาพิสูจน์ไปพร้อมๆ กันเลยค่ะ!”
ทั้งอิลูมิและฟ็อกซี่ก้าวขึ้นสู่สังเวียนท่ามกลางเสียงบรรยายที่เปี่ยมไปด้วยพลัง
เสียงตะโกนเชียร์ดังกังวานไปทั่วสารทิศ สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังร่างสองร่างที่ยืนประจันหน้ากันภายใต้แสงไฟหลากสี
ฟ็อกซี่ที่มีความสูง 180 เซนติเมตร กับอิลูมิที่สูงเพียง 130 เซนติเมตร ยืนเผชิญหน้ากันจนเกิดภาพเปรียบเทียบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
แป๊ก!
แสงไฟเจ็ดสีดับลง ความมืดรอบสนามถูกแทนที่ด้วยความสว่างโร่ในพริบตา
ในเวลาเดียวกัน ทางเดินที่เชื่อมมายังสังเวียนก็จมลงสู่พื้นดินและหายไป
อิลูมิจ้องมองฟ็อกซี่ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ออร่าในตัวเขาพุ่งพล่านออกมาเหมือนเขื่อนแตกก่อนจะถูกบีบอัดกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นชั้นพลังงานบางๆ ที่คลุมพื้นผิวร่างกายไว้
“เงียว”
อิลูมิควบคุมออร่าภายในร่างกายให้ไปรวมกันที่ดวงตา เพื่อมองดูออร่าของฟ็อกซี่
เขาเห็นออร่าสีขาวโปร่งแสงที่แผ่ออกมาจากตัวฟ็อกซี่มีกระแสพลังสีดำเจือปนอยู่เล็กน้อย ซึ่งดูแตกต่างจากออร่าในตัวเขาอย่างเห็นได้ชัด