บทที่ 27 : ท้าทายขีดจำกัดของเสือดาวหิมะ

บทที่ 27 : ท้าทายขีดจำกัดของเสือดาวหิมะ

สวีอี้ที่เพิ่งเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อกาวน์สีขาว ตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบเข้าไปในห้องรักษา ได้แต่ยืนสั่งการเหลียงเหออยู่หน้าประตู กลัวว่าถ้าเหลียงเหอเผลอเมื่อไหร่ เสือดาวหิมะเมิ่งจี๋จะกระโจนเข้าขย้ำคอเขา

"ทำไมคนที่เจ็บปวดต้องเป็นฉันตลอดเลยวะเนี่ย?"

สวีอี้เบ้ปาก อุตส่าห์เป็นคนดึงพวกบีสต์แมนในช่วงวิวัฒนาการพวกนี้กลับมาจากประตูผีแท้ๆ แต่กลับโดนพวกมันแบล็กลิสต์ซะงั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าน้อยใจ!

"ก็ใครใช้ให้หมอไปหลอกลูกชายผมก่อนล่ะ"

ดยุกควงหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ บ่นอุบอิบ เขาเองก็คิดไม่ถึงว่าสวีอี้จะใช้วิธีหลุดโลกแบบนั้นมาหลอกควงเหย่ รนหาที่ตายชัดๆ แถมยังเกือบจะทำให้ควงเหย่เตลิดหนีไปแล้วด้วย

พูดถึงเรื่องนี้ ดยุกควงหลินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งใจเหลียงเหอที่เดินทางมาถึงทันเวลาพอดี

ถ้าไม่ได้เธอ งานนี้คงจบไม่สวยแน่ๆ

"เกิดมาเพิ่งเคยเห็นไอ้ลูกหมานี่ทำตัวว่าง่ายขนาดนี้"

อย่าว่าแต่สวีอี้เลย ขนาดคนเป็นพ่ออย่างดยุกควงหลิน พอเห็นเสือดาวหิมะเมิ่งจี๋ยอมให้เหลียงเหอจับนู่นจับนี่ตามใจชอบ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาตงิดๆ

เพราะก่อนหน้านี้ควงเหย่ฝืนใช้พลังงานต้านฤทธิ์ยาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนอ่อนเพลีย พอได้เจอ 'มนุษย์เพียงคนเดียวที่ไว้ใจได้' เสือดาวหิมะก็เลิกดื้อดึงและล้มเลิกความคิดที่จะหนีในที่สุด

"เสือดาวน้อยคนเก่ง เดี๋ยวฉันจะทายาให้นะ ห้ามดิ้นล่ะ เข้าใจไหม?"

ในเมื่อสวีอี้โดนแบล็กลิสต์ไปแล้ว หน้าที่การทายาเลยตกเป็นของเหลียงเหอแต่เพียงผู้เดียว

โชคดีที่เคยมีประสบการณ์ดูแลเซดริลกับแลนดอนมาแล้ว งานนี้เลยหมูๆ สำหรับเธอ

"เหมียว~"

เสียงร้องของเสือดาวหิมะดังกังวานใสแจ๋วราวกับลูกแมว ช่างแตกต่างกับเสียงคำรามดุดันกะซวกไส้ก่อนหน้านี้ลิบลับ

มันนอนนิ่งอยู่บนเตียงรักษา ปล่อยให้เหลียงเหอจัดการทายาตามใจชอบ แถมยังรู้หน้าที่ พลิกตัวให้เธอทายาอีกด้านได้อย่างสะดวกสบาย

สวีอี้มองดูภาพนั้นแล้วก็นึกถึงตอนที่เสือดาวหิมะเพิ่งฟื้นจากยาสลบใหม่ๆ แหม... ไอ้หมอนี่มันน่าโดนตบกะโหลกจริงๆ!

"เอาล่ะ~ ถึงเวลากินยาแล้วนะจ๊ะ!"

สำหรับเหลียงเหอ การหลอกล่อสัตว์ขนปุยก็เหมือนการหลอกล่อเด็กนั่นแหละ ใช้มุกเดียวกันได้เลย

หลังจากทายาเสร็จ เหลียงเหอก็หยิบยาแก้อักเสบที่สวีอี้เตรียมไว้ให้ขึ้นมา พร้อมกับหยิบ 'อาวุธลับ' ซึ่งก็คือเนื้อกระป๋องสูตรโฮมเมดออกมาล่อตาล่อใจเสือดาวหิมะ

"นี่ไง ถ้ากินยาเก่งๆ เดี๋ยวจะให้รางวัลเป็นเนื้อกระป๋องที่อร่อยที่สุดในจักรวาลเลย สนใจไหมเอ่ย?"

เมื่อเห็นเสือดาวหิมะเมิ่งจี๋ดมฟุดฟิดสำรวจทั้งยาและเนื้อกระป๋องในมือเหลียงเหอ สวีอี้และดยุกควงหลินที่ยืนลุ้นอยู่หน้าประตูก็เริ่มเหงื่อตก

เหลียงเหอกำลังเหยียบกับระเบิดสองลูกซ้อนของบีสต์แมนในช่วงวิวัฒนาการเลยนะ! นั่นก็คือ 'การบังคับให้กินยา' และ 'การป้อนอาหาร'!

"คุณเหลียงเหอจะทำสำเร็จไหมครับหมอ?"

ดยุกควงหลินหน้าดำคร่ำเครียด แววตาเต็มไปด้วยความกังวลปนคาดหวัง

"น่าจะ... สำเร็จมั้งครับ?"

สวีอี้เองก็เคยเห็นฉากแบบนี้มาบ้างแล้ว แต่ด้วยนิสัยก็ยังเผื่อใจไว้ก่อน ไม่กล้าฟันธงร้อยเปอร์เซ็นต์ ตัวเขาเองน่ะไม่เท่าไหร่ แต่กลัวว่าถ้าเหลียงเหอพลาดขึ้นมา ดยุกควงหลินจะไม่พอใจเอาน่ะสิ

"เหมียว~"

ดยุกควงหลินจ้องเสือดาวหิมะตาไม่กะพริบ เห็นมันดมยาไปที ดมเนื้อกระป๋องไปที แล้วก็เริ่มกลิ้งเกลือกไปมาบนเตียง พยายามจะอ้อนขอกินแต่เนื้อกระป๋องโดยไม่ยอมกินยา

"ไม่ได้จ้ะ ต้องกินยาก่อน"

เหลียงเหอปฏิเสธเสียงแข็ง เก็บเนื้อกระป๋องซ่อนไว้ข้างหลัง แล้วยื่นยาไปจ่อตรงหน้า ยืนกรานจุดยืนอย่างชัดเจน

"เหมียว!"

เสือดาวหิมะส่งเสียงร้องประท้วงอย่างขัดใจ เดินวนไปวนมาบนเตียง ปากก็งับปลายหางตัวเองไว้แน่น เหมือนกำลังแสดงความไม่พอใจ

"ประท้วงไปก็ไม่ได้ผลหรอกนะ"

เมื่อเห็นเหลียงเหอไม่ยอมใจอ่อน เสือดาวหิมะก็หูตกลง นอนหมอบคางเกยเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก ทำเอาคนเป็นพ่ออย่างดยุกควงหลินปวดใจจนทนไม่ไหว

"หมอสวีครับ ให้คุณเหลียงเหอเอาเนื้อกระป๋องให้ควงเหย่กินก่อนไม่ได้เหรอครับ? แกเจ็บหนักขนาดนี้ ให้แกกินของอร่อยๆ สักคำเถอะครับ"

"อะแฮ่ม... ท่านดยุกครับ ด้วยความเคารพ ขอเตือนไว้ก่อนนะครับว่า เวลาเหลียงเหอจัดการกับพวกก้อนขน เธอไม่ชอบให้ใครเข้าไปก้าวก่ายนะครับ"

คำเตือนของสวีอี้อาจจะฟังดูระคายหูไปบ้าง แต่มันคือความจริง ดยุกควงหลินเองก็เข้าใจความหมายนั้นดี

ในเมื่อตอนนี้คนเดียวที่ควงเหย่ไว้ใจคือเหลียงเหอ เขาก็ไม่อยากไปขัดใจเธอให้เป็นเรื่อง เดี๋ยวจะพาลทำให้ลูกชายหมดหนทางรอดไปด้วย

"เข้าใจแล้วครับ เข้าใจแล้ว"

ถึงจะบอกว่าเข้าใจ แต่หัวอกคนเป็นพ่อยังไงก็อดสงสารลูกไม่ได้อยู่ดี

"เดี๋ยวนะ นั่นเธอจะทำอะไรน่ะ?!"

สวีอี้ที่เพิ่งจะปรามดยุกควงหลินเสร็จ หันกลับไปมองในห้องรักษาก็ต้องตกตะลึงกับพฤติกรรมบ้าระห่ำของเหลียงเหออีกครั้ง

อ้าปากค้างกว้างจนแทบจะยัดไข่เข้าไปได้ทั้งใบ สวีอี้อึ้งกิมกี่ไปชั่วขณะ

"เธอใจกล้ามาจากไหนเนี่ย?!"

เหลียงเหอเล่นจับปากเสือดาวหิมะง้างออก แล้วยัดยาใส่ปากมันดื้อๆ เลย!

"ไม่กลัวโดนขย้ำแขนขาดหรือไงวะนั่น!"

แรงกัดของเสือดาวหิมะเมิ่งจี๋ สามารถบดขยี้กระดูกคนให้แหลกละเอียดได้สบายๆ

แต่ทว่า... แม้จะถูกเหลียงเหอปฏิบัติอย่างป่าเถื่อน สิ่งแรกที่เสือดาวหิมะกังวลกลับเป็นเรื่องที่ว่า เขี้ยวของมันจะเผลอไปขูดโดนมือของเหลียงเหอหรือเปล่า!

เมื่อสัมผัสได้ว่าร่างของเสือดาวหิมะเกร็งแข็งทื่อ อ้าปากค้างไม่กล้าหุบ เหลียงเหอก็หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะยอมดึงมือออกจากปากเสือดาวหิมะแต่โดยดี

"เสือดาวน้อยเก่งมาก! รู้ใช่ไหมว่าห้ามทำร้ายคนที่หวังดีกับเรา?"

"เหมียว..."

ในที่สุดก็ได้หุบปากซะที เสือดาวหิมะเลียริมฝีปากตัวเองอย่างเหนื่อยหน่าย แอบปาดน้ำลายที่เกือบจะยืดหกออกมาอย่างเนียนๆ

ฮือ... เสียภาพพจน์เสือดาวหิมะหมดเลย!

ปฏิกิริยาของเสือดาวหิมะอยู่เหนือความคาดหมายของสวีอี้และดยุกควงหลินไปไกลโข หลังจากหายตกตะลึง พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกเลื่อมใสในตัวเหลียงเหอมากขึ้นไปอีก

"คุณเหลียงเหอช่างกล้าหาญจริงๆ ครับ"

ดยุกควงหลินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม มีแค่ผู้หญิงใจกล้าแบบนี้แหละ ถึงจะปราบไอ้ลูกชายตัวแสบของเขาให้อยู่หมัดได้

ส่วนในใจของสวีอี้นั้น คิดแค่ว่าเหลียงเหอนี่แม่งโคตรเจ๋ง! กล้าท้าทายขีดจำกัดของสัตว์ร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมทุกครั้งก็ลงล็อกพอดิบพอดีจนสัตว์ร้ายพวกนั้นโกรธไม่ลง ยอมศิโรราบให้แต่โดยดี!

"หรือว่าฉันควรจะไปขอฝากตัวเป็นศิษย์เหลียงเหอดูบ้าง เผื่อจะได้วิชาติดตัวสักสองสามกระบวนท่า?"

เหลียงเหอไม่รู้ตัวเลยว่าสวีอี้มีความคิดพิเรนทร์ๆ แบบนั้นในหัว หลังจากบังคับป้อนยาเสร็จ เธอก็รักษาสัญญา เปิดเนื้อกระป๋องแล้วยื่นไปจ่อที่ปากเสือดาวหิมะ

ตอนแรกเสือดาวหิมะก็กะจะเล่นตัวสักหน่อย เพื่อประท้วงที่โดนบังคับกินยา แต่ทนกลิ่นหอมยั่วน้ำลายไม่ไหว สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อความอร่อย ยอมจำนนแต่โดยดี

"เหมียว!"

เสือดาวหิมะพุ่งเข้าใส่เนื้อกระป๋อง หางยาวฟูฟ่องแกว่งไปมาอย่างร่าเริง บ่งบอกว่า อร่อย! อร่อย! อร่อยโว้ย!

เห็นมันกินอย่างเอร็ดอร่อย เหลียงเหอก็ยิ้มแฉ่ง เอื้อมมือไปลูบหัวที่ฟูฟ่องของมันด้วยความเอ็นดู

แป๊บเดียวเนื้อกระป๋องก็เกลี้ยงตับ

"ดูไอ้ลูกคนนี้สิ ทำตัวหยั่งกะผีตายอดตายอยาก ไม่มีความสำรวมเอาซะเลย!"

ก็คนเป็นพ่อเป็นซะแบบนี้ ตอนลูกไม่มีกินก็เป็นห่วง แต่พอลูกได้กินก็อดบ่นไม่ได้

แต่เทียบกับท่าทางคลุ้มคลั่งก่อนหน้านี้ ดยุกควงหลินก็คิดว่า ทำตัวตะกละตะกลามแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน อย่างน้อยก็ไม่อดตายล่ะวะ

เด็กกำลังโตนี่นา ขอแค่มีชีวิตรอดก็พอแล้ว

"ท่านพลเอกควงเหย่ไม่ได้กินอะไรมาวันกับคืนเต็มๆ แล้วครับ แถมพอฟื้นมาก็ยังฉีดสารอาหารไม่ได้อีก แล้วยังมาอาละวาดใช้แรงไปตั้งเยอะ คงจะหิวจัดแหละครับ"

สวีอี้ไม่อาจเออออห่อหมกผสมโรงด่าไปด้วยได้ เลยต้องช่วยแก้ต่างให้เสือดาวหิมะตามมารยาท

และก็เป็นไปตามคาด พอได้ยินเหตุผล ดยุกควงหลินก็ยิ้มออก เลิกบ่นไอ้ลูกชายตัวแสบไปโดยปริยาย

แถมพอมองดูเหลียงเหอที่ทั้งอ่อนโยน ใส่ใจ และสามารถควบคุมลูกชายจอมพยศของเขาได้อย่างอยู่หมัด ดยุกควงหลินก็เกิดไอเดียสุดบรรเจิดขึ้นมาในหัว

"ไม่รู้ว่าคุณเหลียงเหอแต่งงานหรือยังนะ? ไอ้ลูกชายของฉันถึงมันจะหัวรั้นไปหน่อย แต่มันรักใครรักจริงนะเว้ย ถ้าเกิดว่า..."

ในขณะที่ดยุกควงหลินกำลังเพ้อฝันหวาน และยิ่งคิดก็ยิ่งเข้าท่า จู่ๆ น้ำเสียงเย็นเยียบทุ้มต่ำก็ดังก้องขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาเขาตกใจจนเกือบหัวใจวาย

"ท่านดยุกควงหลินครับ มาตีท้ายครัวแย่งคนต่อหน้าต่อตาผมแบบนี้ มันไม่ค่อยจะงามเท่าไหร่มั้งครับ?"

[จบตอน]