บทที่ 26 : เจ้าเสือดาว ปากนายเหม็นตุๆ นะ

บทที่ 26 : เจ้าเสือดาว ปากนายเหม็นตุๆ นะ

เมื่อเหลียงเหอรู้ว่าเสียงของเธอมีผลในการปลอบประโลมเสือดาวหิมะเมิ่งจี๋ เธอจึงอัดเสียงตัวเองส่งไปให้ตามคำขอร้องของสวีอี้ เพื่อหวังว่าจะช่วยให้มันยอมรับการรักษาแต่โดยดี

แต่ทว่า ทันทีที่เธอกับฮั่วเอ๋อร์เต๋อเดินทางมาถึงแผนกพยาบาลบนดาว D139 และถูกพาตัวมาที่หน้าห้องรักษาของเสือดาวหิมะ ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำเอาเหลียงเหอถึงกับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก

"ผู้ชายที่ใส่หน้ากากรูปหน้าฉัน แล้วพยายามหลอกล่อเสือดาวหิมะอยู่ข้างในนั้น... คือหมอสวีเหรอคะ?"

เหลียงเหอมองทะลุกระจกใสเข้าไปในห้องรักษา เห็นผู้ชายแต่งหญิง สวมหน้ากากกระดาษที่พรินต์เป็นหน้าเธอแบบลวกๆ แถมยังเปิดคลิปเสียงของเธอเพื่อแอบอ้างเป็นตัวเองอีก... เธอถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

ใจหนึ่งก็อยากจะหันหลังเดินหนี ทำเป็นไม่รู้จักหมอนี่ซะ แต่ในสถานการณ์แบบนี้จะทิ้งไปดื้อๆ ก็คงไม่ได้

"อะแฮ่ม... เขาแค่กำลังทำการทดลองอยู่น่ะ"

เอาจริงๆ ฮั่วอันก็แอบอับอายแทนสวีอี้เหมือนกันแหละ แต่เพราะเห็นว่าเป็นความพยายามในการหาวิธีรักษาบีสต์แมนระดับ SSS แบบใหม่ เขาเลยไม่มีเหตุผลอะไรไปห้ามปราม

เรื่องของเรื่องก็คือ หลังจากที่เหลียงเหอส่งข้อความเสียงมา สวีอี้ก็เห็นว่าเสือดาวหิมะมีท่าทีสงบลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเลยเกิดไอเดียพิสดารขึ้นมาว่า ถ้าเขาลองปลอมตัวเป็นเหลียงเหอ จะหลอกให้เสือดาวหิมะยอมให้เขารักษาได้ไหม?

ถ้าวิธีนี้สำเร็จ ต่อไปก็ไม่ต้องลำบากให้เหลียงเหอวิ่งรอกไปมาอีก ซึ่งนับว่าเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ในการปกป้องและรักษาบีสต์แมนระดับ SSS ในช่วงวิวัฒนาการเลยทีเดียว

"สรุปก็คือ... นี่คือข้ออ้างในการปลอมตัวเป็นฉัน ทำลายชื่อเสียงของฉันในหมู่สัตว์ป่า แล้วก็ไปหลอกลวงพวกก้อนขนของเขาอย่างนั้นเหรอคะ?"

เหลียงเหอมองดูสวีอี้ที่กำลังย่องเข้าไปหาเสือดาวหิมะเพื่อจะทายาให้ด้วยความรู้สึกกึ่งระอากึ่งนับถือ

อย่างน้อยหมอนี่ก็ตั้งใจจริงที่จะรักษาเสือดาวหิมะล่ะนะ ถึงขนาดยอมทิ้งภาพพจน์ทำเรื่องน่าอายขนาดนี้ได้

"โฮก!"

แต่น่าเสียดายที่โลกความจริงมันไม่ได้สวยงามอย่างที่สวีอี้คิด

ตอนแรกที่สวีอี้ก้าวเข้าไป เสือดาวหิมะก็มีท่าทีระแวดระวังตัวแจ แต่พอได้ยินเสียงหวานใสคุ้นหูถูกเปิดขึ้นมา ท่าทีเตรียมพร้อมโจมตีของมันก็เริ่มชะงักและลังเล

ยิ่งตอนที่สวีอี้ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ เสือดาวหิมะก็ไม่ได้ขู่คำรามหรือแสดงอาการต่อต้านแต่อย่างใด ทำให้สวีอี้เริ่มมีความหวังและยิ้มร่าอยู่ในใจ

แต่ในวินาทีที่เขาคิดว่าตัวเองสามารถตบตาเสือดาวหิมะได้สำเร็จแล้ว จู่ๆ มันก็กระโจนเข้าใส่เขาทันที!

"อ๊ากกก! ช่วยด้วย!"

การจู่โจมกะทันหันของเสือดาวหิมะทำเอาสวีอี้ขวัญกระเจิง วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน กระโดดหลบซ้ายขวาเป็นลิงลม

ฮั่วอันได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ก็รีบกดเปิดประตูห้องรักษาให้สวีอี้หนีออกมา

ทว่าความเร็วของเสือดาวหิมะนั้นเหนือกว่ามนุษย์หลายเท่านัก มันพุ่งพรวดเดียวสวนทางออกมานอกห้องรักษาได้ก่อนสวีอี้ซะอีก ทำเอาทุกคนที่อยู่ข้างนอกแตกฮือหนีกระเจิงคนละทิศคนละทาง

"โฮก!"

"ระวัง!"

เพราะเหลียงเหอยืนอยู่ใกล้ประตูที่สุด ฮั่วอันจึงพยายามจะคว้าตัวเธอหลบ แต่เธอกลับเบี่ยงตัวหลบมือเขา

"ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันไม่เป็นไร"

เหลียงเหอส่ายหน้าให้ฮั่วอัน ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเสือดาวหิมะที่กำลังคำรามใส่ทุกคนอย่างเกรี้ยวกราด

ดูท่าทางแล้ว มันไม่ได้คิดจะฆ่าใคร แค่อยากขู่ให้ทุกคนกลัวแล้วเปิดทางให้มันหนีไปมากกว่า

"ควงเหย่?"

ขณะที่เสือดาวหิมะกำลังมองหาทางหนีทีไล่ น้ำเสียงอันอบอุ่นละมุนละไมดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิก็ดังขึ้นอีกครั้ง

มันหันขวับกลับไปมองทันที นึกว่าไอ้หมอลวงโลกนั่นจะมาเล่นตลกอะไรอีก แยกเขี้ยวขู่ฟ่อเตรียมจะตะปบให้หน้าแหก แต่พอสายตาสบเข้ากับร่างบางของเหลียงเหอ มันก็ชะงักกึก ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ก่อนจะรีบยกขาหน้าขึ้นมาเลียขนแก้เก้อ กลบเกลื่อนความดุร้ายเมื่อครู่นี้

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เหลียงเหอค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเสือดาวหิมะทีละก้าว พร้อมกับส่งเสียงปลอบประโลมไปตลอดทาง เธอยอมให้มันดมฟุดฟิดสำรวจกลิ่นบนตัวเธอจนพอใจ และในที่สุดมันก็ยอมสงบลงอย่างสมบูรณ์

ภาพเหตุการณ์พลิกผันปานละครหลังข่าวนี้ ทำเอาทุกคนอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก

"เดี๋ยวนะ ทำไมเหลียงเหอทำได้ แล้วทำไมฉันถึงทำไม่ได้ล่ะ?!"

สวีอี้ที่ยังคงหลบภัยอยู่ในห้องรักษา โอดครวญโวยวายกับความสองมาตรฐานของเสือดาวหิมะ น้ำตาตกใน

"โฮก!"

พอได้ยินเสียงสวีอี้ เสือดาวหิมะก็ของขึ้นอีกรอบ พยายามจะพุ่งข้ามตัวเหลียงเหอไปจัดการไอ้หมอจอมปลอมให้หุบปาก

ฮั่วอันและคนอื่นๆ ที่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุก็พากันลุ้นระทึก นึกว่ามันจะทำร้ายเหลียงเหอ

"เหลียงเหอ?!"

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ เป้าหมายของเขาไม่ใช่ฉัน"

เหลียงเหอที่จู่ๆ ก็โดนเสียงคำรามใส่หน้าในระยะประชิด อาศัยจังหวะชุลมุนเอื้อมมือไปบีบปากเสือดาวหิมะไว้แน่น ใช้กำลังกายภาพบังคับให้มันหุบปาก

"เจ้าเสือดาว ปากนายเหม็นตุๆ นะรู้ไหม"

เป็นเรื่องปกติของสัตว์ป่าที่ได้รับบาดเจ็บ ไม่ยอมกินอาหาร แถมยังเอาแต่เลียแผลตัวเอง ปากก็เลยเหม็นเป็นธรรมดา

เสือดาวหิมะที่โดนบีบปากแถมยังโดนด่าว่าปากเหม็น ทำหน้ามุ่ยหางตกอย่างน่าสงสาร แต่ก็ไม่ยอมสลัดมือเหลียงเหอทิ้ง เพราะเมื่อกี้มันดมพิสูจน์แล้วว่านี่คือตัวจริงเสียงจริง ไม่ใช่ไอ้หมอลวงโลกคนนั้น

"...สรุปว่าเป้าหมายของมันคือฉันงั้นสิ?"

เห็นแบบนี้ สวีอี้ก็บรรลุธรรมทันที ที่แท้ไอ้เสือดาวหิมะนี่มันเจาะจงเล่นงานเขานี่เอง!

"ก็คุณเป็นคนยิงยาสลบใส่มัน แถมตื่นมาก็เจอหน้าคุณเป็นคนแรก จับมันขังแล้วยังจะมาหลอกมันอีก มันจะไม่เกลียดคุณได้ไงล่ะคะ?"

ด้วยความที่คลุกคลีกับสัตว์มาเยอะ เหลียงเหอก็มองทะลุปรุโปร่งถึงเหตุผลที่สวีอี้โดนหมายหัวทันที

"คุณอุตส่าห์ใช้รูปกับเสียงฉันไปหลอกมัน แต่คุณลืมเรื่องสำคัญไปเรื่องนึงนะ"

"เรื่องอะไรล่ะ?"

ไม่ใช่แค่สวีอี้ที่สงสัย ฮั่วอันกับคนอื่นๆ ก็อยากรู้เหมือนกัน

"สัญชาตญาณการดมกลิ่นของสัตว์น่ะไวกว่ามนุษย์ตั้งไม่รู้กี่เท่า กลิ่นตัวคุณน่ะโดนมันจำขึ้นใจไปตั้งนานแล้ว ไม่ต้องมองหน้ามันก็รู้ว่าเป็นคุณ"

แล้วฮั่วอัน ปล่อยให้สวีอี้ทำเรื่องงี่เง่าแบบนี้ไปได้ยังไงเนี่ย? เหลียงเหอแอบคิดในใจ

พอโดนทักแบบนี้ ทุกคนก็... ถึงบางอ้อทันที

สวีอี้ถอดหน้ากากกระดาษออกอย่างเก้อเขิน ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ

"เออแฮะ... ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย"

"...โชคดีนะที่คุณเหลียงเหอมาทันเวลา ไม่งั้นควงเหย่คงเตลิดหนีไปแล้ว"

ดยุกควงหลินที่เพิ่งจะได้งีบหลับไปงีบเดียว พอได้ยินเสียงควงเหย่อาละวาดอีกรอบก็รีบวิ่งหน้าตั้งมาดู และทันได้เห็นฉากที่เหลียงเหอสยบลูกชายเขาได้อย่างอยู่หมัดพอดี

ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่า สาวน้อยหน้าตาน่ารักคนนี้นี่แหละคือ 'ผู้กอบกู้' ที่ฮั่วอันพูดถึง!

"คุณคือ...?"

"อ๋อ... ผมเป็นผู้อุปการะของควงเหย่น่ะครับ ชื่อควงหลิน"

ดยุกควงหลินรู้เรื่องการปกปิดข้อมูลแล้ว จึงไม่ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเสือดาวหิมะ

"อ๋อ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ท่านดยุกควงหลิน"

เหลียงเหอกล่าวทักทายอย่างมีมารยาท

เมื่อเห็นว่าเสือดาวหิมะยอมอยู่นิ่งๆ มาระยะหนึ่งแล้ว เหลียงเหอก็คลายมือที่บีบปากมันออก เปลี่ยนเป็นลูบหัวมันเบาๆ แทน

"เด็กดี ไม่วิ่งเพ่นพ่านแล้วนะ"

เมื่อได้รับสัมผัสอ่อนโยนที่ไม่เคยได้รับมาก่อน เสือดาวหิมะก็ไม่ดิ้นรน ไม่ต่อต้าน ไม่คิดจะหนีอีกต่อไป มิหนำซ้ำยังเอาหัวไปถูไถออดอ้อนฝ่ามือของเหลียงเหอ เหมือนกับที่เซดริลเคยทำไม่มีผิด

"เหมียว~"

ได้ยินเสียงร้องที่เปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังเท้าของเสือดาวหิมะ ทุกคนในที่นั้น (ยกเว้นเหลียงเหอ) ก็พร้อมใจกันเงียบกริบ

ให้ตายเถอะ... ท่านพลเอกควงเหย่ดัดเสียงเป็นลูกแมวอ้อนสาวเนี่ยนะ?!

คนเป็นพ่ออย่างดยุกควงหลินถึงกับแอบปาดน้ำตา นึกถึงตอนที่เขาเปิดข้อความเสียงของเหลียงเหอสลับกับเสียงตัวเอง แล้วโดนลูกชายทำท่ารังเกียจใส่... ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ

"เก่งมาก"

เหลียงเหอไม่ได้สนใจสายตาตัดพ้อของดยุกควงหลิน เธอสำรวจบาดแผลของเสือดาวหิมะ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาฮั่วอัน

"พี่ฮั่ว รบกวนช่วยเปิดประตูห้องรักษาหน่อยได้ไหมคะ? ฉันจะพาควงเหย่เข้าไปทายา"

"ได้ครับ"

หลังจากเห็นอิทธิฤทธิ์ของเหลียงเหอที่มีต่อเซดริลและแลนดอนมาแล้ว ฮั่วอันก็ชินชาไปซะแล้ว เขากดปุ่มเปิดประตูห้องรักษาให้อย่างว่าง่าย

แต่ดูเหมือนเขาจะลืมเรื่องสำคัญอะไรไปบางอย่างนะ...

"อ๊ากกก! ฉันผิดไปแล้ว! อย่าเข้ามานะโว้ย!"

[จบตอน]