บทที่ 21 : ตื่นขึ้นมาบนเตียงยักษ์ขนาดตึกแถวหนึ่งห้อง

บทที่ 21 : ตื่นขึ้นมาบนเตียงยักษ์ขนาดตึกแถวหนึ่งห้อง

เมื่อฮั่วอันที่อยู่ไกลถึงดาว D139 ได้รับรายงานว่า กองทัพกบฏลอบเร้นเข้าไปในเขตอนุรักษ์ฯ กลางดึกเพื่อหมายปองร้ายเหลียงเหอ

สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเขาคือ... เหลียงเหอบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?

ส่วนสิ่งต่อมาคือ... ในเขตอนุรักษ์ฯ อาจจะมีหนอนบ่อนไส้!

"จิ๊ๆๆ ดูเหมือนคนดูแลสัตว์คนใหม่ของพวกนาย จะไม่ธรรมดาเลยนะ"

ควงเหย่ เสือดาวหิมะเมิ่งจี๋ที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการรบและมาให้สวีอี้ทำแผลตามปกติ บังเอิญได้ดูคลิปวิดีโอเหตุการณ์ที่ถูกส่งมาจากเขตอนุรักษ์ฯ พอดี ยิ่งเห็นก็ยิ่งรู้สึกทึ่งในตัวเหลียงเหอมากขึ้นไปอีก

"ทายาของนายไปเถอะ น่ารำคาญ"

ฮั่วอันกำลังอารมณ์เสียสุดๆ เหลียงเหอต้องมาเจอเรื่องอันตรายขนาดนี้ในถิ่นของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมีวิชาป้องกันตัวล่ะก็ ป่านนี้... ไม่อยากจะคิดเลย

ควงเหย่ไม่ถือสาคำด่าทอของฮั่วอัน เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แล้วขยิบตาหลิ่วตาให้สวีอี้ หวังจะล้วงความลับเรื่องสาวน้อยคนนี้เพิ่ม แต่สวีอี้กลับทำเป็นมองไม่เห็น ซะงั้น

"ควงเหย่ การกวาดล้างดาว D139 ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน?"

ฮั่วอันอยากรีบกลับไปที่เขตอนุรักษ์ฯ ดาวเทียนเย่าใจจะขาดแล้ว

พอเข้าโหมดจริงจัง ควงเหย่ก็หุบรอยยิ้มกวนโอ๊ย นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ กองทัพกบฏถูกพวกเราตีจนถอยร่นไปเยอะแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ก็น่าจะจบศึกนี้ได้"

"ดี งั้นนายพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้ฉันจะออกไป... ลุยกับนายด้วย"

ในเมื่อตอนนี้เขายังกลับไปสั่งสอนไอ้พวกลอบกัดที่บุกรุกเขตอนุรักษ์ฯ ไม่ได้ ฮั่วอันก็ขอเอาเลือดพวกกบฏที่มาสร้างความวุ่นวายบนดาว D139 มาล้างแค้นแทนก่อนก็แล้วกัน!

ค่ำคืนอันวุ่นวายและระทึกขวัญผ่านพ้นไปในที่สุด ผลจากการต่อสู้อย่างดุเดือดทำให้เรือนพักสัตว์พังเละเทะไม่เป็นท่า โชคดีที่หัวหน้าศูนย์ใหญ่เป็นคนละเอียดรอบคอบ เขาคุมทีมมาเก็บกวาด 'สนามรบ' ตั้งแต่เช้าตรู่ แถมยังใจดีส่งเตียงไซส์ยักษ์บิ๊กเบิ้มมาให้เหลียงเหอเป็นการปลอบขวัญอีกด้วย

ก็แหงล่ะ แค่เซดริลตัวเดียวก็กินพื้นที่เตียงคู่ไปแล้วกว่าสองในสาม นี่ยังไม่รวมก้อนขนตัวอื่นๆ อีก จะให้นอนเบียดกันต่อไปมันก็อึดอัดแย่

"ว้าว! อานิสงส์จากเซดริลแท้ๆ เลย ทำให้ฉันมีวาสนาได้นอนเตียงใหญ่เกือบยี่สิบตารางเมตร!"

พูดกันตามตรง เหลียงเหอเพิ่งเคยเห็นเตียงกว้างขนาดนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต ในความทรงจำของเธอ มีแค่เตียงเตาผิง (คัง) ของทางตอนเหนือที่บลูสตาร์เท่านั้นแหละที่จะใหญ่สูสีกันได้

ได้ยินว่าเตียงนี้ฮั่วอันสั่งทำพิเศษให้ตั้งแต่ก่อนเขาจะเดินทางไปทำภารกิจ และของก็เพิ่งมาส่งถึงวันนี้พอดี เรียกว่ามาได้จังหวะเป๊ะเว่อร์

"อื้อ... สบายจัง อยากนอนต่อแล้วสิ"

เมื่อวานทั้งเหนื่อยล้ามาทั้งวัน แถมกลางคืนยังถูกกวนรบกวนเวลานอน เหลียงเหอเลยพักผ่อนไม่ค่อยพอ

ประกอบกับเซดริลและแลนดอนก็ได้รับบาดเจ็บ เหลียงเหอจึงสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้พวกมันออกไปล่าสัตว์

หลังจากจัดการป้อนมื้อเที่ยงที่เธอเตรียมไว้ให้ และทายาให้พวกมันอีกรอบ หนึ่งคน สองสัตว์ยักษ์ และอีกสองลูกหมาป่า ก็พากันล้มตัวลงนอนแผ่หรา ยึดพื้นที่บนเตียงยักษ์กันอย่างสบายอารมณ์ คล้อยหลับไปในที่สุด

ภาพอันแสนอบอุ่นและน่ารักน่าชังนี้ถูกส่งตรงไปยังหน้าจอของห้องควบคุม ทีมงานทุกคนไม่ได้รู้สึกอิจฉาเลยสักนิด กลับยิ้มรับด้วยความสุขใจที่ได้เห็นภาพบรรยากาศที่สงบสุขและงดงามเช่นนี้

"ผลการสอบสวนพวกกบฏที่ถูกจับตัวไปเมื่อคืนออกแล้วนะ พวกมันสารภาพว่าฉวยโอกาสตอนที่หัวหน้าฮั่วอันไม่อยู่ บุกเข้ามาเพื่อจับตัวเหลียงเหอโดยเฉพาะเลย"

"แสดงว่าความพิเศษของเหลียงเหอไปเข้าหูพวกกองทัพกบฏแล้วแน่ๆ พวกเราต้องยกระดับการรักษาความปลอดภัยให้เข้มงวดกว่านี้ จะยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อคืนขึ้นอีกไม่ได้เด็ดขาด!"

"ใช่! แต่ฉันจำได้ว่าเมื่อคืน ไอ้หัวหน้าแก๊งมันสั่งให้ลูกน้องสูบเลือดเซดริลกับแลนดอนกลับไปด้วยนะ เรื่องนี้ชักจะทะแม่งๆ แล้วสิ"

เมื่อคืนเหตุการณ์มันชุลมุนวุ่นวาย ทุกคนเลยมัวแต่พะวงเรื่องความปลอดภัยของเหลียงเหอ จนเกือบจะลืมประเด็นสำคัญเรื่องนี้ไปสนิท

เขตอนุรักษ์สัตว์ป่าราชวงศ์ขึ้นตรงต่อศูนย์บัญชาการสูงสุดของสหพันธ์ มีหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายเป็นของตัวเอง ทันทีที่ผู้บุกรุกสามคนนั้นถูกจับตัวได้ พวกเขาก็ถูกส่งตัวไปเค้นความลับแบบข้ามคืนทันที

"เรื่องนี้ฉันรายงานเบื้องบนไปแล้ว พวกนายอย่าเอาไปพูดคุยกันซี้ซั้ว โดยเฉพาะต่อหน้าเหลียงเหอ เข้าใจไหม?"

หัวหน้าศูนย์ใหญ่กวาดสายตามองผลการสอบสวนในมือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะหันมากำชับลูกน้องด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ทุกคนพยักหน้ารับคำอย่างพร้อมเพรียง และเปลี่ยนเรื่องคุยกันอย่างรู้หน้าที่

เหลียงเหอนอนหลับยาวตั้งแต่แดดเปรี้ยงจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน พอลืมตาขึ้นมาก็เจอกับพุงกะทิของแมวยักษ์ที่นอนหงายเงิบ โชว์พุงขาวๆ หลับปุ๋ยกรนเสียงดังครืดคราดอยู่ตรงหน้า

นุ่มฟูขนาดนี้... อดใจไม่ไหวแล้วโว้ย!

เซดริลสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมา จึงตื่นจากภวังค์ ดวงตาพยัคฆ์เบิกกว้างฉายแววคมปลาบ แต่พอเห็นว่าเป็นเหลียงเหอก็ปรือตาลงอย่างเกียจคร้าน มีเพียงหูที่กระดิกดุ๊กดิ๊กและปลายหางที่สะบัดเบาๆ เป็นการบอกว่า 'ฉันตื่นแล้วนะ'

"เซดริล ตื่นแล้วเหรอ~"

เหลียงเหอเบียดตัวเข้าไปซุกในอ้อมกอดของเสือโคร่งราชาทมิฬอย่างเชี่ยวชาญ มือก็ขยำพุงนิ่มๆ ของแมวยักษ์อย่างเมามัน

ถึงจะเป็นจุดอ่อนที่เปราะบางที่สุด แต่เซดริลก็ไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย ยอมนอนนิ่งๆ ให้เหลียงเหอลวนลามพุงของเขาตามอำเภอใจ

"พุงของนายเนี่ยนุ่มสุดๆ ไปเลย ฟินจัง"

การได้ซุกพุงแมวยักษ์ช่วยปัดเป่าความหงุดหงิดจากเรื่องเมื่อคืนไปจนหมดสิ้น บวกกับได้นอนเต็มอิ่ม อารมณ์ของเหลียงเหอก็เลยดีขึ้นเป็นกอง

"โฮก~"

เซดริลใช้ลิ้นสากๆ เลียเส้นผมของคนตัวเล็กที่ซุกอยู่ในอกเขาเบาๆ ราวกับกำลังเลียทำความสะอาดขนให้พวกเดียวกัน

แต่ความรักที่หนักอึ้งขนาดนี้ เหลียงเหอรับไม่ไหวจริงๆ

"สต็อป! หยุดเดี๋ยวนี้นะเซดริล!"

เพื่อรักษาแนวไรผมอันล้ำค่าเอาไว้ เหลียงเหอรีบเบรกเจ้าเสือใหญ่เสียงหลง ล้มเลิกความตั้งใจที่จะซุกพุงต่อ แล้วรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที

"เฮ้อ... เกือบไปแล้ว เกือบได้หัวล้านก่อนวัยอันควรแล้วเรา"

เหลียงเหอลูบผมตัวเองที่ทั้งเปียกชุ่มและเหนอะหนะไปด้วยน้ำลายเสือ พลางทำหน้าแหย รู้สึกสยองจนขนลุกซู่ ในเมื่อเมื่อคืนก็เหนื่อยจนไม่ได้อาบน้ำ งั้นถือโอกาสนี้ไปแช่น้ำอุ่นชำระล้างร่างกายให้สดชื่นเลยดีกว่า

กว่าเหลียงเหอจะอาบน้ำสระผมและเป่าผมจนแห้งสนิท ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

"จ้าๆ รู้แล้วๆ เดี๋ยวจะทำของอร่อยๆ ให้กินเดี๋ยวนี้แหละ"

ทันทีที่โผล่หน้าออกมา ขากางเกงของเหลียงเหอก็ถูกลูกหมาป่าสองตัวแย่งกันงับ หางเล็กๆ ส่ายดุ๊กดิ๊กด้วยความหิวโหย

ก็แหงล่ะ นอนหลับยาวไปทั้งบ่าย อย่าว่าแต่ลูกหมาป่าเลย ท้องของเธอเองก็ร้องประท้วงเหมือนกัน

หลังจากจัดการป้อนอาหารให้พวกก้อนขนจนอิ่มหนำสำราญ เหลียงเหอก็ถึงเวลาเข้าครัวทำอาหารให้ตัวเองบ้าง ในเสบียงรอบนี้ที่เขตอนุรักษ์ฯ ส่งมา มีเนื้อวัวสดๆ ติดมาด้วย แบ่งให้เซดริลกินไปแล้วก็ยังเหลืออยู่อีกหน่อย

"พริกดองที่ทำไว้รอบก่อนก็น่าจะเปรี้ยวได้ที่แล้ว งั้นมื้อนี้ทำ 'เนื้อผัดพริกดอง' ดีกว่า"

วันนี้ไม่มีแขกมาทานข้าวด้วย เหลียงเหอไม่ต้องเกรงใจรสสัมผัสของคนอื่น จัดความเผ็ดได้แบบเต็มสตรีม

"เห็นชาวเน็ตบนสตาร์เน็ตสนใจวัฒนธรรมดาวบลูสตาร์กันเยอะ ถ่ายคลิปสอนทำอาหารไปลงให้ดูด้วยดีกว่าแฮะ"

นึกถึง 'สปอนเซอร์' ผู้ใจดี เหลียงเหอก็มีไฟขึ้นมาทันที เธอตั้งกล้องเตรียมถ่ายทำในครัวเล็กๆ ที่เพิ่งจัดเตรียมไว้

เคล็ดลับความอร่อยของเมนูเนื้อผัดพริกดองนั้นคล้ายคลึงกัน แต่ความอร่อยที่แท้จริงจะวัดกันที่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ สูตรของเหลียงเหอจะให้รสชาติที่ทั้งเปรี้ยว เผ็ด และเนื้อวัวก็นุ่มละมุนลิ้น ความลับอยู่ที่ขั้นตอนการหมัก!

เริ่มจากหั่นเนื้อวัวแบบขวางเส้นใย จากนั้นใส่เครื่องปรุงรส ไข่ขาว และแป้งข้าวโพดลงไปคลุกเคล้าให้เข้ากัน นี่แหละคือหัวใจสำคัญที่ทำให้เนื้อนุ่มเด้ง

ปิดท้ายด้วยการราดน้ำมันพืชเย็นๆ ลงไปเคลือบผิวเนื้อวัวเอาไว้ เพื่อล็อกความชุ่มชื้นให้อยู่หมัด เวลานำไปผัดเนื้อจะได้ไม่แข็งกระด้าง

"ว้าว กลิ่นพริกดองหอมเตะจมูกเลย"

เหลียงเหอตักพริกดองจากโหลที่หมักไว้ในโกดังออกมาพูนชาม แล้วนำมาซอยเป็นเส้นๆ

เมื่อเตรียมวัตถุดิบเสร็จสรรพ เหลียงเหอก็ตั้งกระทะใส่น้ำมันจนร้อนจัด นำเนื้อวัวที่หมักไว้ลงไปรวนด้วยไฟแรงจนสุกพอประมาณ แล้วตักขึ้นพักไว้

เพื่อความรวดเร็วและขี้เกียจล้างกระทะ เหลียงเหอก็ใช้น้ำมันที่เหลือในกระทะนั่นแหละ ผัดขิงซอย กระเทียมสับ และพริกดองลงไป ปรุงรสด้วยเกลือนิดหน่อย สุดท้ายก็เทเนื้อวัวที่รวนไว้กลับลงไปผัดให้เข้ากัน เติมน้ำพริกดองลงไปอีกนิด เป็นอันเสร็จพิธี พร้อมตักใส่จาน!

"หอมจังเลย!"

จังหวะที่เหลียงเหอกำลังจะเตรียมทำเมนูถัดไป จู่ๆ ก็มีชายแปลกหน้าปรากฏตัวขึ้น ทำเอาเซดริลและแลนดอนที่นอนอยู่ข้างๆ ลุกพรวดขึ้นมาตั้งท่าเตรียมพร้อมจู่โจมทันที

"สวัสดีครับเหลียงเหอ ผมชื่อฮั่วเอ๋อร์เต๋อ"

[จบตอน]