บทที่ 25 - คนที่กลายเป็นต้นไม้

ตลอดทางที่ขับรถเข้ามา เจียงซานเห็นแต่ต้นไม้เต็มหมู่บ้านไปหมด จนกระทั่งมาถึงหน้าโรงแรม เขาก็ยังไม่เห็นเงาคนแม้แต่คนเดียว

ฉากที่ดูพิลึกพิลั่นนี้ ทำให้จิตใจของเขาเริ่มไม่สงบมากขึ้นเรื่อยๆ

ความรู้สึกไม่สบายใจนี้เกิดขึ้นกับทีมบอดี้การ์ดสี่คนในรถคันหน้าเช่นกัน ตอนแรกที่เข้าหมู่บ้านมา เหลาจ้าวคนขับยังบ่นอุบว่า:

"บ้านนอกคอกนาอะไรวะเนี่ย คนสักคนยังหาไม่เจอ"

แต่ยิ่งขับรถเข้าใกล้ใจกลางหมู่บ้าน สีหน้าของเหลาจ้าวก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ เขาเคยได้ยินมานานแล้วว่าอาหารป่าของหมู่บ้านตระกูลเฉินขึ้นชื่อมาก

ในฐานะหมู่บ้านท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของเมืองต้าชาง ต่อให้กันดารแค่ไหนก็ไม่น่าจะถึงขนาดไม่มีคนเดินถนนสักคนแบบนี้ไหม?

ทั้งสี่คนที่เริ่มรู้ตัวว่าสถานการณ์ไม่ปกติ ในหัวตอนนี้มีความคิดเดียวผุดขึ้นมา:

"ไปที่โรงแรม รับตัวท่านประธานที่ยังมีชีวิตอยู่ขึ้นรถ ฆ่าเจียงซานแล้วชิงกล่องทองคำ จากนั้นรีบเผ่นออกจากสถานที่เฮงซวยนี่ซะ"

ส่วนท่านประธานที่หลงป่าหายตัวไป ใครอยากหาก็เชิญหาไปเถอะ พวกเขาสี่คนไม่ขอรับใช้แล้ว

หลังจากเข้าหมู่บ้านมาได้ไม่นาน เจียงซานและทีมบอดี้การ์ดก็ขับรถมาถึงหน้าโรงแรม

โรงแรมทั้งหลังดูไร้ชีวิตชีวา ผ่านประตูกระจกเข้าไปเห็นล็อบบี้โรงแรมที่เคยหรูหราโอ่อ่ากลับไม่มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิต อย่าว่าแต่พนักงานต้อนรับเลย แม้แต่ไฟในล็อบบี้ก็ยังไม่ได้เปิด

เจียงซานลงจากรถแล้วสังเกตเห็นว่า โรงแรมนี้มีทั้งหมดหกชั้น แต่ที่ผนังภายนอกชั้นหนึ่งและชั้นสองกลับมีต้นกล้าขึ้นเต็มไปหมด ลำต้นสีน้ำตาลดำกำลังเติบโตเลื้อยขึ้นไปในรูปแบบที่ดูวิปริตพิสดาร

"แม่ง ต้นไม้พวกนี้มันตัวอะไรวะเนี่ย ขึ้นแบบนี้ก็ได้เหรอ?" เหลาจ้าวที่ลงจากรถมาก่อนหน้านี้มองดูต้นกล้าที่งอกเงยอย่างผิดปกติแล้วสบถออกมา

เนื่องจากพวกเขาออกเดินทางช่วงบ่าย กว่าจะถึงหมู่บ้านตระกูลเฉินก็เกือบค่ำแล้ว ดูเหมือนเสียงเครื่องยนต์รถจะไปกระตุ้นความสนใจของคนที่อยู่ในโรงแรม เจียงซานเห็นไฟในห้องพักที่เคยมืดมิดเริ่มสว่างขึ้น

เหลาจ้าวเองก็สังเกตเห็นเหมือนกัน เขาจึงตะโกนเรียกไปทางโรงแรมสุดเสียง:

"ประธานกัว! ประธานหลี่! ผมจ้าวเล่ยหู่ครับ ทีมพวกเรามารับพวกท่านกลับแล้ว!"

เสียงของจ้าวเล่ยหู่ไปกระตุ้นชายคนหนึ่งที่อยู่ในห้องพักชั้นสาม ทันใดนั้นเสียงร้องไห้โหยหวนอย่างคนสติแตกก็ดังลงมาจากชั้นสาม:

"กลับไม่ได้! ฉันกำลังจะตาย ฉันไม่อยากเป็นต้นไม้! ฉันไม่อยากตาย! อ๊ากกก!"

สิ่งที่น่าสังเกตคือชายคนนั้นพูดได้ไม่กี่ประโยค ก็เริ่มร้องไห้ฟูมฟายออกมา

เสียงโหยหวนในยามพลบค่ำที่เงียบสงัดและวังเวงฟังดูน่าสยดสยองเป็นพิเศษ ราวกับว่าในหมู่บ้านตระกูลเฉินแห่งนี้กำลังจะมีเรื่องสยองขวัญบางอย่างผุดขึ้นมา เล่นเอาทุกคนขนหัวลุก

"ประธานหลี่! ประธานหลี่! พวกเราพกอาวุธมาด้วย เราขับรถมา ท่านรีบไปเรียกประธานกัว คืนนี้เราจะขับรถออกไปจากที่นี่กัน" จ้าวเล่ยหู่จำเสียงคนร้องไห้ได้ จึงตะโกนกลับไป

"ฉันไม่อยากกลายเป็นต้นไม้! ฉันไม่ลงไป ฉันจะไม่ออกไปจากห้อง แกนั่นแหละที่อยากให้ฉันตาย ไอ้ชาติหมา ไอ้สวะ! แกไสหัวไป ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!" ชายที่อยู่ชั้นสามตะโกนกลับมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงแหบแห้งแทบขาดใจ

จ้าวเล่ยหู่ที่โดนด่ากราดต่อหน้าธารกำนัลหน้าดำคร่ำเครียดราวกับญาติเสีย มือของเขากำด้ามปืนแน่น

ถ้าเป็นเวลาปกติ ใครกล้าด่าเขาแบบนี้ เขาจะยัดลูกตะกั่วเข้าปากสั่งสอนให้รู้สำนึก แต่ตอนนี้...

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา:

"ทำไมคุณถึงจะกลายเป็นต้นไม้?"

เจียงซานที่สังเกตการณ์อยู่นาน เอ่ยถามไปทางห้องที่ยังมีเสียงร้องไห้ดังออกมา

"ออกไปข้างนอกก็จะกลายเป็นต้นไม้ ฉันไม่อยากเป็นต้นไม้ ฉันรวย! ใช่! ฉันมีเงิน! ฉันยังมีเมียน้อยอีกสี่คน ให้พวกหล่อนมาช่วยฉัน ให้พวกหล่อนมาช่วยฉันสิ"

ฟังจากน้ำเสียงก็พอเดาได้ว่า ประธานหลี่ที่อยู่ชั้นสามสติหลุดไปแล้ว

อาจเป็นเพราะเขาได้เห็นความน่ากลัวของผีมากับตา ถึงได้มีสภาพเป็นแบบนี้

แต่เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ ตอนนี้เจียงซานต้องการคนที่ให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้ ไม่ใช่คนบ้า

ขณะที่เจียงซานกำลังเงียบ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังออกมาจากอีกห้องหนึ่งในชั้นสาม:

"เจียงซาน นายมาได้ยังไง? ที่นี่ถูกผีบุกยึดไปแล้ว นายเข้ามาได้ยังไง?"

"เสียงของเฉินเย่ว์ แต่ประโยคสุดท้ายของเธอหมายความว่าไง? หมู่บ้านนี้เข้ามาไม่ได้เหรอ?" เจียงซานสงสัยในใจ เขารู้ว่าเฉินเย่ว์ถามแบบนี้ต้องมีเหตุผล

เจียงซานจึงหันกลับไปมองทางที่เพิ่งขับรถเข้ามา

"?"

เมื่อสายตากวาดไปเห็น คิ้วของเขาก็ต้องขมวดมุ่น เพราะเขาพบว่า:

ถนน

หายไปแล้ว

ถนนที่พวกเขาเพิ่งขับรถเข้ามาเมื่อครู่หายไปอย่างไร้ร่องรอย ถนนเส้นเดิมตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยป่าทึบผืนหนึ่ง

เจียงซานมองไปรอบๆ เขาพบว่ารอบโรงแรมถูกล้อมไปด้วยต้นไม้รูปร่างประหลาด พวกมันเหมือนมีจิตสำนึกเป็นของตัวเองและกำลังเติบโตมุ่งหน้าเข้าหาโรงแรม

ตอนนั้นเอง เสียงของเฉินเย่ว์ก็ดังมาจากชั้นสามอีกครั้ง:

"เจียงซาน นายห้ามแตะต้องต้นไม้พวกนั้นเด็ดขาด! คนที่แตะโดนกลายเป็นต้นไม้ไปหมดแล้ว ต้นไม้พวกนั้นคือผี เหมือนกับอักษรผี..."

"ปัง!"

เฉินเย่ว์ยังพูดไม่ทันจบ เสียงปืนก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา

จ้าวเล่ยหู่เป็นคนยิง!

มองดูต้นไม้ที่ถูกยิงจนทะลุ จ้าวเล่ยหู่ยิ้มอย่างลำพองใจ ในสายตาของเขา ต่อให้เป็นผีถ้าโดนกระสุนทองคำเข้าไป ก็ต้องคุกเข่ายอมสยบให้เขา

แต่เขาหารู้ไม่ว่า ทองคำทำได้แค่ตัดการรับรู้ของผี แต่ทำร้ายผีไม่ได้ แม้แต่จะหยุดผีฆ่าคนก็ยังทำไม่ได้

ผี คือสิ่งที่ฆ่าไม่ตาย

จ้าวเล่ยหู่ที่ยิงไปนัดเดียวยังไม่หนำใจ เขายิงใส่ต้นกล้าตรงหน้าอีกหลายนัด จนลำต้นที่เล็กบางแทบจะแหลกละเอียด

"อะไรนะแตะแล้วกลายเป็นต้นไม้ ข้ากระชากมันออกมาขนาดนี้แล้ว ทำไมข้ายังไม่เห็นกลายเป็นต้นไม้เลยวะ? ไอ้เด็กเวร อย่ามาขู่ปู่ให้ยาก เดี๋ยวปู่ก็ขึ้นไปยิงกบาลแยกซะหรอก"

ยิงเสร็จ จ้าวเล่ยหู่ก็เอื้อมมือไปกระชากต้นกล้าตรงหน้าจนหลุดติดมือมา เขาแกว่งมันเล่นสองสามทีแล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าดูถูก:

"ต่อให้ผีโผล่มา เจอของปู่เข้าไปสักเม็ดมันก็ตายห่าเหมือนกัน"

พูดจบ จ้าวเล่ยหู่ก็หันกลับมามองเจียงซานด้วยสายตาท้าทาย

เจียงซานมองจ้าวเล่ยหู่อย่างเย็นชาโดยไม่พูดอะไร ตอนนี้เขาอยากให้จ้าวเล่ยหู่ซ่าให้มากกว่านี้อีกหน่อย จะได้ช่วยเขาทดสอบกฎการฆ่าของผี

พอเห็นเจียงซานเงียบ จ้าวเล่ยหู่ก็แค่นเสียงในลำคอ สายตาของเขาเหล่มองเจียงซานอย่างมีนัย แล้วกระซิบสั่งลูกน้องสามคนที่ด้านหลัง:

"ไป พวกเราขึ้นไปเอาตัวประธานหลี่กับประธานกัวลงมาขึ้นรถ กลับไปถึงเมื่อไหร่ต้องเฉือนเนื้อพวกมันออกมาสักสองสามขีด ส่วนเดี๋ยวจะต้องทำอะไรต่อ คงไม่ต้องให้ฉันสั่งซ้ำนะ"

"รับทราบ" ทั้งสามคนขานรับพร้อมกัน

จากนั้นทั้งสามคนก็เดินเข้าไปในโรงแรม เหยียบย่ำลงไปบนรากไม้ที่เลื้อยเต็มล็อบบี้ แล้วหายวับขึ้นไปบนบันได พ้นสายตาเจียงซานไป

ไม่นานนัก เจียงซานก็ได้ยินเสียงพังประตูโครมครามดังมาจากชั้นสาม ตามมาด้วยเสียงร้องไห้โวยวายและเสียงฝีเท้าเร่งรีบ

เห็นเหลาจ้าวแบกชายคนหนึ่งที่หมดสติไปแล้วลงมาจากบันได ส่วนลูกน้องอีกสามคนช่วยกันหิ้วปีกชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนฉุ หัวกระเซิง หน้าตามันแผล็บ เดินลงบันไดมาทีละก้าว

"ฉันไม่อยากตาย! ฉันไม่อยากกลายเป็นต้นไม้! อ๊ากกก ฉันไม่อยากตาย!" ชายอ้วนวัยกลางคนร้องไห้ไปตะโกนไป

"ประธานหลี่ ไม่ตายหรอกน่า ท่านดูพวกผมสี่คนสิ ไม่เห็นมีใครตายสักคน"

ถึงประธานหลี่จะขัดขืนไม่อยากไป แต่เขาโดนชายฉกรรจ์สามคนล็อคตัวไว้แน่น จึงได้แต่ปล่อยให้ลากถูไป

แต่ทว่า ในจังหวะที่ทั้งสี่คนกำลังจะก้าวพ้นประตูโรงแรม ความผิดปกติก็เกิดขึ้น

ประธานหลี่ผู้มีรูปร่างอ้วนฉุจู่ๆ ก็หยุดชะงักอยู่กับที่ ไม่ว่าทั้งสามคนจะออกแรงดึงแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำให้เขาขยับเขยื้อนได้แม้แต่กระเบียดนิ้ว

เหลาเฉากำลังจะอารมณ์เสีย แต่ก็ได้ยินเสียงสั่นเครือของเพื่อนร่วมทีม:

"ขะ... ขาของประธานหลี่... กลายเป็นต้นไม้แล้ว!"

[จบแล้ว]