บทที่ 20 : สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกนี้ ไม่เคยใช่ภูตผีปีศาจ
บทที่ 20 : สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกนี้ ไม่เคยใช่ภูตผีปีศาจ
"เป็นแก!"
ม่านตาของหมาป่าดำหดวูบ มือซ้ายคว้าไปที่ปืนสำรองที่เอวตามสัญชาตญาณ
หลินเฉินเดินเนิบช้าเข้ามาในโกดัง เสียงฝีเท้าดังก้องในความว่างเปล่า
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดลงที่หมาป่าดำ "เก็บแรงไว้เถอะ พวกแกเหลือแค่หกคน ผมมีทางเลือกให้สองทาง"
"หนึ่ง ตอบคำถามผม แล้วไปโรงพยาบาล"
"สอง ให้ผมซ้อมจนคายความลับ แล้วพวกแกค่อยไปห้องดับจิต"
"สามหาว!" ชายหน้าบากตะโกนลั่น ชักปืนขึ้นมายิงสวนทันที!
ปุ! ปุ! ปุ!—กระสุนสามนัดพุ่งออกมาเป็นรูปสามเหลี่ยม ปิดทางหนีทั้งส่วนบน กลาง และล่างของหลินเฉิน
นี่คือเทคนิคการยิงเร็วแบบหน่วยรบพิเศษ
แต่หลินเฉินเพียงแค่เอียงตัวเล็กน้อย กระสุนเฉี่ยวชายเสื้อเขาไปปะทะกับชั้นวางเหล็กด้านหลัง ประกายไฟแลบแปลบปลาบ
ในจังหวะเดียวกัน เขาดีดข้อมือขวา เหรียญทองแดงสามเหรียญพุ่งแหวกอากาศสวนกลับไป!
"อ๊าก!" ชายหน้าบากร้องโหยหวน
ข้อมือข้างที่ถือปืน หัวไหล่ และหัวเข่าถูกกระแทกพร้อมกันจนเข่าทรุดลงกระแทกพื้น
ลูกสมุนอีกห้าคนที่เหลือถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ปืนในมือสั่นระริก
"อย่าขยับ" น้ำเสียงของหลินเฉินไม่ได้ดังมาก แต่กลับแฝงพลังกดดันที่ไม่อาจขัดขืน "เหรียญต่อไปจะเล็งที่ลูกกระเดือก"
เขาเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าหมาป่าดำ ระยะห่างเพียงสามก้าว
ระยะแค่นี้ หมาป่าดำมั่นใจเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ว่าชักปืนยิงโดนแน่—ถ้ามือขวาไม่หักไปซะก่อน
"แกอยากถามอะไร?" หมาป่าดำกัดฟันกรอด รู้ตัวว่าจนตรอกแล้ว
"ข้อแรก รายละเอียดความร่วมมือระหว่างจ้าวซื่อชางกับพรรคมารยมโลก ไม่ใช่แค่เรื่องจี้หยก แต่ทั้งหมด"
"ข้อสอง รายชื่อ สถานที่ และวันที่ทั้งหมดของแผนการ 'เจ็ดอินบรรจบ'"
"ข้อสาม ฐานลับอื่นๆ ของนักพรตโยวเฉวียนในเจียงเฉิง"
หมาป่าดำเงียบกริบ
หลินเฉินไม่รีบร้อน เขาหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ เทเม็ดยาสีแดงคล้ำออกมา "นี่คือ 'ยากัดกระดูก' ภายในสิบสองชั่วโมงหลังจากกินเข้าไป กระดูกของคุณจะค่อยๆ ละลายจากข้างใน"
"ยินดีให้ลองนะครับ"
เม็ดยาเปล่งประกายวาววับน่าขนลุกภายใต้แสงจันทร์
"ฉันบอกแกแล้ว นายท่านจ้าวไม่ปล่อยครอบครัวฉันไว้แน่" เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากหมาป่าดำ
"ถ้าไม่พูด คุณตายเดี๋ยวนี้" หลินเฉินกล่าวเรียบๆ "แต่ถ้าพูด ผมรับรองได้ว่าจะพาครอบครัวคุณหนีออกจากเจียงหนาน ไปในที่ที่พรรคมารตามไม่เจอ"
"ตระกูลฉินและขุมกำลังเบื้องหลังผม มีศักยภาพพอที่จะทำเรื่องนี้"
หมาป่าดำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลินเฉิน พยายามชั่งน้ำหนักคำพูด
หลังความเงียบอันยาวนาน เขาก้มหน้าลงอย่างจำนน
ความตายที่อยู่ตรงหน้าช่างน่ากลัวเหลือเกิน
"ความร่วมมือของนายท่านจ้าวกับพรรคมารยมโลกเริ่มขึ้นเมื่อสามปีก่อน ตอนแรกแค่ช่วย 'ปล่อยของ' วัตถุโบราณผิดกฎหมาย แต่หลังๆ... หลังๆ เราเริ่มช่วยพวกมันหาคน"
"คนแบบไหน?"
"ผู้หญิงที่เกิดปีหยิน เดือนหยิน วันหยิน พรรคมารมีวิชาตรวจสอบชั่วร้ายที่ระบุตำแหน่งคร่าวๆ ได้ นายท่านจ้าวเลยใช้โรงประมูลและงานนิทรรศการเป็นฉากบังหน้าเพื่อคัดกรองเป้าหมายทั่วประเทศ"
หมาป่าดำสูดหายใจแล้วพูดต่อ "ฉันไม่รู้รายละเอียดลึกๆ ของแผน 'เจ็ดอินบรรจบ' นักพรตโยวเฉวียนจะคุยลับเฉพาะกับนายท่านจ้าวเท่านั้น"
"แต่ฉันเคยแอบได้ยินครั้งหนึ่ง—พวกมันพูดถึงเจ็ดสถานที่ที่สอดคล้องกับกลุ่มดาวเจ็ดดารา เจียงเฉิงคือจุดที่สอง และฉินอวี้โหรวคือ 'เทียนเสวียน'"
"แล้วจุดแรก?" หลินเฉินคาดคั้น
"เมืองหลินอัน ตระกูลซู ซูชิงเสวี่ยคือ 'เทียนซู'"
หัวใจของหลินเฉินดิ่งวูบ
เป็นไปตามคาด พรรคมารยมโลกจ้องเล่นงานกายเก้าอินทุกคนมาตั้งแต่ต้นแล้ว
"รายชื่ออยู่ที่ไหน?"
"มีช่องลับอยู่ในห้องหนังสือของนายท่านจ้าว รหัสคือ..." หมาป่าดำท่องชุดตัวเลขออกมา "ข้างในมีแฟลชไดรฟ์ ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในนั้น"
"แล้วก็... นักพรตโยวเฉวียนมีฐานลับสามแห่งในเจียงเฉิง นอกจากที่ตระกูลจ้าว ยังมีโรงงานเคมีร้างทางทิศเหนือ กับ 'คลับเพื่อสุขภาพ' ทางทิศใต้..."
เขาสารภาพหมดเปลือกอย่างรวดเร็ว กลัวหลินเฉินจะเปลี่ยนใจ
"คำถามสุดท้าย" หลินเฉินเก็บขวดกระเบื้องลง "จ้าวซื่อชางเริ่มฝึกวิชามารแล้วหรือยัง?"
หมาป่าดำกะพริบตาปริบๆ ส่ายหน้า "นายท่านจ้าวแก่แล้ว ฝึกวิชา 'มารหยิน' ไม่ไหว แต่แก... แกได้ 'ยาอายุวัฒนะ' มาจากนักพรตโยวเฉวียน ต้องกินทุกสามเดือน"
"หลังกินยา แกจะคึกคักผิดปกติ แต่อารมณ์จะรุนแรงเกรี้ยวกราดมาก"
หลินเฉินพยักหน้า
นี่ตรงกับวิธีการควบคุมลิ่วล้อของพรรคมาร—ใช้ยาควบคุมแทนการสอนวิชาที่แท้จริง
เขาโยนถุงผ้าใบเล็กให้หมาป่าดำ "ข้างในมีผงห้ามเลือดกับยาต่อกระดูก จัดการแผลตัวเองซะ อีกสามวันจะมีคนติดต่อไปจัดการเรื่องย้ายครอบครัว"
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป
"เดี๋ยว!" หมาป่าดำตะโกนเรียก "แก... แกจะจัดการพวกมันได้จริงๆ เหรอ? นักพรตโยวเฉวียนเป็นแค่ผู้อาวุโสลำดับสาม ยังมีลำดับสอง ลำดับหนึ่ง แล้วไหนจะท่านประมุขพรรคอีก..."
"พวกนั้นมันไม่ใช่คนแล้ว"
หลินเฉินไม่หยุดเดิน เสียงของเขาลอยตามลมกลับมา :
"อาจารย์ของผมเคยบอกไว้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกนี้ ไม่เคยใช่ภูตผีปีศาจ"
"แต่คือใจคนต่างหาก"
ร่างของเขาหายลับไปในความมืด
หมาป่าดำกำถุงผ้าแน่น มองดูซากปรักหักพังและลูกน้องที่นอนร้องครวญคราง แล้วยิ้มขื่นออกมา "นายท่านจ้าว... ครั้งนี้ท่านไปแหย่รังแตนเข้าให้แล้ว"
...ตีสอง ณ คฤหาสน์ตระกูลจ้าว
หลินเฉินลอยข้ามกำแพงสูงห้าเมตรราวกับใบไม้ร่วง ปลายเท้าแตะพื้นไร้เสียง
เขาสวมชุดพรางกายสีดำและหน้ากากพิเศษ—"หน้ากากภูตพราย" ผลงานจากหอเทียนจี ที่สามารถทำให้ใบหน้าในกล้องวงจรปิดเบลอจนระบุตัวตนไม่ได้
บอดี้การ์ดที่เดินตรวจตราหนาแน่นกว่าปกติถึงสามเท่า แต่รูปแบบการรักษาความปลอดภัยยังเป็นแบบแผนเดิมๆ
หลินเฉินหลบหลีกกล้องอินฟราเรด เคลื่อนไหวว่องไวผ่านเงาของภูเขาจำลองและระเบียงทางเดิน ไม่นานก็มาถึงนอกหน้าต่างห้องหนังสือตึกหลัก
หน้าต่างชั้นสองแง้มอยู่เล็กน้อย—ฝีมือของสายตระกูลซูที่แฝงตัวอยู่
หลินเฉินม้วนตัวเข้าไปแลนดิ้งเงียบกริบราวกับแมว
ห้องหนังสือกว้างขวางอย่างน้อยหกสิบตารางเมตร
ชั้นหนังสือไม้พะยูงกินพื้นที่สองด้านของผนัง ชั้นวางของเก่าเต็มไปด้วยวัตถุโบราณจริงบ้างปลอมบ้าง
อากาศอบอวลด้วยกลิ่นซิการ์ผสมกลิ่นไม้จันทน์
เขาเดินตรงไปที่ภาพวาด "หมื่นลี้ขุนเขาธารา" บนผนังทิศตะวันออก ทำตามรหัสที่หมาป่าดำบอก กดที่ลวดลายแกะสลักเล็กๆ ด้านข้างกรอบรูปเจ็ดครั้ง
กริ๊ก
ผนังด้านล่างภาพวาดเลื่อนเปิดออกเงียบเชียบ เผยให้เห็นช่องลับขนาดสามสิบเซนติเมตร
ภายในมีแฟลชไดรฟ์สีดำตามคาด พร้อมกับสมุดปกเย็บด้วยด้ายเก่าๆ เหลืองกรอบและแผ่นกระดูกรูปร่างประหลาดอีกหลายชิ้น
หลินเฉินพลิกดูสมุดอย่างรวดเร็ว แววตาเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ
นี่คือเศษเสี้ยวบันทึกวิชาและผลการทดลองของพรรคมารยมโลก—บันทึกวิธีการใช้ไอหยินพิฆาตกดข่มเส้นลมปราณและสูบเอาแก่นแท้จากหญิงสาว
ยังมีแผนผังบางส่วนของค่ายกล "เจ็ดอินบรรจบ"
บนแผนที่ค่ายกล มีตำแหน่งดาวสองดวงถูกระบุไว้แล้ว : หลินอัน · เทียนซู (ซูชิงเสวี่ย) และ เจียงเฉิง · เทียนเสวียน (ฉินอวี้โหรว)
ตำแหน่งดาวที่สามอยู่ที่เมืองตงไห่ ระบุชื่อ "เทียนจี" และชื่อเป้าหมายคือ... "เย่ชิงเฉิง" หลินเฉินพึมพำชื่อนี้ ภาพในหัวพลันจับคู่กับรูปวาดในสัญญาหมั้นหมายใบที่สาม—หญิงสาวแววตามุ่งมั่นและแฝงความดุดัน
เขาเก็บแฟลชไดรฟ์และสมุดบันทึก กำลังจะผละจากไป แต่หูกระดิกได้ยินเสียง
เสียงฝีเท้าดังมาจากชั้นล่าง หลายคนกำลังมุ่งหน้ามาที่ห้องหนังสือ
"...วางใจเถอะครับนายท่าน แม้จี้หยกจะหายไป แต่เราวางกับดักซ้อนไว้แล้ว ตราบใดที่พวกมันใช้จี้หยก เราก็จะติดตามย้อนรอยพวกมันได้..."
เสียงของจ้าวซื่อชาง