ตอนที่ 411 ร้องไห้

เฉินเฟยไม่ได้รีบเข้าไปช่วย หยูซือจินกับพี่น้องเพียงตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ แต่มันไม่ใช่เรื่องเป็นตาย

แม้เป็นเรื่องเป็นตาย เฉินเฟยก็รู้ว่าพวกเขาต้องมีไพ่ลับในการช่วยตัวเอง

กองกำลังเช่นตระกูลหยูครอบครองทรัพยากรไม่มากไม่น้อยไปกว่าสำนักกระบี่เซียนเมฆา

ทรัพยากรโดยรวมมีขนาดเล็ก แต่จำนวนทายาทสายตรงของตระกูลหยูมีน้อยเช่นกัน หากกระจายให้ทุกคน ทุกคนจะมีทรัพยากรมากมาย

หากหยูซือจินกับหยูอวี่ฉีกล้าออกมาเดินเล่น พวกเขาย่อมมีสมบัติอยู่บนตัว ดังนั้นเฉินเฟยไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของพวกเขา

ร่างแยกเดินออกจากตัวเฉินเฟยและเข้าไปในถ้ำแมงมุมโดยไม่ส่งเสียงใด

แมงมุมเหล่านี้ไวต่อลมปราณและการเคลื่อนไหวของคนแปลกหน้าอย่างมาก แต่ในขณะนี้พวกมันไม่ได้ยึดติดกับสองอย่างนี้ หยูซือจินทั้งสองดึงดูดความสนใจของแมงมุมเหล่านั้นไปจนหมด ร่างแยกเฉินเฟยจึงเข้าไปในถ้ำได้อย่างราบรื่น

มืดและชื้น บางครั้งเห็นแมงมุมตัวเล็กกัดกัน ในขณะเดียวกันยังเห็นไข่แมงมุมฟักออกมาจำนวนมาก

ไข่แมงมุมแต่ละใบสั่นเล็กน้อย เมือกหนากระจายไปทั่ว พอมองข้างในไข่อย่างใกล้ชิด เหมือนเห็นข้อต่อขยับอยู่

สีหน้าเฉินเฟยยังคงนิ่งเฉย แต่ในใจเขารู้สึกแปลกๆ ทำไมสัตว์อสูรแมงมุมที่นี่ถึงสืบพันธ์ได้มากมายนัก

แมงมุมหลายตัวที่ปิดล้อมหยูซือจินด้านนอกอยู่ในระดับสอง ไม่เช่นนั้นพวกมันคงไม่สามารถจับระดับขัดเกลาทวารขั้นต้นสองคนไม่ให้ทะลวงผ่านเข้าไปได้

เฉินเฟยเดินลึกเข้าไปจนมาถึงหน้าถ้ำใหญ่

เหมือนกับภายในภูเขาถูกสร้างขึ้นหลังถูกขุดออกมา ไม่ใช่ธรรมชาติ พอมาถคงตรงนี้เฉินเฟยสัมผัสได้ถึงปรษรหยวนฟ้าดินได้อย่างชัดเจนซึ่งค่อนข้างหนาแน่นเล็กน้อย

ในขณะนี้ราชินีแมงมุมที่เหมือนเนินเขากำลังคลานอยู่ตรงกลาง ระดับสองขั้นกลาง เทียบเท่ากับระดับขัดเกลาทวารขั้นกลางของมนุษย์

อย่างไรก็ตามด้วยระดับขัดเกลาทวารขั้นกลางธรรมดา หากฝีมือไม่สูงนัก การเผชิญหน้ากับราชินีแมงมุมตัวนี้ อาจมีจุดจบไม่ดี เป็นไปได้มากว่าส่งตัวเองไปฝังตรงนั้น

เฉินเฟยละสายตาไปมองตำแหน่งใต้ราชินีแมงมุม ต้นกำเนิดปราณหยวนฟ้าดินที่ผันผวนทั่วถ้ำอยู่ตรงนั้น

โคจรศาสตร์มองดาว ดวงตาเฉินเฟยเปล่งแสงสลัว สิ่งต่างๆใต้ราชินีแมงมุมปรากฏในดวงตาเฉินเฟยทันที

“เหมืองศิลาหยวน?”

เฉินเฟยประหลาดใจเล็กน้อย ในขณะเดียวกันยังแก้ไขข้อสงสัยของเฉินเฟยว่าทำไมแมงมุมที่นี่สืบพันธ์ได้มากมายนัก

หากเป็นเหมืองศิลาหยวนจริง แมงมุมวิญญาณจำนวนนี้ไม่นับว่าแปลก

แสงในดวงตาเฉินเฟยเข้มขึ้น เขามองไปรอบด้านใต้ราชินีแมงมุม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการตรวจสอบของเฉินเฟยดังไปหน่อยหรือเปล่า ร่างราชินีแมงมุมที่แสร้งทำเป็นหลับสั่นเล็กน้อยราวกับมันกำลังจะตื่น

เฉินเฟยไม่ได้สนใจและตรวจสอบอีกสักพักก่อนที่แสงในดวงตาจะค่อยๆหรี่ลง

สีหน้าแปลกใจของเฉินเฟยที่พบเหมืองศิลาหยวนไม่ได้จางหาย

ตามจริงแล้วบอกไม่ได้ว่าเมื่อครู่เฉินเฟยตัดสินผิด ใต้ราชินีแมงมุมมีเหมืองศิลาหยวนจริว แต่เหมืองศิลาหยวนนี้ไม่ใหญ่นัก เป็นสายแร่ขนาดเล็ก

หลังถูกแมงมุมเหล่านี้ดูดกลืนมานานหลายปี เหมืองศิลาหยวนจึงหดตัวลง ตามการคาการณ์ของเฉินเฟย แม้เข้ายึดครองเหมืองศิลาหยวนนี้ ศิลาหยวนที่ขุดได้จะมีประมาณนับสิบก้อน

ศิลาหยวนนับสิบก้อนนับว่ามีมูลค่าไม่น้อย แปลงเป็นเงินตำลึงจะมีมูลค่านับแสน

เพียงแค่สำหรับเฉินเฟยในเวลานี้ ศิลาหยวนนับสิบก้อนไม่นับว่าเป็นอะไรเลย

หลังสังหารเถาซือเย่ เฉินเฟยไม่รู้ว่าจะจัดการกับกระบี่วิญญาณระดับสูงที่ได้รับอย่างไร หากขายได้อย่างราบรื่นจะได้รับอย่างน้อยสองพันศิลาหยวน

ดังนั้นศิลาหยวนนับสิบก้อนจึงไม่สามารถทำให้อารมณ์เฉินเฟยแปรปรวนได้อีก

หากไม่มีหยูซือจินทั้งสองอยู่ด้านนอก เฉินเฟยอาจลงแรงเล็กน้อยในการเข้าไปเตะราชินีแมงมุมแล้วขุดศิลาหยวนออกมา

ตอนนี้มันไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่

เฉินเฟยมองไปรอบด้าน พบดาบวิญญาณระดับต่ำในมุมหนึ่ง

ไม่รู้ว่าระดับขัดเกลาทวารคนไหนโดนแมงมุมวิญญาณเหล่านี้กิน สำหรับดายวิญญาณระดับต่ำเล่มนี้ วิญญาณของมันสลายไปแล้ว มันกลายเป็นอาวุธมีตำหนิ

นอกจากนั้นไม่พบสิ่งใดอีก นี่คือรังแมงมุมวิญญาณที่สร้างขึ้นบนเหมืองศิลาหยวน

ในตอนนั้นพ่อของหรวนเฉียวจินโชคดีมากที่พบทองศิลาสวรรค์และหนีออกไปได้โดยไม่บาดเจ็บ หากโชคร้ายสักหน่อย ระดับปรับแต่งร่างกายที่มาที่นี่คงไม่เหลือแม้แต่กระดูก

แม้แต่ระดับขัดเกลาทวาร หากมือเท้าช้าอาจถูกปิดล้อมสังหารทันทีเหมือนเจ้าของดาบวิญญาณระดับต่ำเล่มนี้

เฉินเฟยส่ายหน้า ร่างวูบไหวไปตามสายลมและหายไปจากถ้ำ

ราชินีแมงมุมลืมตามองไปรอบด้าน ไม่พบสิ่งผิดปกติจึงหลับตาลง

นอกถ้ำ

เฉินเฟยเหลือบมองหยูซือจินทั้งสอง ร่างวูบไหวหายไปจากจุดนั้น

เฉินเฟยเพิ่งออกไปไม่กี่ลี้ เสียงระเบิดก็ดังมาจากด้านหลัง เสียงกรีดร้องแหลมของแมงมุมเหล่านั้นดังขึ้นก่อนที่มันจะตาย

เห็นชัดว่าพี่น้องตระกูลหยูไม่สามารถทำอะไรได้จึงใช้สมบัติช่วยชีวิต

การเข้าถ้ำไม่อาจทำได้ แต่การหลบหนีไม่ใช่ปัญหา

หากเปลี่ยนเป็นระดับขัดเกลาทวารขั้นต้นอื่น การเผชิญกับสถานการณ์เมื่อครู่คงได้แค่รอความตาย การผลาญแก่นเลือดหรือพังจุดทวารล้วนไม่มีประโยชน์

เฉินเฟยไปทางเมืองซิ่งเฝินด้วยอย่างรวดเร็ว แต่เฉินเฟยก็หันไปอีกเส้นทางหนึ่งเมื่อกำลังเข้าใกล้เมืองซิ่งเฝิน

ครั้งนี้ออกเดินทางหลังทะลวงระดับขัดเกลาทวารขั้นปลาย สิ่งสำคัญที่สุดคือแก้ปัญหาเรื่องหอกระบี่หวนคืน หลังจบเรื่องหอกระบี่หวนคืน เฉินเฟยอยากจัดการกับสิ่งเล็กน้อยที่หลงเหลือในอดีต

หนึ่งคือหมู่บ้านหมี่ อีกอย่างคือสิ่งแปลกประหลาดของอำเภอผิงหยิน

ตอนที่เฉินเฟยเพิ่งทะลวงระดับขัดเกลาทวารขั้นต้น ด้วยความแข็งแกร่งในขณะนั้นเฉินเฟยไม่สามารถผลักดันสองสถานที่นี้เพียงลำพัง

หากไม่แข็งแกร่งพอจะเป็นการโยนตัวเองลงหลุมแน่นอน

ต่อให้ทะลวงระดับขัดเกลาทวารขั้นกลางแล้วเฉินเฟยยังไม่มั่นใจ

ตอนนี้เป็นระดับขัดเกลาทวารขั้นปลาย เฉินเฟยจึงมีความมั่นใจมากขึ้น

หากเป็นระดับขัดเกลาทวารขั้นปลายแล้วยังแก้ปัญหาสองสถานที่นี้ไม่ได้ ครั้งต่อไปที่มาเฉินเฟยจะไม่มาด้วยระดับขัดเกลาทวารสูงสุด แต่จะใช้ความแข็งแกร่งของระดับรวมทวารผลักดันอย่างรุนแรง

ในป่าทึบ เฉินเฟยยืนอยู่บนยอดต้นไม้ ยอดไม้ปลิวตามแรงลม เฉินเฟยบนยอดไม้แกว่งไหวเล็กน้อยราวกับไร้น้ำหนัก

เฉินเฟยมองแอ่งกระทะตรงหน้า คิ้วขมวดลงเล็กน้อย

เดิมทีหมู่บ้านหมี่อยู่ด้านล่าง แต่ตอนนี้แอ่งกระทะด้านล่างเป็นเพียงแอ่งกระทะจริงๆ หมู่บ้านหมี่ซึ่งปกคลุมไปด้วยหมอกหายไป

เฉินเฟยถีบเท้าขวาลงยอดไม้ ราวกับหยาวิสยายปีก สร้างเส้นโค้งขนาดใหญ่หล่นลงไปในแอ่งกระทะ

ลมปราณหนาวเย็นในอดีตหายไป

เฉินเฟยมองไปรอบด้าน ไม่พบร่องรอยการดำรงของสิ่งแปลกประหลาดในที่แห่งนี้

เฉินเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ใช้นิ้วกระบี่ด้วยมือขวากรีดระหว่างคิ้วตัวเอง

เนตรกระบี่หวนคืน!

ในทะเลจิตสำนึก พลังจิตวิญญาณพุ่งพล่าน เนตรกระบี่หวนคืนเริ่มติดตามลมปราณ

เนตรกระบี่หวนคืนมองย้อนกลับไปในอดีตได้นานแค่ไหนนั้นขึ้นอยู่กับระดับพลังจิตวิญญาณของผู้ใช้

ในสายตาเฉินเฟยในขณะนี้ ลมปราณของแอ่งกระทะผันผวนอย่างรุนแรง ย้อนกลับสู่อดีตอย่างรวดเร็วแทนที่จะไปด้านหน้า

ความรู้สึกนี้มหัศจรรย์นัก ราวกับมองย้อนกลับไปในอดีต มีแม้กระทั่งความรู้สึกในการย้อนเวลา

แต่หลังจากนั้นไม่นาน เฉินเฟยหยุดมือ พลังจิตวิญญาณครึ่งหนึ่งถูกใช้ไปแต่เฉินเฟยไม่เห็นอะไรเลย

เห็นได้ชัดว่าหมู่บ้านหมี่หายไปนานกว่าที่เฉินเฟยคาดการณ์ไว้ มันนานเกินกว่าที่เฉินเฟยจะตามรอยได้

เฉินเฟยมองไปรอบด้าน ทรัพยากรของหมู่บ้านหมี่ไม่จำเป็นสำหรับเฉินเฟยในเวลานี้

อย่างไรก็ตามตอนที่โดนหัวหน้าหมู่บ้านไล่ออกจากหมู่บ้านหมี่ เฉินเฟยคิดว่าคราวนี้ไม่ว่ายังไงก็ต้องพบปะและทักทายชาวบ้านหมู่บ้านหมี่ทุกคนและยืนหยัดจนถึงคนสุดท้าย

ผลคือหมู่บ้านหมี่ไม่ให้โอกาสนั้น

แค่อยากเข้าไปทักทาย ทำไมถึงยากนัก!

ร่างเฉินเฟยวูบไหวหายไป

สายลมพัดเข้าแอ่งกระทะ ฝุ่นผงตกลงพื้น ฝุ่นหมุนวนค่อยๆผันผวน เมื่อตั้งใจฟังจะได้ยินเสียงหวีดหวิวเหมือนเสียงร้องไห้

เพียงครู่หนึ่งเฉินเฟยเห็นกำแพงเมืองอำเภอผิงหยินในระยะไกล

ไม่รู้ว่าหมู่บ้านหมี่จากไปเองหรือโดนผู้อื่นทำลาย เฉินเฟยยังคิดด้วยว่าอำเภอผิงหยินที่ใหญ่โตขนาดนี้จะหนีไปเองและซ่อนตัวในสถานที่ไม่มีใครรู้จักหรือไม่

ตอนนี้ดูเหมือนสิ่งแปลกประหลาดในอำเภอผิงหยินไม่ได้ทำแบบนั้นและยังคงอยู่ที่นี่

เมื่อมองอำเภอผิงหยินจากระยะไกล เป็นเรื่องยากที่คนธรรมดาจะเห็นปัญหา มันเป็นเพียงอำเภอเมืองเล็กธรรมดา แม้แต่กำแพงเมืองยังมีรอยด่างทรุดโทรม

แต่ในสายตาเฉินเฟย ในเวลานี้อำเภอผิงหนินปกคลุมไปด้วยพลังหนาวเย็น เทียบกับครั้งก่อนที่เฉินเฟยเห็น พลังของสิ่งแปลกประหลาดในอำเภอผิงหยินแข็งแกร่งขึ้นมาก

ระดับขัดเกลาทวารขั้นปลายธรรมดาสามารถแข่งขันกับพลังขนาดนี้ได้ แต่ถ้าต้องการปราบมันคงมีโอกาสเพียงเล็กน้อย เว้นแต่จะถือครองอาวุธวิญญาณระดับสูง

และนั่นเพิ่มโอกาสอีกเล็กน้อยเท่านั้น

ท้ายที่สุดสิ่งแปลกประหลาดนี้มีพื้นฐานจากอำเภอผิงหยิน ถ้าไม่สามารถกดดันได้อย่างครอบคลุม สิ่งแปลกประหลาดนี้สามารถดึงพลังออกมาสู้ได้อย่างต่อเนื่อง

แม้ระดับขัดเกลาทวารขั้นปลายจะมีพลังหยวนมาก แต่ก็ไม่สามารถต้านทานการเผชิญหน้าแบบนั้นได้ สุดท้ายมีแนวโน้มต้องถอยกลับ

ดาวเย็นดวงเล็กลอยออกจากมือเฉินเฟย ดาวเย็นนี้มาจากต้นกำเนิดสิ่งแปลกประหลาดของอำเภอผิงหยิน และเป็นตราประทับที่ติดตัวเฉินเฟยในครั้งนั้น

เฉินเฟยสามารถลบตราประทับนี้ได้นานแล้ว แต่เฉินเฟยเก็บมันไว้ตลอดเวลาโดยคิดว่าวันหนึ่งจะคืนให้สิ่งแปลกประหลาดตัวนี้เป็นการส่วนตัว

เมื่อเริ่มทำสิ่งต่างๆ ต้องมีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดเสมอ!

ธนูเหล็กเนื้อดีปรากฏในมือเฉินเฟย ไม่เพียงในมือเฉินเฟยเท่านั้น แต่บนพื้นยังมีอีกนับสิบ

เมื่อมาถึงอำเภอผิงหยิน เฉินเฟยไม่เคยคิดเข้าเมืองด้วยตนเอง นั่นยังเป็นสนามหน้าบ้านของสิ่งแปลกประหลาด ตอนนี้เฉินเฟยมีวิธีโจมตีระยะไกล แน่นอนว่าต้องยืนให้ไกลแล้วระเบิดสิ่งแปลกประหลาดของอำเภอผิงหยิน

“ซี่!”

เสียงสายฟ้าเริ่มปะทุ พลังของเฉินเฟยเพิ่มขึ้นทีละน้อย

หลังได้รับวิชาของหอกระบี่หวรคืน เฉินเฟยซึมซับความลึกล้ำของกระบี่หวนคืน ในขณะนี้ความเร็วในการสะสมพลังการยิงสายฟ้าเร็วกว่าเดิมมาก

ยิ่งไปกว่านั้นเฉินเฟยยังมั่นใจว่าจะยิงธนูที่ทรงพลังกว่าตอนยิงหอกระบี่หวนคืน

เหตุผลคือกระบี่หวนคืนซึ่งเป็นวิชากระบี่ที่มีทั้งความแข็งและอ่อนทำหน้าที่เป็นตัวกันกระแทกสำหรับพลังในการยิงสายฟ้าทำให้การยิงสายฟ้ามั่นคงขึ้น ในขณะเดียวกันยังเพิ่มขีดจำกัดสูงสุดของพลัง

อำเภอผิงหยินซึ่งไม่มีการเคลื่อนไหวตลอดเวลาพลันสั่นเทา บนประตูเมืองที่ปิดสนิทเกิดช่องว่างขนาดใหญ่สองช่องในแนวนอน เผยให้เห็นดวงตาสีแดงสองดวง

ในขณะนี้ดวงตาทั้งสองจ้องมองเฉินเฟยและสบตาเฉินเฟยโดยตรง

พลังท้วมท้นพุ่งเข้าใส่ เฉินเฟยแปลกใจเล็กน้อย ด้วยระยะทางขนาดนั้น สิ่งแปลกประหลาดของอำเภอผิงหยินยังโจมตีได้อีกหรือ?

“แค่ก!”

เหมือนได้ยินเสียงฟืนเผาไหม้ เฉินเฟยหันไปมองอย่างสงสัย

ไฟสลัว กำแพงสี่ด้านทรุดโทรม รูปปั้นพังทลายตั้งอยู่ตรงหน้า ขณะที่แสงไฟแกว่งไหว บนกำแพงเหมือนมีเงาเต้นแปลกๆ

เฉินเฟยก้มหน้าลง ไม่มีธนูและลูกธนูอยู่ในมือ เห็นตัวเองกำลังถือกระต่ายย่างไฟอยู่

คนรับใช้ศูนย์การแพทย์ใกล้เคียงกำลังคุยกันโดยมองกระต่ายในมือเฉินเฟยอย่างกระตือรือร้นและกลืนน้ำลายอย่างลับๆ

อาหารในศูนย์การแพทย์ไม่มีเนื้อ ถ้าอยากกินเนื้อต้องซื้อเอง แต่ด้วยค่าจ้างของคนรับใช้จึงไม่อาจลิ้มรสเนื้อแม้แต่เดือนละครั้ง

“ก๊อกก๊อกก๊อก!”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น คนรับใช้คนหนึ่งเดินไปเปิดประตู ขณะที่ลมหนาวพัดเข้ามา เฉินเฟยเหลือบมองประตูตามจิตใต้สำนึก

“เยี่ยมเลย มีเนื้อกระต่ายด้วย ข้าหิวจนจะตายอยู่แล้ว” ฉีชุนดีใจเมื่อเห็นกระต่ายย่าง

“มีแค่เจ้าหรือ ข้านึกว่าคนอื่นอยู่กับเจ้าเสียอีก” คนรับใช้ที่เปิดประตูมองออกไปอย่างสงสัย

“ข้าไม่รู้เช่นกัน” ฉีชุนส่ายหัวแล้วนั่งลง มองเนื้อกระต่ายที่เกือบสุก

“เปรี๊ยะแปะแปะ”

ในฟืนยังคงมีไอน้ำอยู่จึงทำให้เกิดเสียงแตกเล็กน้อย

ฉีชุนรู้สึกว่าที่นี่เงียบยิ่งนักจึงเริ่มพูดว่า “พวกเจ้าลองเดาดูสิว่าวันนี้ข้าไปเจออะไรมา? พอได้ฟังเรื่องนี้แล้วรับรองว่าต้องพูดยอดเยี่ยม!”

“เกิดอะไรขึ้น? ว่ามาสิ” คนรับใช้คนอื่นถูกกระตุ้น

“ฉึบ!”

เสียงดาบตัดผ่านอากาศดังขึ้น เฉินเฟยฟันกระต่ายในมือซึ่งยังไม่สุกทำให้เลือดไหลนอง เฉินเฟยโยนกระต่ายเข้ากองไฟแล้วลุกขึ้นยืน

คนรับใช้รอบตัวมองเฉินเฟยด้วยสีหน้าว่างเปล่าและสงสัยว่าทำไมเฉินเฟยถึงแสดงท่าทีเช่นนี้

“เรื่องนี้เกือบหายไปจากความทรงจำข้าแล้ว ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะขุดมันขึ้นมา!”

แสงดาบในมือเฉินเฟยส่องประกาย ศีรษะฉีชุนหล่นลงพื้นเหมือนเมื่อก่อน เพียงแค่คราวนี้เฉินเฟยไม่ได้วิ่งหนีและมองคนรับใช้คนอื่นในซากวิหาร

เมื่อคนรับใช้รอบตัวเห็นเฉินเฟยสังหารคนอย่างกะทันหัน พวกเขาก็ตื่นตระหนกและรีบวิ่งออกจากประตูวิหารพร้อมตะโกนเสียงดัง พริบตาเดียวในซากวิหารเหลือเฉินเฟยเพียงคนเดียวกับฉีชุนบนพื้น

เฉินเฟยมองไปรอบด้าน มีดพร้าในมือวูบไหวและถูกแทงเข้าไปในเงาที่โบกสะบัดบนกำแพงตลอดเวลา