ตอนที่ 412 มองไปทั่ว

เงาบนกำแพงสั่นเล็กน้อย ในหูเฉินเฟยเหมือนมีเสียงพึมพำดังขึ้น

เฉินเฟยเหลือบมองประตู แสงจันทร์ด้านนอกส่อวงสว่าง เห็นคนรับใช้ศูนย์การแพทย์ในระยะไกลวิ่งออกไป

เฉินเฟยละสายตาย ค่อยๆเดินไปที่กำแพง ดึงมีดพร้าออกและสอดมือเข้าไปในช่องว่าง

“เฉินเฟย...เฉินเฟย...เจ้าเห็นหัวข้าไหม? หัวข้าอยู่ไหน?”

ทันใดนั้นเสียงฉีชุนดังขึ้นจากด้านหลัง ลมปราณหนาวเย็นพัดใส่เฉินเฟยเหมือนฉีชุนกำลังเกาะอยู่บนหลัง

“บนพื้น ไปหาเอาเอง!”

เฉินเฟยเหมือนไม่เห็นความผิดปกติด้านหลังและทำเหมือนพูดคุยกับคนธรรมดา

“แต่ข้าไม่เห็นมัน เจ้าตัดหัวข้า เจ้าช่วยหาหน่อยได้ไหม เจียเจีย…” เสียงฉีชุนเริ่มมืดมนราวกับมาจากนรก

“ไปให้พ้น!”

เสียงคำรามดังจากปากเฉินเฟย พลังอันแข็งแกร่งกระเพื่อมจากร่างกาย เสียงฉีชุนหายไปอย่างไร้ร่องรอยทันที

เฉินเฟยมองกำแพงด้านหน้า ในร่างกายเหมืองมีเสียงคำรามมังกรคชสารดังขึ้น สองแขนเริ่มออกแรง รูโหว่ถูกฉีกออกจากกำแพง

มันควรเป็นกระเบื้องโคลนธรรมดา แต่ในขณะนี้กำแพงกลับทำให้ความรู้สึกถึงพลังชีวิต มันต่อต้านพลังของเฉินเฟยอย่างบ้างคลั่ง ป้องกันไม่ให้เฉินเฟยฉีกมันออก

“เปิด!”

ร่างเฉินเฟยจมลงเล็กน้อย พลังมหาศาลระเบิดจากแขนพร้อมเสียงตะโกน ทันใดนั้นเฉินเฟยใช้แรงฉีกกำแพงจนเกิดรูขนาดใหญ่

หมอกดำลอยขึ้นมาด้านหลังรูโหว่ ทั้งหนาวและเยือกเย็น มองแวบเดียวก็ทำให้ผู้คนต้องการหลีกเลี่ยงและไม่อยากเห็นมัน

แต่เฉินเฟยก้าวเท้าขวาเข้าหมอกดำโดยไม่ลังเล

“น้องสาม!”

เสียงเจ็บปวดใจดังขึ้น หลิงฮั่นจุนมองด้านหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ เจี่ยนเหลียงนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น

เฉินเฟยลืมตาขึ้น มองไปรอบด้าน คราวนี้กลับมาที่อำเภอผิงหยิน

เฉินเฟยเหลือบมองเจี่ยนเหลียงบนพื้นกับหลิงฮั่นจุนซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก พวกเขาล้วนเป็นเพื่อนเก่ากันทั้งนั้น ย้อนกลับไปตอนอำเภอผิงหยิน เฉินเฟยมีศัตรูมากมาย

ตามจริงแล้วไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากระดูกเจี่ยนเหลียงหายไปไหน ส่วนหลิงฮั่นจุน แม้รอดพ้นจากสิ่งแปลกประหลาดของอำเภอผิงหยิน แต่สุดท้ายก็ตายอยู่ในถ้ำ

“ข้าจะฆ่าเจ้า!”

หลิงฮั่นจุนบ้าคลั่งถือดาบใหญ่พุ่งเข้าหาเฉินเฟย ในเวลาเดียวโจรภูเขาอีกหลายคนตอบสนองต่อการเข้าปะทะของหลิงฮั่นและวิ่งเข้าหาเฉินเฟยพร้อมกัน

“ปึง!”

พอเห็นหลิงฮั่นจุนวิ่งเข้ามา เฉินเฟยจึงตบอีกฝ่ายกองลงพื้น พวกโจรที่อยู่ข้างหลังต่างตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ไม่ก้าวหน้าหรือถอยกลับ

เฉินเฟยไม่เสียเวลาพูดคุยกับโจรเหล่านี้ ร่างวูบไหวไปบนบนชายคาอาคาร มองไปทั่วอำเภอผิงหยิน

จากซากวิหารพังทลายมาถึงที่นี่ เฉินเฟยเข้าใจวิธีโจมตีของสิ่งแปลกประหลาดตัวนี้ได้คร่าวๆ

หากตอนนี้การบ่มเพาะของเฉินเฟยไม่ได้อยู่ในระดับขัดเกลาทวารขั้นปลายและมีวิชามากมายคอยปกป้องจิตวิญญาณ เมื่อเฉินเฟยถูกลากเข้าซากวิหาร จิตวิญญาณของเขาควรถูกหลอก

หากจิตวิญญาณถูกหลอก เฉินเฟยอาจคิดจริงๆว่าตัวเองยังเป็นนักยุทธ์ตัวน้อยที่เพิ่งเข้าสู่ระดับขัดเกลาผิวหนัง

ในระดับขัดเกลาผิวหนังยังคงถูกบงการได้ตามใจโดยไม่รู้ตัวและไม่สามารถหลุดพ้นด้วยตัวเอง เหมือนกับการเข้าไปในหนองน้ำ ร่างกายค่อยๆจมลง สุดท้ายหายใจไม่ออกตาย

เมื่อเผชิญกับสิ่งแปลกประหลาดของอำเภอผิงหยิน ระดับขัดเกลาทวารส่วนใหญ่อาจจบลงในลักษณะนี้

แต่เมื่อเฉินเฟยถูกดึงเข้าซากวิหาร จิตวิญญาณเฉินเฟยยังอยู่ในสภาวะสงบ ดังนั้นไม่ว่าเป็นซากวิหารหรือภาพที่อยู่ตรงหน้า ในมุมมองของเฉินเฟยล้วนไม่ใช่ภัยคุกคาม

แม้เฉินเฟยต้องการหลุดจากภาพลวงตานี้และกลับสู่ความเป็นจริงทันที เฉินเฟยก็สามารถทำได้อย่างง่ายดาย

เมื่อคุณรู้ชัดเจนว่าตัวเองกำลังฝัน การตื่นขึ้นย่อมง่ายกว่าตอนที่ติดอยู่ในฝันร้าย

เพียงแค่เฉินเฟยยังไม่อยากจากไป สิ่งแปลกประหลาดสร้างภาพลวงตา สิ่งนี้ต้องมีต้นกำเนิดส่วนหนึ่งของสิ่งแปลกประหลาด

เฉินเฟยถูกลากเข้ามา ถ้าจากไปแบบนี้คงง่ายเกินไปสำหรับสิ่งแปลกประหลาด รับแล้วต้องให้ เฉินเฟยอยากลองดูว่าสามารถค้นพบส่วนหนึ่งของต้นกำเนิดสิ่งแปลกประหลาดได้หรือไม่

หากพบต้นกำเนิดสิ่งแปลกประหลาดได้ เฉินเฟยจะโจมตีสิ่งแปลกประหลาดของอำเภอผิงหยินในความเป็นจริงได้ง่ายกว่า

“ฟิ้ววว...”

ลมยามค่ำคืนส่งเสียงโหยหวน ลมฤดูร้อนที่เย็นสบายแต่เดิมกลายเป็นความหนาวเย็นเล็ก ในอำเภอผิงหยิน ผู้คนที่เดิมทีกำลังทำสิ่งต่างๆล้วนหยุดทำสิ่งนั้นแล้วจ้องมองไปทางเฉินเฟย

เฉินเฟยสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของลมปราณ มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม ในที่สุดสิ่งแปลกประหลาดสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“เพร้ง!”

กระเบื้องหลังคาด้านหลังเฉินเฟยแตกกระจายกะทันหัน หลายร่างพุ่งขึ้นมาจากด้านล่าง จับดาบในมือฟันใส่เฉินเฟย

“ปัง!”

เฉินเฟยโบกมือปัด ร่างหลายร่างพังทลาย มันกระเด็นไปกระแทกบ้านแล้วสลายไป

อย่างไรแล้วนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น เฉินเฟยได้ยินเสียงวิ่งมาจากไกลและใกล้ พวกมันจากทุกทางรวมตัวกันมาทางนี้

ในที่แห่งนี้สิ่งแปลกประหลาดคือเทพแห่งการสรรสร้างและเป็นผู้ตัดสินทุกสิ่ง ดังนั้นเฉินเฟยจึงถูกมองว่าเป็นศัตรูกับทุกสิ่งในภาพลวงตานี้ พวกมันเกลียดชังเฉินเฟยและต้องการสังหารโดยเร็วที่สุด

ภายใต้ภาพลวงตานี้เป็นเรื่องยากที่จะค้นหาต้นกำเนิดของสิ่งแปลกประหลาด เพราะมันสามารถอยู่ได้ทุกที่ แม้กระทั่งในกระเบื้องอาคารบางแห่งก็ตาม

ดวงตาเฉินเฟยเปล่งแสง ศาสตร์มองดาว!

ยังไม่จบเท่านี้ เฉินเฟยใช้มือขวากรีดระหว่างคิ้ว แสงส่องผ่านจากหว่างคิ้ว เนตรกระบี่หวนคืน!

ใช้สองอย่างพร้อมกัน การรับรู้ของเฉินเฟยในภาพลวงตาเพิ่มขึ้นหลายเท่าทันที เฉินเฟยมองคนเหล่านั้นที่วิ่งเข้ามา ร่างพวกมันเหลือเพียงหมอกดำเท่านั้น

แน่นอนว่าต้นกำเนิดไม่ได้อยู่กับพวกมัน

ร่างเฉินเฟยวูบไหว ดวงตาสำรวจไปมาหลายร้อยหมี่ ตรวจสอบสถานที่ทุกแห่งในอำเภอผิงหยินเหมือนปูพรม สิ่งที่เรียกว่าขุดดินสามฉื่ออาจไม่ดีเท่าเฉินเฟยในขณะนี้

อำเภอผิงหยินของจริงนั้นไม่เล็ก ท้ายที่สุดในช่วงหลายปีที่ผ่านมามีคนอาศัยจำนวนมาก ภาพลวงตานี้ใช้ขนาดจริงของอำเภอผิงหยิน พื้นที่จึงกว้างขวางโดยธรรมชาติ

แต่ไม่ว่าพื้นที่กว้างแค่ไหนก็ไม่สามารถรอดพ้นการตรวจสอบของเฉินเฟย ดังนั้นผ่านไปไม่นานเฉินเฟยก็พบเป้าหมาย

ในเวลานี้อำเภอผิงหยินตกอยู่ในความวุ่นวาย ทุกคนต่างรีบไปข้างหน้าราวกับฝูงซอมบี้และพุ่งไปหาเฉินเฟยอย่างบ้าคลั่ง

แขนขาหัก สมองแตกกระจาย แต่มันไม่ได้ส่งผลต่อการพุ่งเข้าหาเฉินเฟย

มองจากระยะไกลดูเหมือนคลื่น คลื่นแล้วคลื่นเล่าโถมเข้าใส่เพียงเพื่อมาหาเฉินเฟยให้เร็วขึ้น

ร่างเฉินเฟยวูบไหว เหยียบหัวสิงโตหินของคฤหาสน์

“ปัง!”

ประตูคฤหาสน์หรือแม้แต่กำแพงโดยรอบต่างพังทลายลง คนนับไม่ถ้วนแห่ไปหาเฉินเฟย ใบหน้าทุกคนเย็นชา แต่พอสายตาจ้องมองเฉินเฟย พวกเขากลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังสุดซึ้ง

สีหน้าเฉินเฟยยังคงสงบ แทงมือขวาเข้าไปในหัวสิงโตหินใต้เท้า

ในขณะนี้ต้นกำเนิดซึ่งนิ่งเงียบมาโดยตลอดเกิดตื่นตระหนก มันกระพริบหายเข้าไปในตัวสิงโตหิน

ในสภาพแวดล้อมนี้ต้นกำเนิดสามารถเคลื่อนไหวได้ตามใจชอบเพราะที่นี่คือโลกของมัน เพียงแค่สิ่งแปลกประหลาดคิดไม่ถึงว่าเฉินเฟยจะพบต้นกำเนิดของมันเร็วขนาดนี้

“ชิ้ง!”

ไม่รู้ว่าแสงกระบี่ปรากฏเมื่อไหร่ มันแทงลงดินในระยะไกล ผู้คนใกล้เคียงที่เหมือนหมอกดำสลายหายไปทันที

เฉินเฟยมาที่แสงกระบี่ ตรงนั้นต้นกำเนิดสิ่งแปลกประหลาดสั่นเทาอยู่ใต้แสงกระบี่

เฉินเฟยรู้ว่าหลังจากต้นกำเนิดสิ่งแปลกประหลาดหวาดกลัวมันต้องหนีไปแน่นอน ดังนั้นจึงคิดวิธีจัดการมันอยู่ก่อนแล้ว

“แครก!”

แสงกระบี่ไหลเวียน ต้นกำเนิดสิ่งแปลกประหลาดพังทลาย

“โฮก!”

เสียงคำรามดังก้องไปทั่วภาพลวงตา ภาพลวงตาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ครู่ต่อมาก็แตกสลายไป

การมองเห็นมืดลง เฉินเฟยลืมตาขึ้นอีกครั้งและกลับสู่ความจริง ในขณะนี้การยิงสายฟ้าในมือยังคงทำงานอยู่ หลายสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ในความเป็นจริงเหมือนเวลายังไม่เดิน

การเผชิญหน้าระหว่างจิตวิญญาณเป็นเช่นนี้ ดูยาวนานแต่อาจเป็นเพียงชั่วพริบตา

เฉินเฟยมองอำเภอผิงหยินในระยะไกล พบว่าลมปราณอ่อนลงเล็กน้อย

ต้นกำเนิดของภาพลวงตานั้นเป็นเพียงส่วนเล็กของสิ่งแปลกประหลาด แต่ต้นกำเนิดคือต้นกำเนิด ตราบใดที่สูญเสีย ความเสียหายย่อมเกิดขึ้น

ที่สำคัญเฉินเฟยล็อคเป้าสิ่งแปลกประหลาดไว้แล้ว

พูดได้ว่าอำเภอผิงหยินในขณะนี้เป็นร่างกายของสิ่งแปลกประหลาด แต่บอกว่าไม่ใช่ก็ได้เช่นกัน ในเวลานั้นหากทำอะไรไม่ได้ มันสามารถละทิ้งอำเภอผิงหยินได้ตามต้องการ

ดังนั้นแม้เฉินเฟยใช้การยิงสายฟ้าทำลายอำเภอผิงหยิน แต่มันไม่สามารถสร้างบาดแผลให้สิ่งแปลกประหลาดได้มากนัก

แต่ด้วยต้นกำเนิดภาพลวงตาเมื่อครู่ เฉินเฟยจึงได้เข้าไปอยู่ในอำเภอผิงหยินและล็อคตำแหน่งแท้จริงของสิ่งแปลกประหลาดโดยตรง

“ซี่ซี่ซี่!”

พลังของธนูและลูกธนูในมือเฉินเฟยแข็งแกร่งขึ้น แสงสายฟ้าหลั่งไหล เฉินเฟยมองไปด้านหน้า ครู่ต่อมาปล่อยสายธนูออก

“ตู้ม!”

เมฆคลื่นกระแทกขนาดใหญ่ปรากฏด้านหลังเฉินเฟย หินและต้นไม้โดยรอบถูกกวาดหายไปทันที นอกจากจุดที่เฉินเฟยยืนซึ่งอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเฉินเฟย พื้นที่โดยรอบล้วนหายไป

เมื่อเมฆคลื่นกระแทกเกิดขึ้น ลูกธนูก็พุ่งชนกำแพงอำเภอผิงหยิน

กำแพงเมืองปกคลุมไปด้วยหมอกดำ คนธรรมดาจะกลายเป็นแอ่งเลือดหากสัมผัสเล็กน้อย นักยุทธ์ปรับแต่งร่างกายสามารถทนได้ชั่วครู่หนึ่ง แม้กระทั่งนักยุทธ์ขัดเกลาทวารยังไม่เต็มใจสัมผัสพลังชั่วร้ายเช่นนี้

แต่ตอนนี้เมื่อหมอกดำปะทะกับการยิงสายฟ้า มันถูกทะลวงผ่านโดยไม่อาจต้านทาน

“ตู้ม!”

“โฮก!”

เสียงระเบิดและเสียงคำรามดังขึ้นเกือบพร้อมกัน รูโหว่ขนาดใหญ่ปรากฏในอำเภอผิงหยิน แสงสายฟ้าไหลผ่านบนรู หมอกดำโดยรอบสลายไปเป็นควันก่อนจะทันเข้าใกล้

พลังของระดับขัดเกลาทวารสูงสุด สิ่งสำคัญคือลูกธนูดอกนี้โจมตีร่างสิ่งแปลกประหลาดโดยตรงและมันไม่ได้หลบด้วยซ้ำ

ด้วยลูกธนูเพียงดอกเดียว ลมปราณอำเภอของผิงหยินลดลงอีกครั้งและยังเป็นการดิ่งลง

สิ่งแปลกประหลาดตัวนี้แข็งแกร่ง แต่มันไม่แข็งแกร่งเท่าระดับสองขั้นสูงสุด ดังนั้นการถูกโจมตีด้วยพลังนี้และไม่กลายเป็นเถ้าลอยทันทีนับว่าเป็นโชคชะตา

ธนูเหล็กเนื้อดีในมือเฉินเฟยกลายเป็นขี้เถ้า เฉินเฟยมองธนูหลายสิบคันบนพื้น ดูแล้วครั้งนี้ไม่ต้องใช้มากนัก

ธนูเหล็กเนื้อดีอันใหม่ลอยเข้ามือ เสียงสายฟ้าดังขึ้นอีกครั้ง

อำเภอผิงหยินที่อยู่ห่างไกลสั่นเทา สิ่งแปลกประหลาดภายในคอยเปลี่ยนตำแหน่งตลอดเวลา

หากไม่มีภาพลวงตาก่อนหน้านี้ ในขณะนี้เฉินเฟยคงไม่สามารถล็อคเป้าสิ่งแปลกประหลาดได้ แต่บอกได้เพียงทุกสิ่งถูกกำหนดไว้แล้ว!

ห่างออกไป

หลายร่างยืนอยู่บนเนินเขา มองอำเภอผิงหยินแล้วมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ในขณะนี้พวกเขาไม่รู้จะเดินหน้าหรือถอยกลับดี

“พลังเมื่อครู่ ระดับขัดเกลาทวารสูงสุด?”

“ควรเป็นเช่นนั้น อย่างน้อยข้าไม่อาจใช้ท่าแบบนั้นได้ พี่หลูทำได้หรือไม่?”

“ข้าไม่มีความสามารถขนาดนั้น” คนด้านข้างยิ้มอย่างเบี้ยวแล้วส่ายหน้า

“เยี่ยม มีคนนำหน้าเราไปหนึ่งก้าว นับว่าเป็นพรสำหรับกำจัดอันตรายใหญ่!”

“พูดเช่นนั้นก็ได้”

หลายคนพยักหน้า ทว่าในสายตาบางคนมีความเสียดายอยู่เล็กน้อย

ท้ายที่สุดผู้คนมากมายรวมตัวกันเพราะมาทำลายอำเภอผิงหยินและต้องการได้รับอะไรบางอย่าง แต่พอมาถึงกลับพบผู้แข็งแกร่งขัดเกลาทวารสูงสุดลงมือก่อนแล้ว

แม้อยู่ห่างกันหลายลี้ แต่พวกเขายังหวาดกลัวกับพลังอันน่าสะพรึงกลัว พวกเขากลัวพลังนี้แต่โหยหามันเช่นกัน

“ตู้ม!”

เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง ในการรับรู้ของพวกเขา ลมปราณสิ่งแปลกประหลาดของอำเภอผิงหยินหายไปหมดจด

“สองกระบวนท่า!” มีคนถอนหายใจ

พวกเขาต้องรวมตัวกันและเตรียมใจว่าอาจมีคนตาย พอสิ่งแปลกประหลาดตัวนี้ไปอยู่ในมือคนอื่นกลับล้มลงในสองกระบวนท่า

เป็นระดับขัดเกลาทวารเหมือนกัน ความแข็งแกร่งกลับต่างกันลิบลับจนไม่อาจเข้าใจ

“ไปกันเถอะ”

“ได้ ไปเถอะ!”

หลายคนมองหน้ากัน แม้พวกเขาต้องการทำความรู้จักผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ แต่ใครจะรู้ว่าผู้แข็งแกร่งมีจิตใจแบบไหน

โดยเฉพาะคนที่เพิ่งสังหารสิ่งแปลกประหลาด พวกเขาที่ไปปรากฏตัวกะทันหันอาจทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้ง่าย ดังนั้นเป็นการดีกว่าที่จากไปโดยตรงเพื่อป้องกันการพลิกพลัน

บนกำแพงเมืองอำเภอผิงหยินเกิดรูหนึ่งทะลุจากหน้าไปด้านหลัง

ในขณะนี้เฉินเฟยยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองไปทั่วทั้งอำเภอผิงหยิน ทันใดนั้นเกิดความรู้สึกสับสน

หลายปีก่อนเฉินเฟยตื่นขึ้นครั้งแรกที่นี่

เพียงแค่ในเวลานั้นเฉินเฟยมีสถานะต่ำ เป็นเพียงคนรับใช้ในศูนย์การแพทย์ ไม่ว่าอยู่หรือตายจะไม่ค่อยมีใครสนใจหรือไม่มีใครสนใจเลย

ความทรงจำของเงาแต่ละคนในอำเภอผิงหยินแวบขึ้นมาในใจ

ตระกูลจางที่ห่างเหินในตอนนั้นจากไปแล้ว มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รอดพ้น จากคนรับใช้ตัวน้อยในตระกูลจาง ตอนนี้กำจัดสิ่งแปลกประหลาดที่กลืนกินคนนับหมื่น

เฉินเฟยส่ายหน้า ร่างวูบไหวมาถึงหลุมขนาดใหญ่ในเมือง

สิ่งแปลกประหลาดถูกเฉินเฟยตรึงไว้ตรงนี้ ในหลุมนั้นมีผลึกส่องแสงคล้ายอำพัน

ร่างแยกเฉินเฟยหยิบผลึกขึ้นมา ไม่มีสิ่งผิดปกติใดเกิดขึ้น

เฉินเฟยวางสิ่งนี้ไว้ตรงหน้า สังเกตครู่หนึ่งแล้วฉีดพลังหยวนเข้าไปอย่างระวัง

ผลึกสั่นเล็กน้อย