บทที่ 10 น้ำตาล

บทที่ 10 น้ำตาล

"โง่รึเปล่าเนี่ย!"

ถังติ่งกลอกตาใส่จูจ้านจี

"พี่ถัง ช่วยชี้แนะข้าที!"

"ดูนะ การสร้างชลประทานกับซ่อมกำแพงเมืองต้องใช้วัสดุใช่ไหมล่ะ!"

"วัสดุก็ต้องมีการซื้อขาย ขนส่ง แล้วคนงานก็ต้องกินต้องใช้ใช่ไหม!"

"ในนี้มีโอกาสทางธุรกิจตั้งเท่าไหร่ สามารถกระตุ้นเศรษฐกิจได้กี่แขนง? ขอแค่ราชสำนักประกาศหาผู้รับเหมา พ่อค้าวานิชนับไม่ถ้วนก็จะแย่งกันจ่ายเงินประมูลงานจนหัวแตก!"

"พอดำเนินโครงการ ราชสำนักก็เก็บภาษีได้มหาศาล เงินทองก็ไหลมาเทมาแล้วไม่ใช่เหรอ!"

"เชี่ยเอ๊ย แบบนี้ก็ได้เหรอ!"

จูจ้านจีตาเป็นประกาย ยกนิ้วโป้งให้รัวๆ

"สุดยอด สุดยอดจริงๆ! ทำไมข้าถึงคิดวิธีเทพๆ แบบนี้ไม่ออกนะ!"

"ก็เพราะเจ้าโง่ไง!"

ถังติ่งเคี้ยวไม้จิ้มฟันตุ้ยๆ

จูจ้านจี: "..."

ถ้าไม่ติดว่าพี่ชายขี้เมาคนนี้เห็นแก่พรสวรรค์นะ แค่คำพูดเมื่อกี้ โดนจับจุดโคมลอยสักสิบรอบยังน้อยไป

"พี่ถัง ถ้าท่านแก้ปัญหาชาวบ้านกับผู้ประสบภัยแย่งชิงอาหารกันได้ ข้าจะยอมคารวะท่านจริงๆ เลยเอ้า!"

"อันนี้ยิ่งง่ายกว่าอีก!"

"ง่ายกว่า?"

"ใช่ ปัญหานี้ใครมีสมองก็แก้ได้ทั้งนั้นแหละ!"

จูจ้านจี: "???"

สรุปว่าขุนนางทั้งบู๊และบุ๋นในราชสำนักไม่มีสมองกันหมดเลยสินะ!

"แค่โรยทรายกำมือนึงลงไปในโจ๊กก็จบแล้ว!"

"โรยทราย ทำไมล่ะ?"

จูจ้านจีงงเป็นไก่ตาแตก "ไม่เสียของแย่เหรอ?"

"นั่นสิพี่ถัง กินเข้าไปปวดท้องตายชัก!"

จูจื่อเกาหัวแกรกๆ "คนปกติที่ไหนเขาจะกินกัน!"

"ก็นั่นแหละ!"

ถังติ่งผายมือออก

"คนปกติเขาไม่กิน แต่ผู้ประสบภัยจะกิน เพราะถ้าไม่กินก็อดตาย!"

ได้ยินถังติ่งพูดแบบนี้ จูจ้านจีถึงกับตะลึง

จูจื่อเองก็เงียบกริบ

ครู่ต่อมา ทั้งสองคนยกนิ้วโป้งให้พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"โคตรเจ๋ง!"

"อะแฮ่ม เบสิกน่า เรื่องเบสิก!"

ถังติ่งทำหน้าเรียบเฉย

จูจ้านจีกลอกตามองบน

ไอ้หมอนี่น่าหมั่นไส้จริงๆ แต่สมองมันสุดยอดมาก

"เถ้าแก่ ขอไก่ย่างอีกสองตัว!"

จูจ้านจียิ้มแหยๆ

"พี่ถัง เรามาคุยเรื่องปัญหาการทุจริตกันต่อเถอะ เรื่องนี้แก้ได้ไหม?"

"ทุจริตเหรอ? ง่ายจะตาย!"

"ง่ายอีกแล้ว!"

จูจ้านจีหน้าบาน นี่ข้าเจอสมบัติล้ำค่าเข้าให้แล้ว!

เขารีบรินเหล้าให้ถังติ่ง "เชิญท่านว่ามา!"

ถังติ่งมองจูจ้านจีอย่างพินิจพิเคราะห์

"ฮึ ว่าแต่เจ้าเป็นแค่ชาวบ้านตาดำๆ จะมาห่วงเรื่องบ้านเมืองทำไมกันนักกันหนา?"

"เจ้าไม่ปกติรึเปล่าเนี่ย!"

"อะแฮ่ม ความรุ่งเรืองเสื่อมถอยของบ้านเมืองเป็นหน้าที่ของชายชาตรีทุกคน ท่านก็ว่ามาเถอะน่า!"

"ไม่พูดแล้ว อิ่ม!"

ถังติ่งเรอออกมาดังเอิ๊ก

จูจ้านจี: "...สรุปว่าเจ้ามาหลอกกินฟรีใช่ไหมเนี่ย!"

"พูดอะไรแบบนั้น คนอย่างข้าถังติ่งเป็นคนแบบนั้นที่ไหนกัน!"

"คุณลูกค้า ไก่ย่างได้แล้วครับ!"

"มาพอดีเลย ห่อกลับบ้าน ข้าจะเอาไปฝากเมีย!"

ตะเกียบในมือจูจ้านจีชะงักค้าง

ตาตี่ๆ ของจูจื่อเบิกกว้างจนกลมดิก

"มองข้าทำไม!"

ถังติ่งผายมือ "กินทิ้งกินขว้างมันน่าละอาย ข้าเห็นพวกเจ้าสองคนก็น่าจะอิ่มแล้วหนิ!"

จูจ้านจี: "..."

จูจื่อ: "..."

"สามตำลึงสามอีแปะ?"

จูจ้านจีจ่ายเงินด้วยความปวดใจ

"โอ๊ย อิ่มจัง!"

"ข้าก็เหมือนกัน เดินแทบไม่ไหวแล้ว!"

ถังติ่งกับจูจื่อหิ้วไก่ย่างคนละตัว พุงกางเดินโซเซ

"อึก!"

จูจ้านจีหน้าดำคร่ำเครียด

"บ้าเอ๊ย ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย!"

มีของบางอย่างลอยมา

จูจ้านจียกมือรับไว้

"นี่มัน..."

"ไปมาหาสู่กันต้องมีของติดไม้ติดมือ สบู่นี่ให้เจ้า พี่จู ลาก่อน!"

ถังติ่งประสานมือคารวะแล้วหันหลังเดินจากไป

"เฮ้ พี่ถัง..."

"ไม่ต้องมาส่ง!"

จูจ้านจี: "...บ้าจริง อย่างน้อยก็บอกหน่อยสิว่าไอ้นี่เอาไว้ทำอะไร!"

...

จวนติ้งอันปั๋ว

"พี่ฮวา ทำไมของพี่อวี้ถึงได้ใหญ่ขนาดนั้น แต่ของข้าเล็กนิดเดียวเอง!"

"ข้าได้ยินมาว่า ถ้าได้เข้าหอกับท่านพี่แล้ว เดี๋ยวก็ใหญ่ขึ้นเองแหละ!"

"จริงเหรอ? พี่ฮวาลองแล้วเหรอ?"

เอ้อร์ฮวาหน้าแดงก่ำ

"ฮ่าๆ มิน่าล่ะ ของพี่ฮวาถึงสู้ของพี่อวี้ไม่ได้ ที่แท้ก็..."

"นังเด็กบ้า กล้าล้อเลียนข้าเหรอ! ดูสิจะโดนสั่งสอนยังไง!"

"โอ๊ย พี่ฮวา... จั๊กจี้..."

สองสาวหยอกล้อกันไปมา ส่งเสียงหัวเราะคิกคักสดใส

"แอ๊ด!"

ถังติ่งผลักประตูเข้ามา เห็นภาพตรงหน้าแล้วตาโตเท่าไข่ห่าน

"กลับบ้านมาเจอแบบนี้... มันช่างยั่วยวนเกินไปแล้ว!"

"อะแฮ่ม!"

"ท่านพี่!"

"ท่านพี่กลับมาแล้ว!"

พอเห็นถังติ่ง เอ้อร์ฮวากับซานชุนก็รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วเข้ามาต้อนรับ

มองดูความงามวับๆ แวมๆ ใบหน้าของถังติ่งก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

"เอ่อ... กินข้าวกันหรือยัง?"

"ยังเลยเจ้าค่ะ!"

"ดีเลย ข้าจะเลี้ยงไก่พวกเจ้า!"

"ไก่?"

เอ้อร์ฮวาแก้มแดงระเรื่อ

"กลางวันแสกๆ แบบนี้ จะดีเหรอเจ้าคะ!"

ซานชุนนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาก็เป็นประกาย

"โอ้ ดีเลยๆ! ในที่สุดข้าก็จะใหญ่ขึ้นบ้างแล้ว!"

"ใหญ่ขึ้น?"

ถังติ่งงงเป็นไก่ตาแตก "พูดเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

"ท่านพี่ล่ะก็ ทะลึ่งจริงๆ!"

ซานชุนหน้าแดงด้วยความขวยเขิน "มาเถอะเจ้าค่ะ เข้าห้องกับข้าเร็ว!"

เข้าห้อง ปิดประตู

มองดูไก่ย่างที่ถังติ่งหยิบออกมา เอ้อร์ฮวากับซานชุนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"กินไก่จริงๆ เหรอเจ้าคะ?"

"ก็ใช่น่ะสิ!"

ถังติ่งยิ้มแฉ่ง "รีบกินสิ ตอนร้อนๆ อร่อยนะ!"

เอ้อร์ฮวา: "..."

ซานชุน: "..."

"ท่านพี่ ได้เวลากินยาแล้วเจ้าค่ะ!"

ถังติ่งตัวสั่นสะท้าน

"เวรเอ๊ย ทำไมประโยคนี้มันคุ้นหูจังฟะ!"

"ท่านพี่ เป็นอะไรไปเจ้าคะ? อาการกำเริบอีกแล้วเหรอ!"

ต้าอวี้ถือถ้วยยาเข้ามา แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

"อะแฮ่ม ไม่มีอะไร แค่นึกถึงนิยายเรื่องหนึ่งขึ้นมาเฉยๆ!"

ถังติ่งรับถ้วยยามาจิบ

"แหวะ... ขมชะมัด!"

"หวานเป็นลม ขมเป็นยา เดี๋ยวข้าเติมน้ำตาลให้ไหมเจ้าคะ!"

ต้าอวี้รีบหยิบก้อนอะไรดำๆ ออกมาทำท่าจะใส่ลงในถ้วยยา

"หยุด! นั่นมันอะไรน่ะ!"

"น้ำตาลเจ้าค่ะ!"

"น้ำตาล? ทำไมดำปิ๊ดปี๋ขนาดนั้น?"

ถังติ่งจ้องมองก้อนน้ำตาลอย่างประหลาดใจ

เจ้าน้ำตาลก้อนนี้ดำสนิท แถมยังมีสิ่งเจือปนอะไรไม่รู้อยู่ข้างในเต็มไปหมด กินกับยาแบบนี้กะจะให้หายป่วยเร็วเกินไปรึเปล่า

"ท่านพี่ น้ำตาลก็สีนี้ไม่ใช่เหรอเจ้าคะ!"

"ถึงจะขี้เหร่แต่มันก็หวานนะเจ้าคะ!"

เอ้อร์ฮวากับซานชุนพูดอย่างเป็นเรื่องปกติ

"จริงด้วยสินะ น้ำตาลทรายขาวเพิ่งจะมีช่วงกลางถึงปลายราชวงศ์หมิงนี่นา!"

ถังติ่งตบหน้าผากฉาด ดวงตาเป็นประกายวาววับ

"น้ำตาลสมัยนี้คือน้ำตาลทรายแดงที่เคี่ยวจากอ้อย มีสิ่งเจือปนเยอะ รสชาติก็ฝาดเฝื่อน แต่ถึงอย่างนั้น น้ำตาลก็ไม่ใช่ของที่ชาวบ้านทั่วไปจะหาซื้อกินได้ง่ายๆ!"

"ขนาดน้ำตาลทรายแดงยังมีราคาขนาดนี้ ถ้าข้าฟอกน้ำตาลทรายขาวขึ้นมาเองได้..."

ถังติ่งยิ้มกริ่ม

ไอ้เรื่องหาเงินเดือนละหมื่นตำลึง เขาไม่เคยหนักใจเลยสักนิด

ที่เขากังวลจริงๆ คือจะหาเงินแสนตำลึงมาให้จีแกงภายในเวลาอันสั้นได้ยังไงต่างหาก

เพราะถ้าหาเงินมาคืนห้างว่านทงไม่ได้ อย่างมากก็แค่เสียที่ดิน

แต่ถ้าหาเงินมาให้ไอ้ขุนนางกังฉินนั่นไม่ได้ สิ่งที่ต้องเสียคือชีวิต

"ท่านพี่ หัวเราะอะไรอยู่เจ้าคะ?"

"ฮะๆ เปล่าๆ กินยาๆ!"

ถังติ่งหัวเราะร่าแล้วกระดกยาจนหมดถ้วย

"ปัง!"

ทันใดนั้น ประตูใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ถังจินหยวนวิ่งหน้าตื่นเข้ามา มือหนึ่งกุมหมวก ใบหน้าฟกช้ำดำเขียว

"ลูกพ่อ ช่วยพ่อด้วย..."