บทที่ 10 - ยอดมนุษย์รถไฟใต้ดินนิวยอร์ก

บทที่ 10 - ยอดมนุษย์รถไฟใต้ดินนิวยอร์ก

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่หลี่เหวยตื่น ดอนกิโฆเต้ก็หายตัวไปแล้ว

หลี่เหวยลุกจากฟูก มองผ่านหน้าต่างบานยาวเห็นพื้นถนนที่แห้งสนิทและท้องฟ้าแจ่มใส ก็รู้ว่าเขาออกไปแบกอิฐที่ไซต์งานอีกแล้ว

พอเดินออกมาดูที่โต๊ะ เนื้อวัวทอดส่วนที่แบ่งไว้ให้ดอนกิโฆเต้ถูกกินเกลี้ยง แต่บนโต๊ะกลับมีจดหมายจ่าหน้าถึงดอนกิโฆเต้วางกองอยู่หลายฉบับ

หลี่เหวยหยิบขึ้นมาดูด้วยความอยากรู้ ตัวหนังสือสีแดงตัวหนาบนซองดูดุร้ายราวกับจะกลืนกินคน

หลี่เหวยแกะซองแรกดู มุมซ้ายบนพิมพ์โลโก้ "กรมการคลังนครนิวยอร์ก" ไว้อย่างชัดเจน

【เรียน คุณเซร์บันเตส ใบสั่งจราจรสำหรับการจอดรถผิดกฎหมายของรถยนต์ทะเบียน GDT-592 เกินกำหนดชำระแล้ว】

หลี่เหวยกวาดตามองยอดเงินข้างล่าง: ค่าปรับ 115 ดอลลาร์, ค่าปรับล่าช้า 10 ดอลลาร์, ยอดรวมที่ต้องชำระ 125 ดอลลาร์

ในนิวยอร์ก แต่ละสัปดาห์จะมีช่วงเวลาที่รถกวาดถนนจะวิ่งผ่าน ถ้าจอดรถริมถนนขวางทางในช่วงเวลานั้นก็จะโดนใบสั่ง

"ใบสั่งกวาดถนน..." หลี่เหวยส่ายหน้า วางใบสั่งลงแล้วหยิบฉบับที่สอง "บริษัทไฟฟ้าคอน เอดิสัน?"

【ณ เดือนปัจจุบัน บัญชีของท่านมียอดค้างชำระ 342.45 ดอลลาร์ หากไม่ได้รับชำระเต็มจำนวนภายในวันที่ 25 สิงหาคม เรามีความจำเป็นต้องตัดกระแสไฟฟ้าและแก๊สของท่าน】

"ค่าไฟ 342 ดอลลาร์?" หลี่เหวยเดาะลิ้น มองไปรอบห้องใต้ดินที่มืดมิดชื้นแฉะและแทบไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าดีๆ สักชิ้น "นี่เขาไม่ได้จ่ายค่าไฟมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย?"

ต่อจากนั้นก็เป็นใบแจ้งค่าปรับจากระบบเก็บค่าผ่านทางอิเล็กทรอนิกส์, ค่าน้ำ, ค่าธรรมเนียมศาล และอื่นๆ อีกมากมาย เฉพาะเช้านี้ก็มีบิลมาส่ง 7-8 ฉบับ รวมยอดคร่าวๆ ปาเข้าไป 700-800 ดอลลาร์ เล่นเอาหลี่เหวยขนลุกแทน

สมกับเป็นเมืองหลวงของอินทรีหัวขาวและหัวใจของทุนนิยมหน้าเลือด ตอนนี้หลี่เหวยรู้ซึ้งแล้วว่าดอนกิโฆเต้ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแค่ไหน

ทำงานวันละ 16 ชั่วโมง ไม่มีวันหยุด เดือนหนึ่งหาได้ 3,000 กว่าดอลลาร์ แค่ค่าบิลต่างๆ บวกกับค่าเลี้ยงดูอดีตภรรยาก็ปาเข้าไป 3,000 ดอลลาร์แล้ว

หลี่เหวยมองบิลค่าเลี้ยงดูหลังหย่าร้างประจำเดือนนี้ 2,000 ดอลลาร์ที่ส่งมาจากสำนักงานกฎหมายเป็นฉบับสุดท้าย แล้วส่ายหน้า เขาควักเงิน 150 ดอลลาร์วางไว้บนโต๊ะ ถือเป็นความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ จากเขา

"ไว้ผมรวยเมื่อไหร่จะจ่ายให้หมดเลยนะ" หลี่เหวยกินขนมปังรองท้องง่ายๆ แล้วหิ้วกระเป๋าออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปสถานีรถไฟใต้ดิน "ตอนนี้ผมช่วยได้แค่นี้แหละ"

เมื่อวานเกิดเหตุยิงกันทำให้รถไฟใต้ดินสาย 8 หยุดวิ่ง แต่วันนี้พอหลี่เหวยมาถึงสถานี ผู้คนจำนวนมหาศาลดูเหมือนจะชินชากับเรื่องนี้ไปแล้ว

หลี่เหวยมองรูกระสุนและคราบเลือดบนกำแพง รวมถึงร่องรอยที่ถูกเทปกั้นเขตล้อมไว้เป็นครั้งสุดท้าย หลังจากคิดทบทวนดีแล้ว เขาก็ไม่ทำตามอย่างเด็กวัยรุ่นผู้อพยพละตินข้างหน้าที่กระโดดข้ามเครื่องตรวจตั๋ว แต่ยอมจ่าย 2.9 ดอลลาร์อย่างซื่อสัตย์ ซื้อตั๋วรถไฟใต้ดินไปเมดิสันสแควร์

ตอนนี้เขาอยู่ในช่วงสำคัญของการเปลี่ยนวีซ่า B-2 เป็น F-1 ไม่คุ้มที่จะเสี่ยงโดนจับเพราะค่าตั๋วแค่ 3 ดอลลาร์

เมดิสันสแควร์เป็นย่านคนรวย ถ้าไปกระโดดข้ามเครื่องกั้นที่นั่นอาจโดนจับได้ ถ้าโดนข้อหาลหุโทษขึ้นมา เขาคงโดนส่งกลับประเทศสถานเดียว

เดินลงบันไดคอนกรีตที่มีคราบหมากฝรั่งสีดำติดเกรอะกรัง กลิ่นก๊าซผสมปนเปที่อธิบายไม่ถูกถูกพัดลมยักษ์เป่าขึ้นมาจากใต้ดิน ปะทะใบหน้าของผู้คนที่เร่งรีบทุกคนอย่างเท่าเทียม

ในสายตาที่มีค่าจิตวิญญาณ 1.1 ของหลี่เหวย สถานีรถไฟแห่งนี้เต็มไปด้วยรายละเอียดคมชัดที่น่าขนลุก: กระเบื้องสีขาวบนผนังหลุดล่อนเป็นแถบๆ เผยให้เห็นอิฐแดงข้างในราวกับเนื้อสดที่แห้งกรัง คราบน้ำปูนขาวไหลย้อยลงมาตามกำแพง ตรงมุมมืดมีคราบน้ำที่ไม่รู้ว่าเป็นน้ำฝนที่ชะล้างลงมาเมื่อวานหรือคราบปัสสาวะของคนไร้บ้านและขี้ยา

"ครืด—!!!"

เสียงโลหะเสียดสีกันดังแสบแก้วหู กระแสลมลูกใหญ่หอบเอาฝุ่นสนิมเหล็กพัดวูบ รถไฟสาย N ที่เต็มไปด้วยลายกราฟิตี้และรอยขีดข่วนบนตัวถังสแตนเลส พุ่งทะยานออกมาจากอุโมงค์มืดมิดราวกับหนอนเหล็กยักษ์

ประตูตู้รถไฟเปิดออก เสียงเพลงจังหวะมันส์ๆ กระโจนออกมาจากในตู้ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบในหัวของหลี่เหวย:

【นักผจญภัยหลี่เหวย คุณได้สัมผัสกับ 'มังกรเหล็ก' เป็นครั้งแรก】

【มังกรเหล็กคือพาหนะหลักของอาณาจักรเวทมนตร์แห่งนี้ ระบบนิเวศกึ่งปิดและสภาพแวดล้อมอันเป็นเอกลักษณ์ของมันได้ให้กำเนิดกลุ่มมนุษย์หนูที่คอยปล่อยคลื่นรบกวนทางจิตและมลพิษทางเสียง】

【ภารกิจ: ป้อมปราการแห่งจิต】

【อัศวินที่แท้จริงแม้จะอยู่ท่ามกลางสนามรบที่อึกทึก ก็สามารถสร้างวิหารแห่งความเงียบสงบขึ้นในสมองได้ เจตจำนงของคุณต้องไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อยเมื่อเผชิญกับการโจมตีทางจิตของพวกมนุษย์หนู】

【จงท่องจำเนื้อหาหลักสูตรอัศวินให้ได้หนึ่งบทเต็มๆ อย่างมีสมาธิจดจ่อ ก่อนที่การแสดงของมนุษย์หนูจะจบลง】

【รางวัลภารกิจ: จิตวิญญาณ +0.1】

"มนุษย์หนู?"

หลี่เหวยยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกแรงมหาศาลเบียดเข้าไปในตู้รถไฟ ทันใดนั้นเสียงเบสคุณภาพต่ำที่ดังกึกก้องก็ระเบิดขึ้นข้างหู จนแก้วหูเขาสั่นสะเทือน

"ตอนนี้เวลาอะไร?!" วัยรุ่นผิวดำสวมหมวกแก๊ปเบี้ยวๆ โชว์ขอบกางเกงในไปครึ่งตัว กระโดดออกมาจากฝูงชน สองมือโหนราวจับบนเพดาน เหวี่ยงตัวไปกลางอากาศราวกับลิง "ตอนนี้คือเวลาโชว์ไทม์!"

ตู้รถไฟที่เดิมทีอัดแน่นเหมือนปลากระป๋อง จู่ๆ ผู้คนก็แหวกออกไปสองข้างเหมือนโมเสสแหวกทะเล สร้างพื้นที่ว่างแคบยาวตรงกลางขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์

หลี่เหวยถูกเบียดไปจนชนที่นั่งยาวมุมห้อง เลยถือโอกาสนั่งลงซะเลย

นี่น่ะเหรอคือมนุษย์หนู? หลี่เหวยมองวัยรุ่นผิวดำพวกนั้นหมุนตัวกลับหัว ฉีกขาเล่นกายกรรมบนเสาอย่างบ้าคลั่ง แล้วถอนหายใจ หยิบหนังสือ AP เศรษฐศาสตร์มหภาค ออกมาจากกระเป๋า เริ่มตั้งใจอ่านอย่างจริงจัง

แม้จะยากลำบากมาก แต่สุดท้ายหลี่เหวยก็สามารถเข้าสู่ภาวะลื่นไหล (Flow State) ได้สำเร็จ จนกระทั่งเสียงเพลงจบลง หลี่เหวยก็ปิดหนังสือดัง 'ปัง'

【ภารกิจสำเร็จ: ป้อมปราการแห่งจิต】

【คุณรักษาเส้นแบ่งแห่งสติสัมปชัญญะไว้ได้ท่ามกลางมลพิษทางจิตของเหล่ามนุษย์หนู】

【รางวัลภารกิจ: จิตวิญญาณ +0.1】

【จิตวิญญาณ 1.1】——>【จิตวิญญาณ 1.2】

เหมือนเอาน้ำเย็นรสมินต์ราดลงบน CPU ที่กำลังร้อนจัด

โลกตรงหน้าหลี่เหวยชัดเจนขึ้นอีกระดับ พร้อมกันนั้นเนื้อหาที่เขาเพิ่งอ่านไปเมื่อกี้ก็ถูกประทับลงในสมองอย่างสมบูรณ์ครบถ้วน ทั้งความจำและความเข้าใจต่างยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

หลี่เหวยจ้องมองวัยรุ่นผิวดำที่ถือหมวกเดินขอเงินไปตามตู้รถไฟ เขาถึงขั้นจับสังเกตความอ่อนแอในแววตาของอีกฝ่ายได้ เขาอธิบายกระบวนการวิเคราะห์หรือให้เหตุผลไม่ได้ แต่มันเหมือนความรู้สึกหยั่งรู้บางอย่าง ที่ทำให้เขามี 【สัมผัสร่วม】 เหนือคนทั่วไป

【ตรวจพบการอัปเกรดจิตวิญญาณ】——>【สกิลวาทศิลป์กำมะลอเกิดการเปลี่ยนแปลง】

【ผลลัพธ์: คุณมีโอกาส 60% ที่จะโน้มน้าวคนโลภที่มีจิตใจอ่อนแอได้สำเร็จ】——>【ผลลัพธ์: คุณมีโอกาส 70% ที่จะโน้มน้าวคนโลภที่มีจิตใจอ่อนแอได้สำเร็จ】

【การขัดเกลาของอัศวิน: ภารกิจระยะที่ 1 สำเร็จ ค่าจิตวิญญาณถึง 1.2, เหรียญทอง +3】

หลี่เหวยรู้สึกกระเป๋าตุงขึ้น เหรียญทองสามเหรียญที่มีมูลค่า (ในตลาดมืด) สูงกว่า 500 ดอลลาร์ ร่วงลงสู่กระเป๋าของเขาอย่างแผ่วเบาและไร้เสียง

ตอนนี้ฉันมีเหรียญทอง 4 เหรียญ แถมสกิลก็อัปเกรดแล้ว หลี่เหวยคิด จะมีโอกาสโน้มน้าวไอ้เจ้าลีออนหน้าเลือดนั่นได้มากขึ้นไหมนะ?

(จบแล้ว)