บทที่ 027: การว่าจ้าง

หลังมื้อค่ำ แอนนารั้งตัวเขาไว้ "นิทานที่คุณเขียนคราวที่แล้วมีตอนต่อไหมคะ? อลิซชอบมากเลย"

"มีครับ แต่ช่วงนี้ผมยุ่งๆ น่ะครับ" โรเจอร์ตอบตามตรงไม่ได้ปิดบัง "ผมวางแผนจะไปเป็นลอร์ดที่สเวลอก"

"สเวลอก?" แอนนาดูตกใจ จากนั้นก็นึกขึ้นได้ "แฮร์ริสไปที่นั่นกับคุณเมื่อวันก่อนใช่ไหมคะ? ทำไมถึงจะไปที่นั่นล่ะ? ที่นั่นกันดารมากเลยนะ"

"..." โรเจอร์หัวเราะในใจ ถ้าไม่มีเวทมนตร์ ที่นี่ก็ล้าหลังพอๆ กันแหละ

"ผมคิดว่าถ้าไม่มีปาฏิหาริย์ ผมคงกลับบ้านไม่ได้แล้ว เลยกะว่าจะลองพัฒนาเขตแดนให้เหมือนบ้านเกิดผมดูน่ะครับ"

"แต่การเป็นลอร์ดไม่ใช่เรื่องเล่นขายของนะคะ คุณมีประสบการณ์ด้านนี้เหรอ?"

"ประสบการณ์จริงไม่มีหรอกครับ แต่ทฤษฎีผมแน่นปึ้ก" หมายถึงประสบการณ์จากการเล่นเกมวางแผนบริหารจัดการมานับพันชั่วโมงน่ะนะ

"อีกอย่าง สเวลอกตอนนี้ก็เหมือนผ้าขาว เหมาะกับการเริ่มนับหนึ่งใหม่ ถ้าล้มเหลว ก็แค่กลับมาเปิดร้านอาหารอะไรทำนองนั้นก็ได้"

แอนนาพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ผมสีเงินยาวส่องประกายนวลตาใต้แสงเทียน "ดูเหมือนคุณจะวางแผนมาละเอียดแล้วสินะคะ"

โรเจอร์รู้ดีว่าไม่ได้มีแผนอะไรหรอก ก็แค่เดินหน้าไปทีละก้าวเท่านั้นเอง

วันรุ่งขึ้น โรเจอร์พาสยงต้าและพวกไปที่ร้านอาวุธของบาลิน

"ฮ่า ในที่สุดก็มาจนได้! นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว"

"ทำไมจะไม่มาล่ะครับ? นึกว่าผมจะเบี้ยวเหรอ?"

บาลินลูบเครา "เปล่า ก็แค่..."

ยังพูดไม่ทันจบ เสียงนอร่าก็ดังมาจากหน้าประตู "โรเจอร์ นายคงไม่ได้จะมาพนันกับลุงบาลินอีกหรอกนะ?"

พอได้ยินคำว่า "พนัน" หน้าบาลินก็ถอดสีทันที บ่นอุบอิบ "เหอะ ชาตินี้ข้าสาบานแล้วว่าจะไม่พนันกับใครอีก"

เห็นสีหน้าเจ็บปวดของบาลิน โรเจอร์ก็ยิ้มแล้วหันไปหานอร่า "ฉันกำลังจะไปหาเธออยู่พอดี กลุ่มทหารรับจ้างของเธอยังรับงานอยู่ไหม?"

เขาปล่อยให้พวกสยงต้าไปเลือกขวานศึกกันเอง

ตานอร่าเป็นประกาย "รับสิ นายมีคำขออะไรล่ะ?"

"มีเรื่องหนึ่ง... เอ่อ น่าจะสองเรื่องนะ" เรื่องหนึ่งคือคุ้มกันคนไปสเวลอก อีกเรื่องคือซื้อเสบียง เขาจัดการคนเดียวไม่ไหว เลยโยนงานให้พวกเธอดีกว่า

ทันใดนั้น เสียงอุทานของสยงต้าก็ดังมาจากอีกมุม "โห ขวานศึกนี่เล่มละตั้งแสนเหรียญคริสตัล? พวกเราไม่มีปัญญาจ่ายหรอก!"

"เดี๋ยวค่อยคุยรายละเอียดกันนะ" พูดจบเขาก็เดินไปที่ชั้นวางขวาน "ชอบอันไหนก็หยิบเลย ฉันไม่ได้ให้พวกแกจ่ายตังค์ซะหน่อย เลือกเอาที่ถูกใจเลย"

สยงต้าเกาหัว "ลูกพี่ จะไม่ฟุ่มเฟือยไปหน่อยเหรอ?"

"บอกให้ซื้อก็ซื้อเถอะน่า เลิกบ่นได้แล้ว"

เห็นเขายืนกราน สยงต้ากับพวกก็ไม่เกรงใจอีก หยิบขวานศึกคนละเล่ม

สยงต้าลองเหวี่ยงขวานจนเกิดเสียงลมแหวกอากาศ ยิ้มร่าอย่างมีความสุข "ลูกพี่ อาวุธนี่มือดีชะมัด รู้สึกเหมือนผ่าภูเขาได้เลย"

คนอื่นๆ ก็ดูชอบอกชอบใจไม่แพ้กัน

"พวกแกกลับไปก่อนไป" เขาไล่พวกสยงต้ากลับไป แล้วจ่ายเงิน 450,000 เหรียญคริสตัลให้บาลิน

พอเห็นเหรียญคริสตัล บาลินก็หน้าบานเป็นจานเชิง "ฮ่าฮ่า ไอ้หนู วันหลังมาอุดหนุนอีกนะ!"

ออกจากร้านอาวุธ นอร่ารีบเร่งเร้า "รีบบอกมาสิ นายจะว่าจ้างเรื่องอะไร?"

โรเจอร์บอกเรื่องทั้งสองอย่างให้เธอฟัง "เป็นไง? ทำได้ไหม?"

"คุ้มกันคนห้าร้อยคนไปสเวลอก? สเวลอกนั่นมันแดนปีศาจไม่ใช่เหรอ? นายจะเอาคนพวกนี้ไปบูชายัญปีศาจรึไง?"

เห็นเธอทำหน้าช็อก โรเจอร์พูดไม่ออกไปพักหนึ่ง "ไม่มีปีศาจหรอก นั่นมันข่าวลือ ฉันจะไปเป็นลอร์ดที่นั่น เลยต้องการคน"

"ไม่มีปีศาจ?" นอร่ายังคลางแคลงใจ "แต่ต่อให้ไม่มีปีศาจจริงๆ ทำไมนายถึงดั้นด้นจะไปเป็นลอร์ดที่นั่นให้ได้ล่ะ?"

"กลุ่มทหารรับจ้างของเธอซักประวัติลูกค้าละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ? ถ้าไม่รับงาน งั้นฉันไปหาซิลวี่ดูว่า 'แอชเชส' จะรับงานนี้ไหม"

พอได้ยินชื่อ "แอชเชส" นอร่าแทบกระโดด "รับ! รับสิ! นายไม่ต้องไปหาแอชเชสเลยนะ!"

"โอเค ฉันไม่ไปหาแอชเชสหรอก แต่เธอตัดสินใจเรื่องค่าจ้างนี้ได้เลยเหรอ?"

"ฉันยังไม่มีอำนาจตัดสินใจ ไปที่สำนักงานใหญ่กันเถอะ"

นอร่าลากเขาไปที่หัวมุมถนน เดินไปถามไป "ซิลวี่มาตอแยนายอีกแล้วเหรอ?"

"ก็มาหาหลายครั้ง แล้วก็พยายามกล่อมให้ฉันเข้ากลุ่มทหารรับจ้างทุกครั้ง"

นอร่าทำหน้าสะใจ "ฮ่าฮ่า ยัยนั่นคงประสาทกินน่าดู"

"เธอมีความแค้นอะไรกับแม่นั่นนักหนา?" คราวที่แล้วเจอกันก็แทบจะเปิดศึกกันเลย

นอร่ายิ้มกว้าง "ยัยเด็กนั่นชอบโม้ว่า 'แอชเชส' เป็นกลุ่มทหารรับจ้างอันดับหนึ่งของจักรวรรดิอยู่เรื่อย"

แค่เพื่อชิงที่หนึ่งเนี่ยนะ?

เป็นกลุ่มทหารรับจ้างอันดับหนึ่งแล้วมีดีอะไร?

"ข้อดีเพียบเลยย่ะ อย่างเช่นกลุ่มอันดับหนึ่งจะได้รับสิทธิ์เลือกภารกิจระดับสูงจากกองทัพจักรวรรดิหรือสมาคมเวทมนตร์ก่อนใคร"

ซื้ออุปกรณ์เวทมนตร์จากคลังแสงหลวงได้ในราคาพิเศษ แม้จะเป็นของตกรุ่นก็เถอะ

ใช้เส้นทางขนส่งพิเศษของจักรวรรดิได้ในราคาถูกด้วย

นอกจากนี้ยังมีงานว่าจ้างจากขุนนาง สมาคมการค้า และอื่นๆ... นอกจากผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจแล้ว ยังมีเรื่องอำนาจและบารมี... อีกเยอะแยะ

ฟังเธอร่ายยาวอย่างตื่นเต้น โรเจอร์ยิ่งสงสัย "แล้วเขาตัดสินอันดับหนึ่งกันยังไง? มีทางการรับรองเหรอ?"

"เกณฑ์การตัดสินซับซ้อนจะตาย!" ความตื่นเต้นของนอร่าแทบจะทะลุปรอท "ทางการต้องเกี่ยวอยู่แล้ว สมาคมทหารรับจ้างจะประเมินผลงานทุกปี จำนวนภารกิจระดับสูงที่ทำสำเร็จ คุณภาพงาน และเวลาที่ใช้ ล้วนเป็นตัวชี้วัดสำคัญ"

"นอกจากตัวภารกิจแล้ว ความแข็งแกร่งโดยรวมของสมาชิกในกลุ่มก็ต้องเอามาคิดด้วย ถ้ามีนักรบระดับสูงหรือนักเวทระดับสูงเยอะ ก็จะได้คะแนนความแข็งแกร่งเยอะ"

โรเจอร์บางอ้อทันที "มิน่าล่ะ เธอถึงอยากดึงตัวฉันเข้ากลุ่มนัก"

"ก็ใช่น่ะสิ! มนุษย์ที่ง้างธนู 180 ปอนด์ได้จนสุด อย่างต่ำก็ต้องเป็นนักรบระดับสูง ถ้าได้นายมา ค่าความแข็งแกร่งของ 'วอร์เบลด' เราต้องพุ่งขึ้นหลายจุดแน่"

นอร่าทำหน้าเสียดาย "เสียดายที่นายดันอยากไปเป็นลอร์ดซะงั้น"

"ฝีมือระดับสูงขนาดนี้ เข้ากองอัศวินได้สบายเลยนะ? ทำไมไม่เข้ากองอัศวิน แต่มาเป็นทหารรับจ้างล่ะ?"

นอร่าเบ้ปาก "กองอัศวินน่ะ ดูภายนอกหรูหรา แต่จริงๆ โดนคุมเข้มทุกฝีก้าว กฎระเบียบงี่เง่าเต็มไปหมด เวลาทำภารกิจก็ต้องฟังคำสั่งกองทัพ ของที่ยึดได้ก็ต้องส่งเข้าหลวงส่วนใหญ่ ถ้าไปขัดขาเชื้อพระวงศ์คนไหนเข้า ดีไม่ดีโดนส่งไปเฝ้าทุ่งน้ำแข็งสิบปี"

"ทหารรับจ้างอย่างพวกเราต่างกัน อยากรับงานไหนก็รับ ได้มากได้น้อยก็เข้ากระเป๋าเราเอง ถ้าทนไม่ไหวก็แค่เก็บของแยกย้าย ไม่มีใครมาห้ามได้หรอก"