บทที่ 022: น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์
บทที่ 022: น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์
เขามาถึงหอสมุดและพบแผนที่ขนาดใหญ่แขวนอยู่บนผนัง
เมื่อเทียบกับแผนที่หยาบๆ ที่ซื้อมาจากเมืองเมเปิลลีฟ แผนที่นี้ละเอียดกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด
อย่างไรก็ตาม โรเจอร์สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง ประเทศน้อยใหญ่กว่า 53 ประเทศ อัดแน่นรวมกันอยู่บนแผ่นดินผืนใหญ่เพียงผืนเดียว ล้อมรอบด้วยมหาสมุทรสุดลูกหูลูกตา ไม่มีแผ่นดินอื่นอีกเลย
แม้แผ่นดินผืนนี้จะไม่เล็ก แต่ดาวเคราะห์ทั้งดวงจะมีแผ่นดินแค่ผืนเดียวจริงๆ หรือ? มันดูแปลกพิลึก
หรือจะเป็นเหมือนมหาทวีปของโลกเมื่อหลายร้อยล้านปีก่อนที่ยังไม่แยกตัวออกจากกัน?
"นี่คือแผนที่โลกเหรอ? มีแผ่นดินแค่นี้เองเหรอ? ไม่มีทวีปอื่นแล้ว?"
แฮร์ริสกระพือปีก "มหาสมุทรเป็นเขตหวงห้าม จนถึงทุกวันนี้ยังไม่มีใครสำรวจพบว่ามีแผ่นดินอื่นอีกหรือไม่"
มหาสมุทรเป็นเขตหวงห้าม?
จากการสอบถามเพิ่มเติม เขาได้ความว่ามหาสมุทรบนดาวดวงนี้เต็มไปด้วยสัตว์อสูรเวทมนตร์ร้ายกาจมากมาย เรือลำไหนกล้าออกไปก็ไม่เคยได้กลับมาอีกเลย
"แล้วมังกรบินล่ะ?"
"มังกรบินบินระยะไกลไม่ได้ และในทะเลก็มีสัตว์อสูรที่ล่ามังกรบินจากท้องฟ้าได้ แถมยังมีพายุเวทมนตร์พัดถล่มเป็นครั้งคราวด้วย"
เป็นอย่างนี้นี่เอง
ดูท่ามหาสมุทรที่นี่จะอันตรายกว่าโลกเป็นร้อยเท่า
เขาเลิกคิดเรื่องการมีอยู่ของทวีปอื่น แล้วหันมาสังเกตประเทศต่างๆ บนทวีปนี้อย่างละเอียด
เห็นเขาจดจ่อขนาดนั้น แฮร์ริสถามด้วยความสงสัย "เจ้าหาอะไรอยู่?"
"หาที่เล่นเกมสักหน่อย"
"เล่นเกม? เกมอะไร?"
โรเจอร์พูดทีเล่นทีจริง "ประเภทที่ว่ายึดประเทศสักแห่งแล้วตั้งตัวเป็นราชาไง"
"ยึด?" แฮร์ริสกระพือปีกพั่บๆ "ข้าเคยเห็นแต่คนปล้นเงิน ปล้นเสบียง ปล้นที่ดิน แต่ไอ้ที่บอกว่าจะยึดประเทศนี่เพิ่งเคยได้ยิน"
โรเจอร์ถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม "ดูท่าตอนนี้จะกลับไปไม่ได้แล้ว ก็ต้องหาอะไรสนุกๆ ทำฆ่าเวลาสิ ที่สำคัญกว่านั้นคือเพื่อไม่ให้โดนจับได้ การได้เป็นราชาภูธรยังดีกว่าโดนจับไปหั่นเป็นหนูทดลองนะ"
"แต่การยึดประเทศมันพูดง่ายทำยากนะ ต่อให้เจ้ายึดได้ การปกครองประเทศก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ"
"เฮ้อ ฉันก็รู้" แต่เพื่อชีวิตน้อยๆ ของตัวเอง เขาคงต้องกัดฟันลองดูสักตั้ง
นิ้วของเขาเลื่อนไปหยุดที่ประเทศหนึ่งตรงส่วนล่างสุดของแผนที่... สเวลอก
นี่เป็นประเทศติดทะเล หรือพูดให้ถูกคืออยู่ตรงมุมใต้สุดของทวีป ทิศตะวันตกและทิศใต้ติดทะเล ทิศตะวันออกขนาบด้วยเทือกเขาทอดยาว มีเพียงช่องทางแคบๆ ทางทิศเหนือที่เชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่
"ประเทศนี้ดูท่าทางไม่เลว ถ้าทำสำเร็จ ชัยภูมิก็ง่ายต่อการป้องกัน ยากต่อการรุกราน"
ตามเครื่องหมายบนแผนที่ ประเทศนี้ล้าหลังสุดขีดในทุกด้าน ทั้งเศรษฐกิจ วัฒนธรรม การทหาร และอื่นๆ
แม้แต่ลานจอดเรือมังกรสักแห่งก็ยังไม่มี
"หรือจะเป็นชนเผ่าป่าเถื่อน?" เขาพึมพำกับตัวเอง ถ้าเป็นชนเผ่าป่าเถื่อนจริง ลำพังแค่ห้าพี่น้องมนุษย์หมีก็น่าจะยึดได้สบายๆ แล้วมั้ง?
"อะไรนะ?! สเวลอก?!" น้ำเสียงแฮร์ริสดูตกใจมาก "เจ้าคงไม่ได้จะไปที่นั่นจริงๆ หรอกนะ?!"
"แกรู้จักที่นั่นเหรอ?" ทำไมต้องทำท่าตกใจขนาดนั้น?
"ข้าไม่เคยไปหรอก แต่ประเทศนี้ชื่อเสียงกระฉ่อนเลยล่ะ ได้ฉายาว่า 'แดนปีศาจ'"
"'แดนปีศาจ'?" สัตว์อสูรเป็นเรื่องปกติของที่นี่ แต่ปีศาจนี่ไม่เคยได้ยิน "โลกนี้มีปีศาจด้วยเหรอ? มีใครเคยเห็นไหม?"
"ข้าไม่เคยเห็น แต่ที่นั่นอันตรายจริงๆ ในยุคจักรวรรดิไวโอเลต นักโทษคดีร้ายแรงทุกคนจะถูกเนรเทศไปที่นั่น"
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง โรเจอร์ยังคงตัดสินใจจะไปดู "ฉันอยากไปดู ถ้าแกไม่เคยไป ถือโอกาสไปเปิดหูเปิดตาด้วยกันไหมล่ะ?"
"ก็เป็นความคิดที่ดีนะ แต่ข้าต้องยื่นใบลาและรออนุมัติงบเดินทางก่อนถึงจะไปได้"
"โธ่เอ๊ย ก็แค่เงิน ฉันมีเงินเหลือเฟือ เดี๋ยวฉันเลี้ยงแกเอง"
"ก็ได้ งั้นเราจะออกเดินทางเมื่อไหร่?"
"พรุ่งนี้เลยเป็นไง"
"งั้นข้าไปขอลาก่อนนะ"
หลังจากนัดแนะเวลากันเรียบร้อย โรเจอร์ออกจากหอสมุดกลับมาที่คฤหาสน์ ก็เจอกับอิลิยาที่หน้าประตู
"อ่ะ นี่น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ที่คุณอยากได้ แบบเจือจางนะ"
อิลิยายื่นขวดเล็กๆ ขนาดเท่าหัวแม่มือให้เขา
ขวดทึบแสง เขาลองเขย่าดู ฟังเสียงแล้วน่าจะมีน้ำอยู่เกินครึ่งขวด
"นอกจากจัดการพวกสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดแล้ว น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์มีประโยชน์อะไรอีก?"
"สารพัดประโยชน์เลยล่ะค่ะ นอกจากขับไล่สิ่งชั่วร้ายและแก้คำสาปแล้ว ยังใช้รักษา ให้พร ชำระล้างบาป และปลอบประโลมวิญญาณได้ด้วย คุณสงสัยเหรอคะว่าของจริงหรือเปล่า? สาวใช้คุณเป็นดาร์กเอลฟ์ไม่ใช่เหรอ? ลองกับเธอก็รู้แล้ว"
โรเจอร์ไม่ตอบ เก็บขวดเล็กเข้ากระเป๋า "ขอบใจนะ"
"ในเมื่อเป็นแบบนี้ เราถือเป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหมคะ?"
เห็นรอยยิ้มกึ่งล้อเลียนของเธอ โรเจอร์เลิกคิ้ว "ครับ ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว คุณคงไม่บอกนะว่าที่นี่มีธรรมเนียมระหว่างเพื่อนอะไรอีก?"
"หัวไวจังนะ"
โรเจอร์รีบดักคอ "ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องชวนผมเข้ากองอัศวินหรือให้ผมไปออกแรง ผมตกลงทุกอย่าง"
อิลิยาทำหน้ามุ่ย "เพื่อนกันก็ต้องช่วยเหลือกันสิคะ?"
"ก็ถูกครับ แต่ก็ต้องเคารพความสมัครใจของเพื่อนด้วย การบังคับเพื่อนทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ไม่ใช่มิตรภาพที่แท้จริงหรอกครับ"
อิลิยาฮึดฮัด "งั้นคุณว่ามิตรภาพที่แท้จริงคืออะไรคะ?"
"มิตรภาพที่แท้จริง... คือการปรากฏตัวอย่างไม่มีเงื่อนไขเมื่ออีกฝ่ายต้องการ แต่ก็ยังเคารพทางเลือกของกันและกัน เช่น ถ้าวันหนึ่งคุณตกอยู่ในอันตราย ผมจะไม่ถามว่าทำไมคุณถึงตกอยู่ในอันตราย และจะไม่กังวลว่าจะเดือดร้อนไปด้วยถ้าช่วยคุณ ผมจะแค่คว้าอาวุธแล้วไปกับคุณทันที"
อิลิยาทำหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง "จริงเหรอคะ?"
โรเจอร์หลุดขำ "ไม่จริงสิครับ คุณไม่รู้เหรอว่ามิตรภาพต้องผ่านบททดสอบของกาลเวลา? เราเพิ่งเจอกันแค่สองครั้ง ผมจะไปบุกน้ำลุยไฟเพื่อคุณได้ยังไง? ถ้ามีอันตราย ผมชิ่งหนีแน่นอน"
อิลิยาไม่โกรธ "คุณนี่ตรงไปตรงมาดีนะคะ ถ้าบอกว่าจะช่วยฉันโดยไม่ลังเล นั่นสิดูตอแหล"
โรเจอร์ยักไหล่ "แต่ยังไงก็ขอบคุณที่หาน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์มาให้นะครับ พรุ่งนี้ผมจะเดินทางไกล ไว้กลับมาจะเลี้ยงอาหารบ้านเกิดผมเป็นการตอบแทน"
ส่งอิลิยากลับไปแล้ว เขาก็เดินเข้าบ้าน
ลูน่ามองเขาหยิบขวดเล็กๆ มาพลิกดูไปมา ก็ถามด้วยความอยากรู้ "นั่นอะไรน่ะ?"
"น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ อยากลองไหม?"
"น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์คืออะไร?" ลูน่ายิ่งสงสัย "ลองยังไง?"
"แบมือมาสิ" เขาเปิดจุกขวด แล้วหยดลงบนฝ่ามือลูน่าหนึ่งหยดอย่างระมัดระวัง
ของเหลวใสหยดลงบนฝ่ามือลูน่า ควันสีขาวจางๆ ค่อยๆ ลอยขึ้นมา
"รู้สึกยังไง?"
ลูน่าขมวดคิ้ว "รู้สึกร้อนนิดๆ"
"แค่ร้อนนิดๆ? ไม่รู้สึกอย่างอื่นเลยเหรอ?"
"ไม่นะ"
"โอเค ไปล้างออกเถอะ"
พอลูน่าเดินออกไป โรเจอร์สูดหายใจลึก แล้วหยดน้ำมนต์ลงบนฝ่ามือตัวเองหนึ่งหยด
ไม่มีความรู้สึกผิดปกติใดๆ แค่รู้สึกเหมือนน้ำธรรมดาหยดลงบนมือ
เขาตัดสินใจเทน้ำที่เหลือในขวดราดมือทั้งหมด ก็ยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ อยู่ดี