บทที่ 019: ลูกธนูเวท

"น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์..." อิลิยายังไม่รับปาก แต่กลับถามยิ้มๆ "ที่บ้านเกิดคุณมีธรรมเนียมไหมคะว่า ถ้าสาวสวยผมทองขอเป็นเพื่อน อีกฝ่ายต้องให้ของขวัญเป็นสองเท่า?"

โรเจอร์แอบขำในใจ ยัยนี่เจ้าเล่ห์ไม่เบา "ไม่มีครับ ที่บ้านเกิดผมมีแต่ธรรมเนียมว่าใครเป็นคนขอเป็นเพื่อนก่อน คนนั้นต้องให้ของขวัญครับ และผมก็บอกแล้วไงว่าคนผมทองอย่างคุณมีแต่ในนิทานที่บ้านผมเท่านั้น"

อิลิยาหรี่ตาลงเล็กน้อย ชัดเจนว่าไม่เชื่อคำแก้ตัวของเขา แต่เธอก็ไม่ได้จับผิด แค่แกล้งแซวว่า "น่าเสียดายจัง อุตส่าห์รอรับของขวัญจากคนต่างแดน นึกว่าจะได้พวกผ้าพันคอทอจากแสงจันทร์ หรือกระเป๋าที่เก็บฤดูใบไม้ร่วงได้ทั้งฤดูอะไรพวกนั้นซะอีก"

"..." ของพรรค์นั้นมันมีด้วยเหรอ?

ต่อให้นักมายากลก็คงทำไม่ได้มั้ง?

เห็นหน้าเอ๋อเหรอของโรเจอร์ อิลิยาก็ระเบิดหัวเราะ "ล้อเล่นน่า คุณนี่เป็นคนต่างถิ่นจริงๆ ด้วย ไม่เข้าใจมุกพวกนี้เลย ถ้าอยากได้น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ ฉันหาให้ได้แค่แบบเจือจางนะคะ อย่างมากก็ขวดเล็กๆ"

ยังไงเขาก็คงไม่ใช้อะไรเยอะแยะอยู่แล้ว "โอเคครับ ขอบคุณมาก"

อิลิยาถอนหายใจเจือแววเศร้าสร้อย "เฮ้อ แย่จัง... ก่อนมาฉันอุตส่าห์รับปากหัวหน้าไว้ดิบดีว่าจะกล่อมคุณเข้ากองอัศวินให้ได้ กลับไปคราวนี้คงโดนล้อตายแน่"

เห็นโรเจอร์ไม่สะทกสะท้าน เธอก็เลิกตีหน้าเศร้า มองดูเขาฝึกยิงธนูต่อ แล้วถามลอยๆ "คุณใช้เวทมนตร์ไม่ได้เหรอ?"

"ไม่ได้ครับ" คนโลกอย่างเขาใช้เวทมนตร์ได้ก็แปลกแล้ว

"มิน่าล่ะ..." อิลิยาพยักหน้าอย่างเข้าใจ "งั้นคุณก็คงไม่รู้สินะว่าธนูคันนี้ต้องใช้คู่กับเวทมนตร์?"

"ใช้คู่กับเวทมนตร์? ผมนึกว่าใช้แรงควายยิงอย่างเดียวซะอีก"

"แน่นอนว่าใช้แรงอย่างเดียวมันก็เป็นอาวุธที่คมกริบอยู่แล้ว ผลงานชิ้นเอกของปรมาจารย์บาลินไม่ใช่แค่ราคาคุยหรอกนะ แต่ถ้าใช้คู่กับเวทมนตร์ ประสิทธิภาพจะยิ่งสูงขึ้นไปอีก"

พูดจบ เธอก็ยื่นมือมาขอธนู พอรับ 'เขี้ยวเหมันต์' ไป เธอก็ยิ้มแฉ่ง "ถ้าไม่เห็นกับตา ฉันคงไม่เชื่อหรอกว่ามนุษย์ธรรมดาจะง้างมันได้จนสุด"

ขณะที่สีหน้าเธอเปลี่ยนเป็นจริงจัง ตัวธนูสีเงินก็เริ่มเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ลวดลายน้ำแข็งลามไปทั่วคันธนูอย่างรวดเร็ว เกล็ดน้ำแข็งเล็กๆ ก่อตัวขึ้นที่สายธนู

อิลิยาดีดสายธนูเบาๆ หูที่ไวเป็นพิเศษของโรเจอร์ได้ยินเสียงเปรี๊ยะเบาๆ ในอากาศรอบตัว ลูกธนูที่ทำจากเกล็ดน้ำแข็งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นบนสาย

แต่ยังไม่ทันที่ลูกธนูจะก่อตัวสมบูรณ์ จู่ๆ อิลิยาก็ถอนหายใจ แล้วลูกธนูน้ำแข็งก็แตกกระจายเป็นเกล็ดเล็กเกล็ดน้อยระยิบระยับ หายวับไปในอากาศ

เห็นหน้าสงสัยของเขา อิลิยาหัวเราะแห้งๆ "พลังฉันไม่พอที่จะทำให้มันสั่นพ้องได้สมบูรณ์น่ะค่ะ"

รับ 'เขี้ยวเหมันต์' คืนมา โรเจอร์ถาม "แล้วคนธรรมดาอย่างผมจะฝึกเวทมนตร์ได้ไหม?"

"เวทมนตร์ไม่ใช่เรื่องของพละกำลัง พรสวรรค์ทางเวทมนตร์คือความเข้าใจโดยกำเนิดระหว่างวิญญาณกับธาตุธรรมชาติ ถ้าคุณสนใจ ลองไปทดสอบที่สมาคมเวทมนตร์ดูสิคะ"

สมาคมเวทมนตร์?

ตอนนี้เขาเป็นเผ่าโลหิต ถ้าทดสอบแล้วเจออะไรเข้า คงเป็นเรื่องใหญ่แน่

เขาไม่อยากเสี่ยง

"แล้วถ้าผมไม่มีพรสวรรค์ทางเวทมนตร์ ธนูคันนี้ก็เสียของเปล่าสิครับ?"

"ไม่เสมอไปหรอกค่ะ ลูกธนูธรรมดาก็มีอานุภาพมากพอแล้ว ถ้าอยากเพิ่มพลังทำลายล้างอีก คุณก็ใช้ลูกธนูเวทได้ ปกติเวลาซื้อธนูแบบนี้ เขาจะแถมลูกธนูเวทมาให้ด้วยไม่ใช่เหรอคะ? เขาไม่ได้ให้คุณมาเหรอ?"

"ลูกธนูเวท?" ฟังดูไม่ใช่ของถูกๆ เลยแฮะ

ตาเฒ่าบาลินนั่นไม่ได้ให้ลูกธนูเวทมาสักดอกเดียว!

"หาซื้อได้ที่ไหนบ้างครับ?"

"ก็ที่ถนนอาวุธนั่นแหละค่ะ ร้านในสุดเลย"

"เดี๋ยวผมไปดูเลยดีกว่า" เขารีบบึ่งไปที่ถนนอาวุธ เห็นร้านบาลินเปิดอยู่ เลยเดินเข้าไป

เห็นหน้าเขา บาลินก็ทำหน้าบูดบึ้งทันที "เฮ้ย แกอีกแล้วเหรอไอ้หนู"

โรเจอร์ยิ้มนิดๆ "ลุงบาลิน ลูกค้าคือพระเจ้านะครับ ต้อนรับกันแบบนี้ไม่น่ารักเลย"

หนวดบาลินกระตุก ถลึงตาใส่ "ลูกค้า? คราวที่แล้วแกเอา 'เขี้ยวเหมันต์' ราคา 200,000 เหรียญคริสตัลไปฟรีๆ ยังกล้าเรียกตัวเองว่าลูกค้าอีกเรอะ?"

โรเจอร์เถียง "ผมไม่ได้ขโมยไม่ได้โกงนะครับ มันเป็นคำท้าของคุณเอง ลุงบาลิน ผมเห็นว่าคุณมีชื่อเสียงในวงการนี้พอสมควร คงไม่ใช่คนขี้แพ้ชวนตีหรอกนะครับ?"

บาลินโกรธจนหนวดชี้ฟู น้ำลายฟูมปาก "ข้าขี้แพ้ชวนตี?! ไปถามใครดูก็ได้ ชื่อเสียงของข้าบาลินน่ะ ดีที่สุดในจักรวรรดิแล้วโว้ย!!"

"งั้นเลิกพูดเรื่อง 'เขี้ยวเหมันต์' เถอะครับ ที่นี่มีอาวุธดีๆ อื่นอีกไหม?" เขาพูดพลางกวาดตามองรอบร้าน "ผมอยากซื้อไปฝากเพื่อนสักหน่อย ประเภทขวานน่ะครับ"

ห้าพี่น้องมนุษย์หมีน่าจะมาถึงแล้ว เขาเลยกะจะซื้ออุปกรณ์ให้พวกมันสักหน่อย

บาลินเชิดหน้า "อาวุธดีๆ? ข้าหยิบชิ้นไหนก็ได้ในร้านนี้ให้แกเอาไปโม้ได้สามปีเจ็ดปีเลยเอ้า!" เขาลังเลนิดหนึ่งแล้วถามต่อ "เพื่อนแกคงไม่ใช่พวกมนุษย์ที่ง้างธนู 180 ปอนด์ได้ง่ายๆ เหมือนแกหรอกนะ?"

"ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่มนุษย์หรอก เป็นเผ่าสมิงครับ แต่ก็ง้างธนู 180 ปอนด์ได้สบายๆ เหมือนกัน"

"เผ่าสมิง?" บาลินพาเขาไปที่ชั้นวางที่มีขวานศึกยักษ์ดีไซน์ต่างๆ วางอยู่สิบเล่ม

โรเจอร์เหลือบดูราคา เล่มละประมาณ 100,000 เหรียญคริสตัล

ห้าเล่มก็ห้าแสน

เขาจะล้มละลายแล้วเนี่ย

"เอ่อ ลุงบาลิน ผมเหมาห้าเล่มรวด ลดราคาหน่อยได้ไหม?"

บาลินทำเสียงฮึดฮัด "เชอะ คิดว่านี่เป็นตลาดนัดก๊อบลินรึไง?!"

"ลุงบาลิน ซื้อเยอะก็ต้องมี 'ราคาส่ง' สิครับ? คราวที่แล้วได้ 'เขี้ยวเหมันต์' มา ลุงยังไม่แถมลูกธนูเวทให้ผมเลยนะ"

บาลินมองค้อน "นั่นเรียกว่าซื้อเรอะ?"

"ต่างจากซื้อตรงไหนครับ?"

"คำท้าคือ 'ง้างเขี้ยวเหมันต์ได้จนสุด ยกให้ฟรี' ไม่ได้บอกว่าจะแถมลูกธนูเวทด้วยนี่หว่า! เหมือนแกจ่ายแค่ค่าเบียร์ แล้วจะให้ข้าแถมขาจิ้งจกย่างให้ด้วยรึไง?"

โรเจอร์ไม่ยอมแพ้ ต่อรองกันอยู่นาน สุดท้ายจบที่ 450,000 เหรียญคริสตัลสำหรับขวานศึกห้าเล่ม

เห็นว่าบาลินไม่ยอมลดให้อีกแล้ว เขาเลยเลิกต่อ

"โอเค 450,000 ก็ 450,000 เดี๋ยวคราวหน้าผมพาเพื่อนมา แล้วค่อยจ่ายเงินรับของ"

ออกจากร้านบาลิน เขาเดินไปจนสุดถนน ก็เจอร้านอาวุธเวทมนตร์จริงๆ

เจ้าของร้านเป็นโนม (Gnome) สวมหมวกทรงแหลม

พอได้ยินว่าโรเจอร์จะซื้อลูกธนูเวท โนมก็มองสำรวจเขาหัวจรดเท้า แล้วยิ้มบางๆ "นี่เป็นครั้งแรกที่คุณมาซื้อลูกธนูเวทใช่ไหมครับ?"

ได้ยินน้ำเสียงมั่นใจของเขา โรเจอร์ก็อดสงสัยไม่ได้ "คุณรู้ได้ไงครับ?"

"เพราะลูกค้าประจำจะระบุจุดประสงค์การใช้งานของลูกธนูเสมอ มีแต่ลูกค้าหน้าใหม่เท่านั้นแหละที่จะบอกกว้างๆ ว่าอยากได้ 'ลูกธนูเวท'"

"..." ลูกธนูไม่ได้มีไว้ยิงศัตรูอย่างเดียวเหรอ? มีหลายการใช้งานด้วยเรอะ?

โนมดึงชั้นวางไม้สามชั้นออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ แต่ละชั้นเต็มไปด้วยลูกธนูที่ส่องประกายระยิบระยับ

มีทั้งลูกธนูธาตุ ลูกธนูควบคุม ลูกธนูสนับสนุน ลูกธนูฟังก์ชันพิเศษ... สารพัดชนิดเล่นเอาโรเจอร์ตาลาย

แถมราคาแพงหูฉี่ ลูกธนูธรรมดาแค่ 5 เหรียญคริสตัล แต่ลูกธนูเวทถูกสุดก็ปาเข้าไป 100 เหรียญคริสตัลแล้ว

แต่ความอยากรู้อยากเห็นมันห้ามไม่อยู่จริงๆ