บทที่ 008: ปล้น

หลังจากจดที่พักของห้าพี่น้องมนุษย์หมีไว้แล้ว โรเจอร์ก็เดินออกจากโรงเตี๊ยม

แฮร์ริสดูท่าทางเป็นกังวล "เจ้าจะพาพวกมนุษย์หมีห้าตัวนั้นไปกระตุกหนวดเสือจริงๆ เหรอ? กองอัศวินไม่ใช่เล่นๆ นะ พวกเขาคือกองกำลังระดับหัวกะทิที่สุดในทุกเมืองเลยนะ"

"ฉันก็หวังว่าจะไม่ต้องใช้พวกนั้น ถ้าแอบย่องเข้าไปเอาของแล้วออกมาเงียบๆ ได้ก็ยิ่งดี"

เขาตรงไปยังเขตตะวันออก เดินวนอยู่พักหนึ่งก็เจอบ่อนคาสิโนที่บาร์เทนเดอร์พูดถึง

ยังไม่ทันเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกของเหล่านักพนันดังออกมา

ผู้คนเข้าออกกันขวักไขว่ คนที่เข้าไปล้วนมีสีหน้าคาดหวังตื่นเต้น ส่วนคนเดินออกส่วนใหญ่หน้าเศร้าคอตก เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

โรเจอร์สังเกตการณ์อยู่ห่างๆ สักพักก็สบถเบาๆ "ไอ้พวกโง่ คิดจะรวยทางลัดด้วยการพนันงั้นเหรอ? ฝันกลางวันชัดๆ"

เขาเดินวนรอบบ่อนคาสิโนสองรอบ จำภูมิประเทศแถวนั้นไว้จนขึ้นใจ แล้วเดินกลับโรงแรม

"เจ้าคิดว่าดาร์กเอลฟ์นั่นจะแอบหนีไปแล้วหรือยัง?" ใจจริงเขาอยากให้ดาร์กเอลฟ์นั่นหนีไปซะ เขาถือว่าทำบุญครั้งใหญ่ช่วยไถ่ตัวมาแล้ว ไม่อยากให้มาเกาะกินอยู่ฟรีๆ

แฮร์ริสส่ายหน้า "ข้าเดาว่านางคงไม่หนีไปง่ายๆ หรอก ถ้าฉลาดพอนะ"

"ทำไม?"

"อย่างแรก ไม่ต้องพูดถึงว่าจะกลับไปยังดินแดนแห่งผู้ร่วงหล่นได้ปลอดภัยหรือไม่ ต่อให้กลับไปได้ ชนเผ่าของนางก็น่าจะย้ายถิ่นหนีหลังโดนโจมตีไปแล้ว อยู่คนเดียวในดินแดนแห่งผู้ร่วงหล่นก็มีแต่ทางตัน"

"อีกอย่าง ถ้าเจ้าอยากให้นางอยู่ข้างกาย ห้ามหลุดปากเรื่องที่เจ้าเป็นเผ่าโลหิตเด็ดขาด เผ่าเอลฟ์กับเผ่าโลหิตเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน ดาร์กเอลฟ์ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น แถมเผ่าเอลฟ์ยังเป็นนักรบโดยกำเนิด เจ้าอาจสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ"

"มีงี้ด้วยเหรอ?"

งั้นเขายิ่งอยากให้ดาร์กเอลฟ์นั่นหนีไปให้พ้นๆ เลย เพราะตอนนี้เขามีแต่แรงควาย ทักษะการต่อสู้เป็นศูนย์

แต่น่าเสียดายที่ฟ้าไม่เป็นใจ พอกลับถึงห้องพัก ก็เห็นดาร์กเอลฟ์นั่งเล่นกับตุ่นสองตัวอยู่

พอเห็นพวกเขาเดินเข้ามา สีหน้าของดาร์กเอลฟ์ก็เปลี่ยนเป็นระแวดระวังทันที นางถอยกรูดไปพิงหน้าต่าง

"..." ทำท่าเหมือนฉันจะปล้ำเธออย่างงั้นแหละ

บ่นในใจจบ โรเจอร์ก็ยกมือแสดงเจตนาบริสุทธิ์ "ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก"

"มาคุยเรื่องของเธอกันดีกว่า ฉันยินดีจะปล่อยเธอไปนะ แต่คิดว่าเธอคงไม่มีที่ไปหรอก ออกจากประตูนี้ไปเดี๋ยวก็โดนจับไปขายอีก ต่อให้ดั้นด้นกลับไปถึงดินแดนแห่งผู้ร่วงหล่นได้ ก็อาจหาเผ่าตัวเองไม่เจอใช่ไหม? ป่านนี้เผ่าเธอคงย้ายหนีไปแล้วล่ะมั้ง"

"พรุ่งนี้ฉันจะเดินทางไปประเทศอื่น เธอจะไปกับฉัน หรือจะอยู่ที่นี่หาทางเอาตัวรอดเอง?"

สีหน้าของดาร์กเอลฟ์เปลี่ยนไปมาหลายตลบ หลังจากชั่งใจอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเธอก็พยักหน้าอย่างจำยอม สื่อว่าจะไปด้วย

"ดี ฉันชื่อโรเจอร์ แล้วเธอล่ะ?"

"ลูน่า"

"ลูน่า ในเมื่อเธอจะไปกับฉัน ฉันคงเลี้ยงเธอฟรีๆ ไม่ได้หรอกนะ คืนนี้ฉันมีงานต้องทำ ได้ยินว่าเผ่าเอลฟ์ของเธอเป็นนักรบโดยกำเนิดใช่ไหม?"

ดึกสงัด โรเจอร์กับลูน่าแอบปีนหน้าต่างห้องพักออกมา มุ่งหน้าไปยังเขตตะวันออก

เขาตัดสินใจพาลูน่าไปดูลาดเลาก่อน ถ้าคนเยอะเกินค่อยเรียกห้าพี่น้องมนุษย์หมีมาสมทบ

แม้พระจันทร์จะสว่างเต็มดวง แต่ที่นี่มีเคอร์ฟิว จึงไม่เจอใครเดินเพ่นพ่านตามท้องถนน

มาถึงแถวบ่อนคาสิโน เขาเดินวนดูรอบหนึ่ง ยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดปกติ จึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ตรงข้ามประตูหน้าบ่อน

ดูท่าต่อให้แก๊งหมาป่าชั่วจะฮั้วกับกองอัศวิน ก็ยังไม่กล้าแหกกฎเคอร์ฟิวอย่างโจ่งแจ้ง บ่อนปิดประตูเงียบไปนานแล้ว มีแค่ยามสามคนนั่งจับกลุ่มคุยแก้เบื่ออยู่กลางลาน

โรเจอร์กำลังคิดหาวิธีจัดการสามคนนี้เงียบๆ ก็เห็นลูน่าข้างๆ ปลดธนูออกจากหลัง

นั่นคือธนูที่เขาซื้อมาห้าร้อยเหรียญคริสตัล บวกค่าลูกธนูอีกร้อยเหรียญ

ตอนนี้เขาถังแตกของจริง ถ้าคืนนี้ไม่ได้อะไรติดมือกลับไป พรุ่งนี้คงต้องไปนั่งขอทานข้างถนนแน่

"ทำอะไรน่ะ?"

ลูน่าถามกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เจ้าจะไม่ฆ่าพวกมันรึ?"

โรเจอร์ไม่ได้อยากฆ่าแกงใคร แต่ถ้าไม่จัดการพวกมัน ก็เข้าไปในบ่อนไม่ได้

"มีตั้งสามคน เว้นแต่..."

ยังพูดไม่ทันจบ ลูน่าก็หยิบลูกธนูออกมาสามดอก ขึ้นสายแล้วง้างจนสุด

จะยิงสามดอกพร้อมกันเนี่ยนะ?!

ภายใต้สายตาตกตะลึงของโรเจอร์ ลูน่าง้างสายธนูจนสุด เล็งอยู่ไม่กี่วินาทีแล้วปล่อยนิ้วทันที

ลูกธนูสามดอกพุ่งออกจากสายพร้อมกัน

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เสียงแหวกอากาศดังขึ้นสามครั้ง และลูกธนูทั้งสามดอกก็พุ่งเสียบเข้าที่ลำคอของชายทั้งสามคนอย่างแม่นยำ

"เชี่ย!!"

ยิงแม่นเว่อร์ไปไหมเนี่ย?!

อุทานในใจจบ เขาก็ปีนข้ามรั้วเข้าไปในลาน กลิ่นคาวเลือดฉุนกึกปะทะจมูก

ความกระสับกระส่ายแปลกประหลาดพลุ่งพล่านในใจ สายตาเขาเผลอมองไปที่เลือดสดๆ ที่ไหลรินออกมาจากบาดแผลของทั้งสามคนอย่างห้ามไม่อยู่

เขาข่มความสั่นไหวในใจแล้วหันหน้าหนี สั่งลูน่าว่า "ดึงลูกธนูออก"

"ทำไม?"

เขาไม่รู้ว่าที่นี่มีวิทยาการตรวจลายนิ้วมือหรือเปล่า แต่กันไว้ดีกว่าแก้

"พวกมันอาจจะตามรอยลูกธนูมาถึงตัวเราได้ อย่างน้อยอย่าให้ใครสงสัยเราก่อนเราจะหนีไป"

ลูน่าไม่ได้พูดอะไร เดินเข้าไปดึงลูกธนูออกจากคอศพทั้งสาม แล้วเก็บใส่กระบอก

โรเจอร์เดินไปที่ประตูบ่อน ลองผลักเบาๆ ประตูที่ไม่ได้ล็อกส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ

โถงชั้นล่างกว้างขวางว่างเปล่า มีเพียงแสงสลัวๆ

เขาเดินขึ้นบันไดอย่างระมัดระวัง ได้ยินเสียงมาจากห้องข้างบันได

เขาย่องไปที่ประตู ค่อยๆ ผลักเปิดออก เสียงเอี๊ยดดังขึ้นอีกครั้ง

กลิ่นเหล้าผสมกลิ่นเนื้อย่างลอยโชยออกมา

ในห้องมีชายวัยกลางคนสองคนกำลังชนแก้วกันอยู่

ทั้งคู่สะดุ้งเมื่อเห็นคนแปลกหน้าเปิดประตูเข้ามา

"แกเป็นใคร?!"

ยังไม่ทันที่ชายวัยกลางคนทางซ้ายจะพูดจบ เสียงฟุ่บดังขึ้นสองครั้ง ลูกธนูสองดอกพุ่งเข้าหาชายทั้งสองคน

ดอกหนึ่งเสียบทะลุคอชายทางซ้าย แต่อีกดอกถูกชายร่างบึกบึนทางขวาใช้ดาบปัดป้องไว้ได้

"บังอาจ! ข้ามาจากกองอัศวิน..."

ขี้เกียจฟังมันแนะนำตัว โรเจอร์คว้าเก้าอี้ไม้ข้างตัวขว้างใส่

ชายร่างบึกบึนเพิ่งฟันเก้าอี้ขาดครึ่ง ลูกธนูอีกสองดอกที่ลูน่ายิงก็ตามมาติดๆ

ชายร่างบึกบึนปัดดอกแรกได้หวุดหวิด พอเห็นดอกที่สองพุ่งมาที่หัวใจ เขาก็บิดตัวหลบอย่างแรง หัวลูกธนูเฉี่ยวซี่โครง เลือดสาดกระเซ็นไปปักที่กำแพงด้านหลัง

ชายร่างบึกบึนร้องคำราม ความเจ็บปวดปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อน

เขาร้องลั่น ยกดาบขึ้นแล้วฟันใส่โรเจอร์อย่างดุดัน หมายจะผ่าเขาเป็นสองซีก

ไอ้หมอนี่ตึงมือชะมัด!

มือโรเจอร์เพิ่งจะจับด้ามปืนลมหายใจมังกรที่เอว เสียงแหวกอากาศก็ดังมาจากด้านหลังอีกครั้ง

คราวนี้ดังสามครั้ง ลูกธนูสามดอกถูกยิงออกมาพร้อมกัน

ชายร่างบึกบึนเสียจังหวะจากบาดแผลเมื่อครู่ หลังจากปัดดอกแรกได้อย่างทุลักทุเล ก็ได้แต่ดูดายดอกที่สองและสามปักเข้าที่หน้าอกและท้องอย่างจัง

ชายร่างบึกบึนเซถอยหลังไปสองสามก้าว ดาบในมือร่วงหล่น ร่างทรุดฮวบลงนั่งบนเก้าอี้

"แก... พวกแก..."

เห็นชายร่างบึกบึนหายใจรวยริน สายตาโรเจอร์ก็เหลือบไปเห็นถุงสองใบใต้โต๊ะ

ปากถุงเปิดอ้าอยู่ เผยให้เห็นเหรียญคริสตัลอัดแน่นเต็มถุง

"พวกฉันทำไม?" เขาเดินเข้าไปหยิบถุงเงินทั้งสองใบ "พวกฉันแค่มาปล้น ลาก่อน"

เขาให้ลูน่าลากศพชายดวงซวยสามคนข้างนอกเข้ามาในห้อง

จากนั้นใช้น้ำมันตะเกียงชั้นล่างทำระเบิดเพลิงแบบตั้งเวลาถ่วงง่ายๆ แล้วรีบชิ่งออกจากบ่อนไป