056 ไม่เคยเจอใครที่ดูเป็นคนดีขนาดนี้มาก่อน

“โคลอิกซ์? แกมั่นใจเหรอว่าจะหาเขาเจอ?”

ดันเต้ถามขึ้นมา

“เขาต้องอยู่ที่หอพักสิเมี๊ยว! ปกติไม่ค่อยออกจากห้องหรอก!”

อาจารย์แมวที่กำลังดิ้นรนอย่างทรมานอยู่ในอ้อมแขนของดันเต้ร้องตอบ

ดันเต้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนแรกเขาคิดว่าโคลอิกซ์เป็นชื่อของอาจารย์สักคนเสียอีก ที่ไหนได้เขากลับเป็นนักศึกษาซะงั้น แถมอายุน้อยขนาดนี้แต่กลับมีพลังถึงระดับ 6 แล้วเนี่ย ไม่ธรรมดาจริงๆ ขนาดเจ้าแมวขี้เหร่ที่เรียกตัวเองว่าอาจารย์นี่ยังอยู่แค่ระดับ 5 เอง

“แล้วจะหาเขาเจอได้ยังไง?”

“ไปที่หอพักชายของวิทยาลัยจอมเวทสิเมี๊ยว ชั้นสี่ ห้องหมายเลขสี่!”

“เข้าใจแล้ว”

และแล้ว ภายใต้การนำทางของอาจารย์แมว ดันเต้จึงรีบพามันไปถึงห้อง 404 ณ วิทยาลัยจอมเวท

ก๊อก ก๊อก

ดันเต้เคาะประตู ถึงแม้จะยังไม่เห็นหน้าค่าตาเจ้าของห้อง แต่แค่เห็นเลขห้อง ดันเต้ก็รู้สึกถูกชะตาขึ้นมานิดๆ แล้ว ดูท่าจะเป็นคนที่มีวาสนาต่อกันนะเนี่ย

แต่ดันเต้ก็อดสงสัยไม่ได้ อีกฝ่ายพักอยู่ชั้นสี่ หรือว่าจะเป็นนักศึกษาปี 1? ตามกฎการสลับหอพัก ก่อนที่พวกเขาจะเข้าเรียน รุ่นพี่ปี 3 ได้เรียนจบและย้ายออกไปแล้ว ทำให้ชั้นสี่และชั้นห้าว่างลง ดังนั้นนักศึกษาใหม่รุ่นพวกเขาเกือบทั้งหมดจึงพักอยู่ที่สองชั้นนี้ ส่วนโคลอิกซ์ที่มีระดับถึงระดับ 6 แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเป็นเด็กใหม่ หรือว่าเขาจะเป็นรุ่นพี่ปี 3 ที่เรียนซ้ำชั้นกันนะ?

ดันเต้ยืนครุ่นคิดอยู่หน้าห้อง พลางได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างในที่ค่อยๆ ดังชัดเจนขึ้น ในไม่ช้า ประตูก็ถูกเปิดออกโดยชายหนุ่มผมสีน้ำตาลคนหนึ่ง ใบหน้าของเขาดูจิ้มลิ้มสะอาดสะอ้าน หางตาตกลงมาเล็กน้อย ทำให้ดูเป็นคนอ่อนโยนมาก

“สวัสดีครับ...นายคือดันเต้ใช่ไหม?”

ชายหนุ่มผมน้ำตาลตกใจทันทีที่เห็นดันเต้ ก่อนที่สีหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัย ดูเหมือนชายหนุ่มคนนี้แหละคือโคลอิกซ์ที่อาจารย์แมวพูดถึง

“โคลอิกซ์ ช่วยข้าด้วยสิเมี๊ยว!”

ไม่รอให้ดันเต้ได้อธิบาย อาจารย์แมวก็พุ่งหล้าเข้าหาโคลอิกซ์ทันที ทำเอาโคลอิกซ์ต้องลนลานรับตัวมันไว้อย่างเก้ๆ กังๆ

“อาจารย์แมวไปก่อเรื่องอะไรมาอีกแล้วล่ะครับเนี่ย?”

“ไอ้หมอนี่มันปรุงพิษบ้าอะไรไม่รู้ แถมใช้เวทมนตร์ชำระล้างถอนไม่ได้อีก! ทำให้ข้าโดนพิษ ข้าจะตายแล้ว จะตายแล้วเมี๊ยว!”

อาจารย์แมวแผดเสียงร้องโวยวาย

ดันเต้แค่นเสียงเหอะออกมาคำหนึ่ง

“เจ้าแมวบ๊อง แกแอบเข้าไปขโมยของกินในห้องผมเองนะ ยังจะมาโทษกันอีกเหรอ?”

ถ้าไม่เห็นว่ามันหน้าตาน่ารักล่ะก็ ดันเต้คงเรียกกวีผู้เสื่อมสลายออกมาจัดการไปนานแล้ว

“ดันเต้ ต้องขอโทษจริงๆ นะ เขาคืออาจารย์ที่แปลกที่สุดในวิทยาลัยจอมเวทของเราน่ะ ทำเอานายต้องเห็นภาพน่าอายซะแล้ว...เดี๋ยวรอผมถอนพิษให้เขาก่อน แล้วนายค่อยสั่งสอนเขาต่อนะ”

โคลอิกซ์เตรียมตัวจะกลับเข้าไปในห้องเพื่อหาการ์ดลบล้างสถานะแบบบังคับ แต่แล้วเขาก็ชะงักและลังเลเล็กน้อย

“จริงด้วย ดันเต้ นายได้ทำพิษที่อาจารย์แมวโดนให้เป็นรูปแบบการ์ดเวทมนตร์หรือเปล่า?”

“ทำไว้สิ”

“ขอยืมผมหน่อยได้ไหม?”

ดันเต้ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาส่งการ์ดพิษกระแสสลับ 1.0 ให้โคลอิกซ์ไปทันที พอได้การ์ดมา โคลอิกซ์ก็ไม่คิดจะไปหาการ์ดลบล้างสถานะแบบบังคับอีกต่อไป เขาใช้พิษกระแสสลับ 1.0 ใส่อาจารย์แมวทันที

“นายทำอะไรน่ะ?”

ดันเต้ถึงกับตกตะลึงกับการกระทำของโคลอิกซ์

แต่ในไม่ช้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นตกใจยิ่งกว่าเดิม เพราะเขาเห็นว่าเมื่อโคลอิกซ์ใช้พิษกระแสสลับ 1.0 ใส่อาจารย์แมว เจ้าแมวก็ดูผ่อนคลายลงทันที

“ฟู่วว รอดตายแล้วเมี๊ยว”

อาจารย์แมวกระโดดลงพื้นอย่างสบายอารมณ์ มันหลับตาพริ้มพลางเงยหน้าขึ้นเชิด เหมือนกำลังซาบซึ้งกับอากาศที่แสนสดใส มันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง และวิ่งพรวดเข้าไปในห้องของโคลอิกซ์ ดูท่าทางตั้งใจจะเข้าไปรื้อค้นของกินเต็มที่เลยทีเดียว

เมื่อเห็นฉากที่ประหลาดล้ำเช่นนี้ ดันเต้ถึงกับยกมือกุมขมับด้วยความสับสน

“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย...”

เขารู้สึกเหมือนความเชื่อของเขากำลังพังทลายลง ถ้าพิษกระแสสลับถูกแก้ด้วยการล้างสถานะเขายังพอเข้าใจได้ แต่นี่ทำไมพิษกระแสสลับถึงถูกแก้ได้ด้วยพิษกระแสสลับเองล่ะ? นี่มันบัคระดับทำลายล้างชัดๆ!

ดันเต้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็หาคำอธิบายไม่ได้ เขาจึงคว้าไหล่โคลอิกซ์ไว้

“นายถอนพิษนี้ได้ยังไง?”

ดูเหมือนโคลอิกซ์จะชินกับสีหน้าแบบนี้ของดันเต้แล้ว เขาเลยยิ้มเจื่อนๆ พลางอธิบายว่า

“นั่นเป็นเพราะผมมี พรจากทวยเทพ ติดตัวอยู่น่ะครับ ความเสียหายทางเวทมนตร์ทั้งหมดที่เกิดจากผมจะถูกเปลี่ยนเป็นการรักษา และถ้าเป็นพวกเวทมนตร์คำสาปหรือเวทมนตร์พิษที่ผมใช้ มันจะกลายเป็นการแก้คำสาปและการถอนพิษที่สอดคล้องกันแทนน่ะครับ”

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ...”

ดันเต้พึมพำกับตัวเองอย่างเหม่อลอย ที่แท้โคลอิกซ์ก็เป็นจอมเวทสายแหวกแนวแบบนี้นี่เอง ดันเต้คิดแล้วถามต่อว่า

“ต่อให้พิษเมื่อครู่จะเกิดจากสถานะบัฟสองอย่างมาผสมกัน นายนึกจะลบมันออกก็ลบมันออกได้อย่างงั้นเหรอ?”

“พรจะตัดสินตามผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นครับ”

“...”

อารมณ์ของดันเต้ดิ่งวูบลงทันที บัคนี้มันแก้ไม่ได้แฮะ นี่มันใช้โปรชัดๆ! แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขารีบเงยหน้ามองโคลอิกซ์ตาโต

“ถ้านายใช้ความสามารถพิเศษนี้รักษาคนอื่น พวกเขาก็ยังจะรู้สึกเจ็บปวดอยู่ใช่ไหม?”

“ส่วนใหญ่จะเป็นอย่างนั้นครับ พวกเขาต้องรับความเจ็บปวดจากการโดนเวทมนตร์พุ่งเข้าใส่...ดังนั้นโดยปกติแล้วผมจะพยายามเลี่ยงการใช้ความสามารถนี้รักษาพวกพ้องน่ะครับ”

โคลอิกซ์ดูเหมือนจะนึกถึงความทรงจำที่ไม่ค่อยดีนัก แววตาของเขาดูหวาดหวั่นเล็กน้อย

ดันเต้มองโคลอิกซ์ด้วยแววตาที่เป็นประกายมากขึ้นเรื่อยๆ เขาตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้นว่า

“โคลอิกซ์ ความสามารถของนายนี่มันสุดยอดไปเลย! นายคือเทพบุตรชัดๆ! ผมอยากร่วมปาร์ตี้กับนาย แล้วเราไปพิชิตโลกเงาด้วยกันเถอะนะ!”

“เอ๊ะ?”

โคลอิกซ์เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครมาชวนเขาไปพิชิตโลกเงาด้วยกันอีกครั้ง และยิ่งไม่คาดคิดว่าคนที่ชวนเขาจะเป็นดันเต้ คนที่โดดเด่นที่สุดในสถาบันช่วงนี้

โคลอิกซ์: “ทำไมล่ะครับ...”

ดันเต้: “ทีมของพวกเรากำลังต้องการพนักงานสอบสวน เอ้ย! นักรักษาพอดีเลย! และนายคือคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับพวกเราอย่างไม่ต้องสงสัย!”

ถ้าได้โคลอิกซ์มาช่วยล่ะก็ ไม่ว่าดันเต้กับโคนีเลียจะทรมานศัตรูยังไง ศัตรูก็จะไม่มีวันตาย! แถมตอนรักษา ยังสร้างความทรมานได้มากกว่าเดิมอีก! เผลอๆ อาจจะทำให้ศัตรูต้องทนทุกข์กับความเจ็บปวดจากการรักษาเพิ่มขึ้นถึง 60 เท่าในสภาพที่มีสติครบถ้วน! โคลอิกซ์นี่แหละคือตัวเลือกที่เพอร์เฟกต์ที่สุดสำหรับการเป็นพนักงานสอบสวน!

“...”

โคลอิกซ์เงียบไปครู่ใหญ่ เขายิ้มอย่างจนใจเล็กน้อย ก่อนที่สีหน้าจะกลับมาขมขื่นอีกครั้ง แล้วพูดว่า

“ไม่ได้หรอก ขอบคุณจริงๆ ที่ชวนผมนะครับ แต่ผมไม่อยากทำร้ายพวกนาย”

“นายไม่ต้องห่วงหรอก ปกติแล้วฉันกับโคนีเลียไม่ต้องการการรักษาจากนายอยู่แล้ว นายแค่รับผิดชอบ...รักษาคนที่สมควรได้รับการรักษาพอ”

“ขอโทษด้วยครับ ผมรับปากไม่ได้จริงๆ”

“นายมีปาร์ตี้ประจำหรือเปล่า?”

“ไม่มีครับ”

“งั้นทีมจิตใจอันงดงามของพวกเราคือทางเลือกที่ดีที่สุดของนายแน่นอน! รอให้ผมกับโคนีเลียถึงระดับ 4 ก่อนนะ แล้วเราค่อยมาจัดปาร์ตี้ด้วยกัน”