040 คำเตือนจากอาจารย์

แม้ว่าหลังจากบรรลุเป้าหมายภารกิจแล้วจะสามารถเลือกออกจากโลกเงาได้ทันที แต่ทั้งดันเต้และโคนีเลียกลับไม่มีใครยอมกดออกเลยสักคน ทั้งคู่เลือกที่จะเล่นกันจนวินาทีสุดท้ายจนกระทั่งเวลาหมดลง ถึงได้ถูกส่งตัวออกจากโรงเรียนปีศาจมาด้วยความเสียดายสุดขีด ในที่สุด ท่ามกลางสีหน้าอาลัยอาวรณ์ของทั้งคู่ โลกเงาก็เข้าสู่ช่วงสรุปผลคะแนนเสียที

หลังจากถูกส่งตัวออกมา พวกเขาก็มาอยู่ในพื้นที่มิติขนาดเล็กที่เป็นเอกเทศ ดูคล้ายกับห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ซึ่งเป็นพื้นที่รอยต่อระหว่างโลกเงากับโลกแห่งความเป็นจริง ดันเต้มองเห็นประตูมิติปรากฏขึ้นบนผนังห้อง ซึ่งถ้าเขาก้าวเข้าไปก็น่าจะกลับสู่โลกเดิมได้ในทันที ไม่นานนัก หน้าจอภารกิจก็เริ่มอัปเดต

[ตำนานลึกลับในโรงเรียนปีศาจ เคลียร์สำเร็จ]

[กำลังดำเนินการคำนวณผล]

[กำลังสร้างผลการประเมิน]

[เนื่องจากสมาชิกในทีมมีการประสานงานกันอย่างยอดเยี่ยม จึงใช้วิธีการสรุปผลแบบปาร์ตี้]

[ผู้ท้าทาย: ดันเต้ & โคนีเลีย]

[ในการสำรวจโลกเงาครั้งนี้ เคลียร์ห้องเรียนทั่วไป 5 ห้อง, สถานที่ที่ไม่สามารถพิชิตได้ 2 แห่ง, ห้องเรียนสุดท้าย 1 แห่ง และบุกเบิกสถานที่ที่ไม่สามารถพิชิตได้เพิ่มอีก 1 แห่ง]

[ปาร์ตี้ได้รับความสำเร็จ (Achievement) ดังนี้]

[ปราบพยศ ระดับ S — สยบอาจารย์ปีศาจได้สำเร็จ 1 ท่าน]

[ระเบิดดัชนี ระดับ SSS — ทำภารกิจหลักทะลุเป้าไปถึง 3,267%]

[ผู้ทำลายล้างสถานศึกษา ระดับ SS — ทำลายอาคารเรียนและกฎของโรงเรียนปีศาจอย่างย่อยยับ]

[ไม่เน้นแก้ปริศนา ระดับ A — เคลียร์ด่านได้ฉลุยโดยไม่สนเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น]

[เครื่องจักรสังหารปีศาจ ระดับ SS — สังหารนักเรียนปีศาจ 17 ตน, อาจารย์ปีศาจ 1 ท่าน และอาจารย์ปีศาจระดับบอสอีก 1 ท่าน]

[แฝดสยาม ระดับ C — ตัวติดกันตลอดเวลา ประสานงานกันได้เป๊ะสุดๆ]

......

[ปาร์ตี้ริมสระ ระดับ S — สร้างปาฏิหาริย์ที่ไม่ควรเกิดขึ้นในโรงเรียนปีศาจ ไม่ว่าจะในฐานะนักศึกษา มนุษย์ หรือแม้แต่ปีศาจ ก็ไม่ควรทำทั้งนั้น]

[สรุปความสำเร็จเสร็จสิ้น ประมวลผลเกรดเสร็จสิ้น]

[พวกคุณคือสุดยอดอีลิทในหมู่หัวกะทิของโรงเรียนนี้ เป็นผู้บุกเบิกที่ล้ำสมัย เป็นผู้ปกครองและผู้ควบคุมที่แท้จริง เมื่อเทียบกับพวกคุณแล้ว ปีศาจยังดูใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนเด็กทารกไปเลย]

[เกรดประเมินรวมของปาร์ตี้: SSS]

[เนื่องจากได้รับเกรด SSS ในสถานะปาร์ตี้ จึงได้รับคุณลักษณะพิเศษของปาร์ตี้]

[ดันเต้ & โคนีเลีย ได้รับคุณลักษณะปาร์ตี้: คู่หูทรชน]

[คู่หูทรชน: เมื่อเข้าปาร์ตี้ด้วยกันสองคน จะมีโอกาสสูงขึ้นที่จะได้รับสถานะเริ่มต้นในฝั่งตัวร้ายหรือลัทธิชั่วร้าย]

[สรุปของรางวัล: เพิ่มระดับเลเวล (ดันเต้ ระดับ 2 → ระดับ 3, โคนีเลีย ระดับ 3 → ระดับ 3), หัวใจแห่งความหวาดกลัวของแบเชล (วัตถุดิบระดับหายากสีม่วง ระดับ 5), ความบ้าคลั่งขั้นสุดของโอลีฟ (การ์ดเวทมนตร์มหากาพย์สีส้ม ระดับ 4), หางแมงป่องพิษร้ายของโอลีฟ (วัตถุดิบมหากาพย์สีส้ม ระดับ 6)]

"เหยดดดด มหากาพย์ดรอปเฉยเลยว่ะ"

เมื่อเทียบกับการเลเวลอัพของตัวเองแล้ว ดันเต้ดูจะตื่นเต้นกับของรางวัลที่ได้มากกว่า

[ความบ้าคลั่งขั้นสุดของโอลีฟ]

[ประเภท: การ์ดเวทมนตร์]

[ระดับความหายาก: มหากาพย์สีส้ม]

[ระดับ: 4]

[เอฟเฟกต์: หลังจากใช้งาน จะช่วยเพิ่มสมรรถภาพทางกายอย่างมหาศาลภายใน 30 วินาที อีกทั้งความคล่องตัวและประสาทสัมผัสจะพุ่งสูงขึ้น]

[หมายเหตุ: โอลีฟไม่ได้ใช้สกิลนี้แค่ตอนต่อสู้อย่างเดียวหรอกนะ]

ดันเต้มองดูไอเทมสามชิ้นที่ลอยอยู่ตรงหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจก่อนจะหยิบพวกมันมาไว้ในมือ มีทั้งการ์ดที่เปล่งประกายสีส้ม, อัญมณีผลึกสีเขียวรูปทรงหัวใจ และหางแมงป่องที่ดูอันตรายสุดๆ การ์ดเวทมนตร์นอกจากจะสร้างโดยนักสร้างการ์ดแล้ว ในโลกเงาก็มีโอกาสดรอปการ์ดสำเร็จรูปออกมาได้เหมือนกัน แต่โอกาสที่จะได้ดรอปมานั้นมีน้อยอย่างมาก โดยปกติโลกเงาระดับ 4 ถ้าเคลียร์ได้ วัตถุดิบระดับสีน้ำเงินหรือสีม่วงระดับ 4 แค่คนละชิ้นก็ถือว่าหรูแล้ว รางวัลที่พวกเขาได้มาครั้งนี้มันอลังการงานสร้างมาก ซึ่งคงเป็นเพราะผลงานอันโดดเด่นของพวกเขาในโรงเรียนปีศาจนั่นแหละ

"โคนีเลีย การ์ดใบนี้เธอเอาไปนะ ส่วนวัตถุดิบอีกสองอย่างผมขอได้ไหม?"

ดันเต้เสนอ

"ได้เลย"

โคนีเลียตอบตกลงอย่างไม่อิดออด

ดันเต้จึงส่งการ์ดความบ้าคลั่งขั้นสุดของโอลีฟให้เธอ โคนีเลียรับการ์ดมาพลางจ้องมองการ์ดสีส้มใบนั้นด้วยความดีใจสุดๆ การ์ดมหากาพย์ระดับ 4 แบบสำเร็จรูปเนี่ย เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย! แถมยังเป็นของที่เหมาะกับเธอมากอีกด้วย ถึงคำอธิบายมันจะดูแปลกๆ ไปหน่อยก็เถอะ

"เฮ้อ ได้เวลากลับไปเรียนแล้วสิ"

พอคิดว่าต้องกลับไปใช้ชีวิตในสถาบัน ดันเต้ก็ถอนหายใจออกมา

"เฮ้อ..."

โคนีเลียเองก็อินตามเหมือนกัน

ทั้งคู่พกของรางวัลเดินออกจากมิติรอยต่อ ของรางวัลพวกนี้ไม่จำเป็นต้องผูกมัดก็สามารถนำกลับสู่โลกจริงได้เลย หลังจากนั้นพวกเขาก็ก้าวผ่านประตูมิติ และกลับมาถึงจุดเชื่อมต่อโลกเงาของสถาบันเวทมนตร์เฮเวนลิธ

...

ผ่านไปสองวันหลังจากกลับมาจากโลกเงา ดันเต้และโคนีเลียกลายเป็นคนดังของสถาบันไปเลย เนื่องจากพวกเขามีโปรแกรมรับชมโลกเงาติดตัวไปด้วย ดังนั้นรายละเอียดเเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขากับพวกลัทธิคืนชีพจึงถูกบันทึกไว้หมดแล้ว แผนกโลจิสติกส์ของสถาบันได้จัดเตรียมเอกสารที่ต้องยื่นให้ทางอาณาจักรไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนเรื่องเงินรางวัลนำจับของคนไร้หน้า พวกเขาต้องไปจัดการรับด้วยตัวเอง

หลังเลิกเรียนวันนี้ ดันเต้และโคนีเลียจึงรีบบึ่งไปที่สมาพันธ์ราชอาณาจักรสาขาอาณาจักรนอร์ตันเพื่อรับเงิน และภารกิจสำคัญต่อไปก็คือ...การแบ่งสมบัตินั่นเอง!

"หักภาษีแล้วเหลือ 264 เหรียญทอง หักค่าเตรียมตัวกับค่าการ์ดที่เสียไปประมาณ 12 เหรียญทอง เหลือ 252 เหรียญทอง เก็บเข้าบัญชีกลางของทีมจิตใจอันงดงามไว้ 52 เหรียญทอง ที่เหลือแบ่งกันคนละ 100 เหรียญทอง โอเคไหม?"

ดันเต้จดบัญชีลงสมุดเล่มเล็กพลางคุยกับโคนีเลีย

"อื้อ"

โคนีเลียขี้เกียจคิดเลขอันยุ่งยากพวกนี้อยู่แล้ว เรื่องบัญชียกให้ดันเต้จัดการเถอะ สบายใจกว่าตั้งเยอะ

"รอเงินจากผู้ใจบุญคนนั้นโอนมาเมื่อไหร่ เราค่อยมาแบ่งกันอีกรอบนะ"

ดันเต้ปิดสมุดบัญชีด้วยควาความพึงพอใจอย่างยิ่ง ครั้งนี้เรียกได้ว่าเขาได้กำไรกลับมาเป็นกอบเป็นกำ และที่สำคัญคือเขาคอนเฟิร์มกับอาจารย์แล้วว่า หางแมงป่องพิษร้ายของโอลีฟ สามารถนำมาใช้ซ่อมแซมอาจารย์ได้ แต่เขายังต้องสะสมวัตถุดิบมหากาพย์เผ่าปีศาจระดับ 6 ขึ้นไปอีกอย่างน้อย 4 ชิ้น และต้องอัพเลเวลตัวเองให้ถึงระดับ 6 ก่อน ถึงจะเริ่มการซ่อมแซมเพื่อให้เธอฟื้นคืนชีพได้จริงๆ

ซึ่งวัตถุดิบเผ่าปีศาจที่เหลืออีก 4 ชิ้นนั้นมีความเป็นไปได้ว่าอาจจะต้องพึ่งพาการกว้านซื้อเป็นหลัก เพราะใช่ว่าทุกครั้งที่เขาจะโชคดีได้เจอเข้ากับบอสเผ่าปีศาจ และถึงเจอเข้าจริงๆ ก็ไม่แน่เสมอไปว่าจะสามารถกำจัดมันลงได้

ทว่า วัตถุดิบมหากาพย์ระดับสูงเหล่านี้ล้วนมีราคาแพงลิบลิ่ว หากต้องการรวบรวมให้ครบเซต ดันเต้ยังคงต้องขยันมุ่งมั่นหาเงินต่อไป

หึๆ เพื่อจะได้เห็นหน้ายัยปีศาจเฒ่านี่สักครั้ง ผมต้องขยันหาเงินหน่อยแล้ว ดันเต้คิดในใจ

"หืม?"

จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของดันเต้

"อ้าว อาจารย์ตื่นแล้วเหรอครับ?"

ดันเต้รีบตอบกลับผ่านทางจิตทันที

อาจารย์: "เมื่อกี้นายกำลังคิดอะไรอยู่?"

ดันเต้: "อ๋อ ผมกำลังจินตนาการถึงความงามระดับล่มเมืองของอาจารย์อยู่น่ะครับ"

อาจารย์: "อย่าให้ฉันได้ยินคำนั้นอีกนะ"

ดันเต้: "อะไรนะ?? แม้แต่คำว่า สาวน้อยแสนสวย ก็พูดไม่ได้งั้นเหรอครับ?"

อาจารย์เงียบไปครู่หนึ่ง เธอรู้สึกว่าดันเต้นี่มันนับวันยิ่งหน้าด้านหน้าทนขึ้นทุกที

"ฉันจะนอนแล้ว"

สิ้นเสียง ในจิตใจของดันเต้ก็กลับมาสงบอีกครั้ง

เขาลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แหม...ยัยแก่...เอ๊ย สาวน้อยแสนสวยคนนี้เนี่ย เขาไม่กล้าทำให้เธอโกรธขึ้นมาจริงๆ นั่นแหละ