037 เผชิญหน้ากับวายร้าย

ท่ามกลางโถงทางเดินอันเงียบสงัด เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นเป็นจังหวะกระจัดกระจายเริ่มแว่วออกมา เงาร่างสองร่างกำลังวิ่งไปตามทางเดินอย่างไม่คิดชีวิต โดยไม่สนเสียงระเบิดกัมปนาทและแรงลมที่พัดกระโชกไล่หลังมาแม้แต่น้อย

หลังจากที่ดันเต้และโคนีเลียจุดชนวนระเบิดดักหน้าศัตรูไปหนึ่งระลอก พวกเขาก็ไม่ได้อยู่โจมตีต่อ แต่เลือกที่จะใส่เกียร์หมาโกยอ้าวออกมาทันที

ไอเทมเซ็ตสามเกลออย่าง ระเบิดไฮโดรเจน, แก๊สหลับใหล และ กับดักหนามพิษ นั้น ดันเต้ได้จัดเตรียมไว้ให้โคนีเลียพกติดตัวไว้นานแล้ว การ์ดทั้งสามใบนี้ถือเป็นการ์ดเวทมนตร์สามัญประจำบ้านที่ขาดไม่ได้ ไม่ว่าจะเอาไว้ใช้เดินทางหรือใช้ปล้นฆ่าชิงทรัพย์ก็ดีเยี่ยมทั้งนั้น แน่นอนว่าเป้าหมายของพวกเขาในครั้งนี้ คือการสร้างความโกลาหลเพื่อหาโอกาสทิ้งระยะห่างให้ได้มากที่สุด

"ดันเต้ เราจะเอายังไงต่อดี?"

โคนีเลียที่ตอนนี้วางดันเต้ลงแล้วถามขึ้นขณะวิ่งอยู่ข้างๆ เขา

"ถ่วงเวลาไว้ก่อน ทางที่ดีที่สุดคือหาตำแหน่งของหัวหน้าฝ่ายปกครองให้เจอก่อน ผู้ท้าทายระดับ 5 นั้นรับมือได้ยากกว่าปีศาจระดับ 5 เยอะ"

สีหน้าของดันเต้ดูเคร่งเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้การสู้กับคนจะสนุกเร้าใจขนาดไหน แต่ความยากของภารกิจ PVE ที่พวกเขาผ่านมามันแค่ระดับ 4 เท่านั้น ทว่าศึก PVP ที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้มีความยากถึงระดับ 5 เลยทีเดียว

"โคนีเลีย ห้ามประมาทเด็ดขาด พวกปีศาจยังต้องทำตามกฎและไม่มีการ์ดเวทมนตร์ให้ใช้ แต่ไอ้พวกผู้ท้าทายชั่วช้าพวกนี้มันต่างออกไป ในมือพวกมันอาจจะมีพวกการ์ดที่น่ากลัวซ่อนอยู่ก็ได้ ตอนนี้เราต้องพยายามถ่วงเวลาจนกว่าหัวหน้าฝ่ายปกครองจะโผล่มาให้ได้"

เมื่อได้ยินคำพูดของดันเต้ โคนีเลียก็พยักหน้ารับทันที แม้เธอจะเป็นสายบู๊ระห่ำ แต่เธอก็เชื่อมั่นในดุลยพินิจของดันเต้อย่างที่สุด

นอกจากนี้ ดันเต้ยังสามารถทำให้โรงเรียนนี้ไม่มีวันเลิกเรียนได้ แถมพวกเขาก็ยังมีบัตรผ่านปีศาจเหลือเฟือ สำหรับจำนวนบัตรผ่านปีศาจนั้น ดันเต้ค่อนข้างมั่นใจในแต้มบุญของตัวเองพอสมควร บางครั้งนักเรียนอย่างพวกเขาก็ต้องพึ่งพาอาจารย์บ้างล่ะนะ

ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังจะถึงหัวมุมทางเดินที่มีแสงสว่างรำไรอยู่ข้างหน้า เงาสีดำสนิทที่ดูเหมือนงูพิษก็พุ่งผ่านความเงียบจากด้านหลังมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นมันก็มุดหายเข้าไปในเงาของดันเต้ราวกับกระโดดลงไปในสระน้ำ

ทันใดนั้น ร่างของดันเต้ก็ชะงักกึกจนขยับเขยื้อนไม่ได้ เขาจำต้องหยุดฝีเท้าลงอย่างเสียไม่ได้ ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับถูกเงาพันธนาการเอาไว้จนกระดิกตัวไม่ได้เลย

ไม่นานนัก เขาก็พยายามดิ้นรนจนหลุดจากการพันธนาการและกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง แต่เขากลับรู้สึกเหมือนขาทั้งสองข้างถูกตะกั่วถ่วงไว้จนแทบจะก้าวขาไม่ออก

"ไอ้บ้าคนไหนมันใช้การ์ดใบนี้วะ!"

ดันเต้สบถออกมาอย่างเหลืออด

ด้วยเอฟเฟกต์ที่น่ารำคาญขนาดนี้ ดันเต้พอจะเดาออกว่ามันคือการ์ดใบไหน เขาเคยศึกษาเรื่องการ์ดเวทมนตร์สายน่ารังเกียจที่มีชื่อเสียงมาจากในตำรามาบ้างแล้ว และสิ่งที่เขาโดนเข้าจังๆ ก็คือการ์ดเวทมนตร์ระดับ 5 ที่ชื่อว่า เงามืดล่าวิญญาณ

[เงามืดล่าวิญญาณ]

[ประเภท: การ์ดเวทมนตร์]

[ระดับความหายาก: หายากสีม่วง]

[ระดับ: 5]

[เอฟเฟกต์: ค้นหาเป้าหมายในระยะ 200 เมตร พร้อมกับล็อกและพันธนาการ หลังจากนั้นจะมอบสถานะลดความเร็วให้กับเป้าหมาย ผลลัพธ์และระยะเวลาในการแสดงผลจะขึ้นอยู่กับความแตกต่างของสเตตัสระหว่างทั้งสองฝ่าย]

[หมายเหตุ: ผลงานของมินอส อาร์คบิชอปแห่งลัทธิคืนชีพ]

หากใช้การ์ดใบนี้กับคนที่เก่งกว่า มันจะเป็นการ์ดที่ไร้ประโยชน์สิ้นดี เพราะทั้งสิ้นเปลืองมานา แถมระยะเวลาควบคุมยังสั้นอีก แถมยังสามารถถูกแก้ทางได้ง่ายๆ ด้วยเวทมนตร์ชำระล้างระดับ 5 แต่ถ้าเอามาใช้รังแกคนที่อ่อนแอกว่าล่ะก็ บอกได้เลยว่ามันน่ารังเกียจถึงขีดสุด!

นั่นก็เพราะว่า เหยื่อที่ถูกหมายหัวแทบไม่มีทางหนีรอดไปได้เลย!

"ถ้าไม่ใช่เพราะระดับของผมยังไม่ถึงนะ พ่อจะสร้างเงามืดล่าวิญญาณรุ่นพลัสออกมาตบสั่งสอนให้ดู!!!"

ตอนนี้ดันเต้มั่นใจในตัวตนของอีกฝ่ายแล้ว ชัดเจนเลยว่าพวกนี้คือพวกที่ชอบล่าผู้เล่นที่อ่อนแอกว่าในโลกเงาจนเป็นนิสัย

"ดูเหมือนว่าเราจะหนีไม่พ้นแล้วล่ะ"

โคนีเลียมองไปที่ดันเต้แล้วพูดขึ้น

"เฮ้อ ผมล่ะเกลียดการสู้กับคนจริงๆ โดยเฉพาะไอ้พวกที่ใช้การ์ดสายน่ารังเกียจแบบนี้"

ดันเต้ถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันกลับไปจ้องมองลึกเข้าไปในทางเดินที่มืดมิดด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว

โคนีเลียติดตั้งค้อนศึกสยองขวัญ และ เกราะอ่อนต้องสาป ทันที พร้อมกับร่ายการ์ดเวทมนตร์ประเภทเสริมพลังกายต่อเนื่องหลายใบ ก่อนจะก้าวไปยืนขวางหน้าดันเต้ไว้

[เกราะอ่อนต้องสาป]

[ประเภท: การ์ดอุปกรณ์]

[ระดับความหายาก: หายากสีม่วง]

[ระดับ: 2]

[เอฟเฟกต์: เมื่อผู้สวมใส่ได้รับดาเมจ จะสะท้อนความเจ็บปวด 200% กลับไปยังต้นตอของดาเมจนั้น]

[หมายเหตุ: ผลงานของนักสร้างการ์ดดาวรุ่ง—ดันเต้ หนึ่งในคอลเลกชันคำสาปฤดูใบไม้ร่วงรุ่นล่าสุด]

...

"ดันเต้กับโคนีเลียจะดวงซวยเกินไปไหมเนี่ย? แค่หลุดเข้ามาในโลกเงาระดับ 4 ก็แย่พอแล้ว ทำไมยังต้องมาเจอศัตรูแบบนี้อีก!"

แม้ก่อนหน้านี้ทั้งคู่จะโชว์ฟอร์มได้อย่างเหนือชั้น แต่ตอนนี้นักศึกษาที่รับชมอยู่ต่างก็เริ่มแสดงสีหน้ากังวลออกมา

พวกที่ลงมือโจมตีผู้ท้าทายคนอื่นในโลกเงาแบบนี้ถือเป็นพวกอาชญากรใจทรามขั้นสุด พวกมันเชี่ยวชาญการปลอมตัวและถนัดการต่อสู้กับผู้ท้าทายด้วยกันเอง และเนื่องจากพวกมันล่าผู้ท้าทายเพื่อชิงการ์ดเวทมนตร์มาเป็นเวลานาน ฝีมือจึงไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน และที่สำคัญที่สุดคือ พวกมันชอบแฝงตัวเข้ามาในโลกเงาระดับต่ำ อีกทั้งพวกเขายังเชี่ยวชาญศาสตร์แห่งการอู้เป็นอย่างดี

"เดี๋ยวนะ หน้ากากชวนสยองสี่อันนั่นมัน..."

นักศึกษารุ่นพี่คนหนึ่งกุมคางพลางขมวดคิ้วแน่น ขณะจ้องมองภาพของชายที่พันผ้าก๊อซและหน้ากากยักษ์สี่อันที่ลอยอยู่รอบตัวเขาในจอภาพ

ไม่นานนัก ข้อมูลใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

[อัตราการจับคู่ข้อมูล 97% ระบุไอเทมคือ หน้ากากวิญญาณอาฆาต ผู้ใช้งานคือคนไร้หน้า อาชญากรค่าหัวระดับ B สมาชิกอีลิทของลัทธิคืนชีพ]

[หน้ากากวิญญาณอาฆาต]

[ประเภท: การ์ดอุปกรณ์]

[ระดับความหายาก: มหากาพย์สีส้ม]

[ระดับ: 5]

[เอฟเฟกต์: สร้างโล่ป้องกันขนาดมหึมาให้แก่ผู้สวมใส่ โดยโล่นี้จะสามารถฟื้นฟูพลังป้องกันได้เองโดยอัตโนมัติ และจะสะท้อนดาเมจ 25% ที่ได้รับกลับไปยังต้นตอ]

[หมายเหตุ: จงสัมผัสถึงความเจ็บปวดเสียเถิด]

"เป็นพวกเดนมนุษย์จาก ลัทธิคืนชีพ จริงๆ ด้วย!"

"ลัทธิคืนชีพเหรอ?"

นักศึกษาใหม่บางคนทำหน้าสงสัย เพราะพวกเขายังไม่เคยสัมผัสกับโลกเงาของจริง

"มันคือลัทธิชั่วร้ายขนานแท้เลยล่ะ! คำสอนของพวกมันคือการทำให้โลกนี้เกิดใหม่หลังหายนะ พวกมันเชื่อว่าถ้าประชากรลดลง ทรัพยากรก็จะเพียงพอ และจะทำให้คนที่เหลือมีความสุขมากขึ้น!"

"แต่ความจริงมันก็แค่กลุ่มคนบ้าที่คลั่งไคล้การแย่งชิงเท่านั้นแหละ!"

เมื่อพูดถึงลัทธิคืนชีพ ทั้งนักศึกษารุ่นพี่และอาจารย์ต่างก็กัดฟันกรอดด้วยความแค้น

"แล้วทำไมพวกมันถึงไม่โจมตีเพื่อนร่วมทีมตั้งแต่แรกเริ่ม เพื่อทำให้โลกเงาล้มเหลวไปเลยล่ะ?"

"ได้ยินว่าลัทธิคืนชีพนั้นถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย สมาพันธ์ราชอาณาจักรเรียกพวกมันว่าฝ่ายเหยี่ยวกับฝ่ายสุนัข เป้าหมายของทั้งคู่คือการปล้นชิงและทำลายล้างเพื่อก่อภัยพิบัติ เพียงแต่ฝ่ายเหยี่ยวจะเน้นไปที่การชิงทรัพยากร ส่วนฝ่ายสุนัขจะเน้นการทำลายล้างแบบสุดโต่ง"

"ดังนั้นพวกฝ่ายเหยี่ยวจะตั้งใจพิชิตโลกเงา ในตอนแรกพวกมันจะดูเหมือนคนปกติทุกอย่าง แต่พอใกล้จะจบภารกิจ พวกมันก็จะหาโอกาสฆ่าคนเพื่อชิงการ์ด"

"ส่วนพวกฝ่ายสุนัขจะอู้งานแบบโจ่งแจ้ง หรือแม้แต่ขัดขวางภารกิจตั้งแต่เริ่ม และหาโอกาสฆ่าเพื่อนร่วมทีมเพื่อชิงการ์ดทันที สรุปคือถ้าเจอพวกสมาชิกลัทธิคืนชีพที่ไหน ใส่ให้ยับได้เลย ไม่มีความผิดตามกฎหมาย!"

หากโลกเงานำมาซึ่งภัยพิบัติทางธรรมชาติ ลัทธิคืนชีพก็คือภัยพิบัติจากน้ำมือมนุษย์ดีๆ นี่เอง! พวกมันชอบเห็นผู้ท้าทายที่สิ้นแรงตายไปในความสิ้นหวัง แย่งชิงการ์ดของพวกเขาไป หรือแม้แต่ทรมานเหยื่ออย่างทารุณ

รุ่นพี่หลายคนถึงแม้จะไม่เคยเจอคนจากลัทธิคืนชีพด้วยตัวเอง แต่ก็ต้องมีคนรู้จักที่เคยถูกพวกมันคุกคาม หรือแม้แต่ต้องสังเวยชีวิตให้กับพวกเดนมนุษย์เหล่านี้ ทำให้ภายในห้องรับชมการต่อสู้เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความหวาดกลัว

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งห้องรับชมก็เงียบกริบลง

เหล่านักศึกษาต่างกลั้นหายใจเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของดันเต้และโคนีเลียอย่างใจจดใจจ่อ แม้ก่อนหน้านี้ดันเต้และโคนีเลียจะทำเรื่องแสบๆ กับพวกปีศาจไว้เยอะ แต่ตอนนี้ไม่มีใครในห้องที่ไม่เป็นห่วงพวกเขา

ข้อมูลที่รู้จักของ คนไร้หน้า ถูกนำมาแสดงบนหน้าจอทีละอย่าง

เขาเป็นนักอัญเชิญระดับ 5 ที่มีทั้ง ความอึด และ พลังจิต สูงมาก

อาชีพนักอัญเชิญเป็นสายที่เอาไว้ตบเด็กได้ดีที่สุดอยู่แล้ว แถมเด็คของคนไร้หน้า ยังถูกจัดมาเพื่อการล่าผู้อ่อนแอโดยเฉพาะอีกต่างหาก

การ์ดเวทมนตร์ส่วนใหญ่ของเขาจะเน้นไปที่การพรางตัวและค้นหาเป้าหมาย การ์ดอุปกรณ์เน้นการเอาตัวรอด และใช้การ์ดอัญเชิญจำนวนมากเพื่อกดดันศัตรู

รุ่นพี่หลายคนรู้ดีแก่ใจว่า...ดันเต้กับโคนีเลียรอดยากแล้ว

ดันเต้ซึ่งอยู่ระดับ 2 สามารถพกการ์ดรวมกันได้เพียง 20 ระดับเท่านั้น และการ์ดที่เขาพกมาก็ถูกคนในห้องรับชมเห็นไปเกือบหมดแล้วในระหว่างการทำภารกิจ

ด้วยการ์ดที่ทั้งคู่มีอยู่ในตอนนี้ โอกาสที่จะเอาชนะคนไร้หน้าได้นั้นแทบจะเป็นศูนย์ ช่องว่างระหว่างระดับมันกว้างเกินไป และที่สำคัญ คนไร้หน้า...ก็เป็นสายตอดที่โคตรจะน่ารำคาญเหมือนกัน!

เขาไม่มีทางให้โอกาสดันเต้ได้เผด็จศึกในครั้งเดียวแน่นอน!

"ได้แต่ภาวนาให้ดันเต้ยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่นะ"

"เอาจริงนะ ตอนแรกฉันแอบสงสัยว่าดันเต้เป็นคนของลัทธิคืนชีพหรือเปล่า เพราะวิธีการของเขามันดูชั่วร้ายกว่าพวกนั้นซะอีก...แต่ตอนนี้ฉันแค่หวังว่าดันเต้จะทำตัวไม่ใช่คนให้มากกว่านี้ แล้วฆ่าไอ้วายร้ายนี่ทิ้งซะ!"

"สู้เขานะ! ดันเต้! โคนีเลีย!"