036 ผู้มีความสามารถหลากหลาย

บนระเบียงทางเดินของโรงเรียนปีศาจ แสงไฟวูบไหวสลัวๆ ทอดเป็นเงาตะคุ่มพร่าเลือนลงบนผนังทั้งสองฝั่ง โคนีเลียกำลังแบกดันเต้เดินไปตามทางเดิน โดยมีดันเต้ที่หลับตาพักผ่อนอยู่ แม้จะยังรู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่สมองอยู่บ้าง แต่ร่างกายของเขาก็ฟื้นตัวขึ้นมาเกือบจะสมบูรณ์แล้ว

ทว่า จู่ๆ โคนีเลียก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูดันเต้เบาๆ ว่า

“ดันเต้ เหมือนจะมีอะไรเคลื่อนไหวนะ”

“ระบุพิกัดดูซิ”

ดันเต้ตอบสั้นๆ

จากนั้นโคนีเลียก็เปิดใช้งานการ์ดเวทมนตร์ ระบุพิกัดเสียงสะท้อน ที่ดันเต้เคยมอบให้เธอก่อนหน้านี้

[ระบุพิกัดเสียงสะท้อน]

[ประเภท: การ์ดเวทมนตร์]

[ระดับความหายาก: ล้ำค่าสีน้ำเงิน]

[ระดับ: 1]

[เอฟเฟกต์: รับรู้ตำแหน่งของเป้าหมายในระยะ 100 เมตร หนึ่งครั้ง]

[หมายเหตุ: จะไม่ถูกปิดกั้นโดยสกิลพรางตัว ประเภทการมองเห็น]

เนื่องจากดันเต้ไม่มีความสามารถในสายอาชีพต่อสู้ระยะประชิดเลย ในปาร์ตี้ที่มีกันแค่สองคนนี้ โคนีเลียจึงต้องรับบทควบตั้งแต่ แทงค์, หน่วยสอดแนม ไปจนถึงตัวทำดาเมจ และตำแหน่งอื่นๆ อีกเพียบ

แม้ว่าตำแหน่งอาชีพที่ชัดเจนของเธอจะไม่ใช่หน่วยสอดแนม แต่ด้วยพละกำลังทางร่างกายที่น่ากลัว บวกกับความสามารถในการรับรู้อันเหนือชั้น ทำให้เธอมีความยอดเยี่ยมไม่แพ้หน่วยสอดแนมในระดับเดียวกันที่ใช้สกิลสำรวจเลยแม้แต่น้อย

แถมเธอยังสะเดาะกลอนได้อีกด้วย...ความสามารถในการลอบสังหารก็ถือว่าเข้าขั้นสุดยอด ขอเพียงแค่ดันเต้หาการ์ดเวทมนตร์สายสนับสนุนที่สิ้นเปลืองมานาน้อยๆ มาเซ็ตให้เธออีกสักหน่อย เธอก็จะกลายเป็นหน่วยสอดแนมพาร์ตไทม์ได้อย่างแบบสมบูรณ์แบบ

“ไม่ใช่หัวหน้าฝ่ายปกครอง มีคนสองคนแอบตามพวกเรามา”

โคนีเลียกระซิบรายงานสถานการณ์ที่ข้างหูของดันเต้

“เดินต่อไป ทำเหมือนไม่รู้อะไรทั้งนั้น”

ดันเต้สั่งการ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามย้ำเบาๆ

“พวกมันยังตามอยู่ไหม?”

โคนีเลียตรวจสอบอีกครั้งแล้วตอบว่า

“ยังอยู่”

ในตอนนี้โรงเรียนถูกดันเต้ตั้งค่าให้เป็นช่วงเวลาเรียน บนระเบียงทางเดินไม่ควรจะมีนักเรียนปีศาจคนไหนออกมาเดินเพ่นพ่านนอกจากหัวหน้าฝ่ายปกครอง และแน่นอนว่าพวกปีศาจคงไม่กล้าสะกดรอยตามพวกเขาแน่

คาดว่าสองคนนั้นคงจะเป็นผู้ท้าทายสองคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ จากการวิเคราะห์ของดันเต้ พวกเขาน่าจะเป็นระดับ 5 หนึ่งคนและระดับ 3 อีกหนึ่งคน หรืออย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีระดับ 5 อยู่คนหนึ่งอย่างแน่นอน

ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเก่งกาจแค่ไหน ดันเต้ก็ไม่อยากจะปะทะด้วยในตอนนี้ หากพวกเขามีธุระอยากจะติดต่อดันเต้และโคนีเลียจริงๆ ก็ควรจะทำตั้งแต่ตอนที่กำลังลุยด่านอยู่ แต่พอสู้บอสเสร็จและกำลังจะพิชิตด่านได้แล้ว พวกนี้ดันโผล่หัวออกมา เจตนาของพวกเขาเป็นยังไงก็คงมองออกได้ไม่ยากแล้ว

ส่วนใหญ่คงมาแบบไม่หวังดีแน่นอน ถ้าฝ่ายนั้นอยากจะมาผูกมิตรหรือมีธุระด่วนจริงๆ ก็คงตะโกนเรียกมาตรงๆ แล้ว ไม่ต้องมาทำตัวลับๆ ล่อๆ สะกดรอยตามกันแบบนี้

ส่วนเหตุผลที่พวกนั้นหาพวกเขาเจอในตอนนี้ ก็อธิบายได้ง่ายมาก พวกเขาอาจจะรู้ตำแหน่งห้องบอสอยู่ก่อนแล้ว เพียงแต่ยังเตรียมตัวไม่พร้อมที่จะเข้าไปท้าทาย แต่พอเห็นความคืบหน้าในการสำรวจพุ่งพรวดจนพิชิตห้องบอสได้สำเร็จ พวกเขาก็รีบมุ่งหน้ามาแถวนี้แล้วใช้สกิลค้นหาศัตรูจนเจอพวกดันเต้เข้าพอดี

ดันเต้รู้สึกปวดหัวตึ้บ นี่เขาต้องทำงานล่วงเวลาอีกแล้วเหรอ? เพิ่งจะจบศึก PVE มาหยกๆ ดันต้องมาเปิดศึก PVP ต่ออีกซะงั้น แน่นอนว่าเขาไม่ได้กลัวการ PVP หรอก แค่เขาไม่ค่อยชอบการต่อสู้แก่งแย่งชิงดีเท่าไหร่

“โคนีเลีย ถ้าพวกมันกล้าโผล่หัวออกมา ไม่ว่าเป้าหมายคืออะไร ใส่ให้ยับ เอาให้ตายไปเลยนะ”

ดันเต้เอ่ยเตือน ส่วนเขาก็เตรียมพร้อมที่จะอัญเชิญกวีผู้เสื่อมสลาย และ ตุ๊กตาต้องสาป ออกมาได้ทุกเมื่อเช่นกัน

“ได้เลย”

โคนีเลียตอบสั้นๆ

...

หลังจากที่ดันเต้และโคนีเลียหายลับไปตรงหัวมุมทางเดิน

เงาสองร่างก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของระเบียง ทั้งคู่แต่งกายในชุดของนักเรียนปีศาจ แต่ความจริงแล้วพวกเขาคือผู้ท้าทายโลกเงาชาวมนุษย์สองคน

คนหนึ่งใช้ผ้าสีดำพันปิดบังใบหน้าไว้จนมองไม่เห็นหน้าตา เห็นเพียงดวงตาสีดำที่มีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำอยู่รอบๆ แผ่ซ่านรังสีแห่งความชั่วร้ายและแปลกประหลาดออกมา ส่วนอีกคนเป็นชายร่างเตี้ย ดวงตาโปน ริมฝีปากแห้งผาก และประดับด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก

พวกเขาสื่อสารกันด้วยภาษามือที่เป็นเอกลักษณ์

“พวกนั้นรู้ตัวไหม?”

“ไม่รู้เลย อีกเดี๋ยวเราก็ลงมือได้แล้ว”

ตอนนี้เวลาภารกิจเหลืออีก 5 ชั่วโมง 3 นาที อีก 3 นาทีจะเข้าสู่ช่วงพักคาบเรียนพอดี ถึงตอนนั้นต่อให้ลงมือรุนแรงจนเกิดเสียงดังแค่ไหน ก็จะไม่ดึงดูดความสนใจของหัวหน้าฝ่ายปกครองให้มาที่นี่อย่างแน่นอน

“ตามกฎการจับคู่ พวกนั้นอย่างมากก็แค่ระดับ 4 กับระดับ 3 หรืออาจจะต่ำกว่านั้นด้วยซ้ำ แล้วพวกมันพิชิตโอลีฟได้ไวขนาดนี้ได้ยังไงกัน?”

“สองคนนี้น่าจะเป็นพวกผู้เชี่ยวชาญในการไขปริศนา ดูจากผลงานในห้องสอบก็รู้แล้ว”

“เพื่อคำสอน เพื่อการเกิดใหม่ของโลก จะปล่อยให้อัจฉริยะสายไขปริศนาพวกนี้เติบโตขึ้นไปไม่ได้...อีกอย่าง ในตัวพวกมันต้องมีการ์ดดีๆ เพียบแน่”

ชายร่างเตี้ยเริ่มเผยรอยยิ้มละโมบออกมาอย่างปิดไม่มิด

พวกอัจฉริยะรุ่นเยาว์เหล่านี้มักจะเป็นกลุ่มอีลิทที่แต่ละอาณาจักรทุ่มทรัพยากรฟูมฟักขึ้นมา บนตัวของอัจฉริยะเหล่านี้ย่อมต้องมีการ์ดหายากอยู่ไม่น้อยแน่ๆ

“ต่อให้การ์ดจะดีแค่ไหน ก็เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนสองคนเท่านั้น ประสบการณ์ต่อสู้ยังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ยิ่งผ่านการสำรวจที่กดดันขนาดนี้มา ร่างกายต้องได้รับบาดเจ็บไม่น้อย ข้าสำรวจมาแล้วว่าหนึ่งในนั้นบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นเดินไม่ได้เลยล่ะ”

“หึๆ เป็นแค่เนื้อก้อนโตจริงๆ นั่นแหละ พวกเราถนอมกำลังไว้ตลอด พวกมันไม่มีทางรับมือการซุ่มโจมตีของพวกเราได้หรอก”

ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังตามต่อไป ชายที่พันผ้าปิดหน้าก็ขมวดคิ้วแล้วทำสัญลักษณ์มือถาม

“แกไม่รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ เหรอ?”

“ยังไง?”

“ทำไมข้าถึงรู้สึกได้ว่าอากาศมันเริ่มจะ...ไม่เหมือนเดิมกันนะ?”

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้หาคำตอบ แสงไฟก็สว่างวาบขึ้นมา ระเบียงที่เคยมืดสลัวก็เปล่งแสงจ้าแสบตาในพริบตา พร้อมกับเสียงระเบิดดังสนั่นลั่นระเบียงทางเดิน เปลวเพลิงจากการระเบิดกลืนกินร่างของทั้งสองคนจนตกอยู่ในสภาพที่ทุลักทุเลเป็นอย่างยิ่ง

“แค่กๆ เวทมนตร์ธาตุไฟระดับ 3 ประเภทหน่วงเวลางั้นเหรอ?”

เมื่อฝุ่นควันจางลง ปรากฏหน้ากากยักษ์รูปทรงประหลาดสี่อันลอยอยู่รอบกายชายผ้าปิดหน้าเพื่อปกป้องเขาและเพื่อนร่วมทาง แรงระเบิดเมื่อครู่ทำได้เพียงแค่ทำให้เสื้อผ้าของพวกเขาเสียหายเล็กน้อย แต่ไม่ได้สร้างบาดแผลอะไรให้กับพวกเขาเลย

แต่ทันใดนั้นเอง ชายร่างเตี้ยที่อยู่ภายใต้การปกป้องกลับโซเซจนเกือบจะยืนไม่อยู่

“รีบกลั้นหายใจเร็ว!”

ชายผ้าปิดหน้าตะโกนสั่ง

หลังจากการระเบิด อากาศก็เต็มไปด้วยแก๊สหลับใหลที่ไร้สีไร้กลิ่น! หากสูดเข้าไปมากเกินไป คงได้สลบเหมือดไปแน่ๆ!

“บัดซบ! พวกนั้นรู้ตัวแล้ว ต้องรีบออกจากระเบียงนี้เดี๋ยวนี้!”

เนื่องจากระเบียงไม่ใช่พื้นที่ปิดตายโดยสมบูรณ์ ขอแค่เปลี่ยนไปอยู่ที่ใหม่ ก็จะไม่ได้รับผลกระทบจากแก๊สพิษนี้แล้ว

ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวเดินอยู่นั้นเอง พวกเขากลับพบว่าบนพื้นรอบๆ มีกับดักหนามพิษกระจัดกระจายอยู่ไปทั่ว แม้แต่พรมบนพื้นก็ยังค่อยๆ ถูกหนามเหล่านั้นกัดกร่อนจนพังพินาศ เห็นชัดเลยว่าหนามพวกนี้ต้องมีพิษร้ายแรงเคลือบอยู่อย่างแน่นอน

“ไอ้เจ้าพวกสารเลว! สถาบันไหนมันสอนให้ใช้การ์ดแบบนี้กันวะ?!”

ชายร่างเตี้ยแผดเสียงออกมาอย่างเดือดดาล ถ้าเมื่อกี้ไม่มีหน้ากากของชายผ้าปิดหน้าช่วยไว้ล่ะก็ ป่านนี้ตัวเขาคงถูกหนามปักพรุนเป็นรังผึ้งไปแล้ว

และในตอนนี้ เขาก็มั่นใจสุดๆ เลยว่า...ไอ้เด็กหนุ่มสาวคู่นี้ แม่งไม่น่าจะใช่คนดีอย่างแน่นอน!