031 สวมรอยเป็นเบื้องบน
031 สวมรอยเป็นเบื้องบน
“......”
ภายในห้องเรียนดนตรีตอนนี้เงียบกริบจนน่าขนลุก ไม่ว่าจะเป็นท่าทีที่ดูสงบนิ่งและผ่อนคลายตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามา หรือความสามารถในการควบคุมระบบกระจายเสียงของโรงเรียนที่ดูเหลือเชื่อ...แถมยังมีลูกเล่นประหลาดๆ ที่ควบคุมการกระทำของปีศาจตนอื่นราวกับเป็นเทพเจ้าผู้ชั่วร้าย ทั้งหมดนี้ทำให้เหล่านักเรียนปีศาจต่างก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบไปตามๆ กัน
ดันเต้ที่มาเยือนที่นี่ดูเหมือนตั้งใจมาเพื่อล่าพวกมันโดยเฉพาะ ไม่ว่าจะเล่นไม้ไหน ทั้งในที่ลับหรือที่แจ้ง เขาก็หยิบเอากฎมาสวนกลับได้ทุกรูปแบบ ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับว่า เขานี่แหละคือผู้ปกครองของโรงเรียนที่ไม่มีใครต่อกรได้! มันช่างเป็นอำนาจที่ไม่อาจขัดขืนได้เลย!
คราวนี้ อาจารย์สอนดนตรีไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาตั้งหน้าตั้งตาบรรเลงเปียโนต่อไป ในสายตาของเขาแล้ว ชะตากรรมของนักเรียนปีศาจพวกนี้ถูกกำหนดไว้แล้ว สู้รีบๆ ทำงานให้จบแล้วส่งเจ้าตัวซวยนี้ออกไปให้พ้นๆ จะดีกว่า เจ้าหมอนี่ดูยังไงก็ไม่ปกติเอาเสียเลย พฤติกรรมหลายๆ อย่างของเขา ไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนปีศาจทั่วไปจะทำได้
อาจารย์สอนดนตรีเริ่มแอบเดาในใจแล้วว่า ดันเต้น่าจะเป็นคนที่ผู้อำนวยการส่งมาล่อซื้อ เพื่อกวาดล้างพวกที่ทำผิดกฎแน่ๆ! ถ้าขืนปล่อยให้ดันเต้อยู่ต่อนานกว่านี้ แม้แต่อาจารย์อย่างเขาเองก็อาจจะซวยไปด้วยก็ได้
ตึง ตึง ตึง…
เสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้ง แต่เหล่านักเรียนปีศาจกลับยืนอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก พวกเขาไม่รู้จะร้องยังไงต่อแล้ว ดันเต้เลยทำท่าถือไมโครโฟนทิพย์ขึ้นมา แล้วมองดูพวกนักเรียนด้วยสายตาเยาะเย้ยก่อนจะเริ่มร้อง
“ดาเมะ ดาเมะ... ดาเมะ โย้~”
เสียงร้องของดันเต้คลอไปกับดนตรีตามที่เขาต้องการเป๊ะๆ ส่วนพวกนักเรียนปีศาจต่างหน้าถอดสีด้วยความสิ้นหวัง ต่อให้พวกเขาพยายามจะแผดเสียงแข่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางสู้เสียงที่ดังมาจากลำโพงซึ่งดันเต้กุมสิทธิอำนาจไว้อยู่ได้เลย รอยยิ้มที่ดูชิลล์สุดๆ ของดันเต้ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ริมหน้าผาและถูกผลักให้ตกลงไป สรุปแล้ว พวกเขาร้องผิดครบสามครั้งพอดิบพอดี
“น่าเสียดายจังนะ”
อาจารย์สอนดนตรีถอนหายใจยาวพลางลุกขึ้นยืน
หลังจากนี้คือช่วงเวลาแห่งการสังหารของอาจารย์สอนดนตรี เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม นักเรียนปีศาจถูกฆ่าเรียบไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว ยกเว้นดันเต้...
......
เวทีในตอนนี้กลายเป็นโรงเชือดที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดไปแล้ว ศพของปีศาจเกลื่อนกลาดจนดันเต้แทบจะหาที่วางเท้าไม่ได้
“เธอไปได้แล้ว”
อาจารย์สอนดนตรีขมวดคิ้วพูด เขาทำตามระเบียบทุกอย่างเป๊ะๆ แล้ว ดันเต้ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมาหาเรื่องเขาได้อีก แต่ดันเต้กลับยังนิ่งเฉย ไม่ยอมเดินออกไปเสียที ทำให้อาจารย์ยิ่งรู้สึกไม่ดีมากขึ้นเรื่อยๆ
“นี่ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนเลยนะครับ”
ดันเต้พูดพร้อมรอยยิ้ม
“เธอไปได้เลย เดี๋ยวผมจะให้บัตรผ่านปีศาจตามระเบียบ”
อาจารย์พูดพลางหยิบบัตรสีแดงที่ดันเต้คุ้นตามายื่นให้ แต่ดันเต้กลับมองมันด้วยสายตาเหยียดๆ แล้วเบือนหน้าหนี เหมือนว่ามันไม่มีค่าพอจะให้เขาสนใจด้วยซ้ำ
อาจารย์สอนดนตรีเริ่มใจคอไม่ดีขึ้นมาจริงๆ แล้ว การลองเชิงสั้นๆ นี้ทำให้อาจารย์มั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองมากขึ้น เจ้าหมอนี่ต้องไม่ใช่เป็นแค่นักเรียนธรรมดาแน่ๆ! เพราะนักเรียนปีศาจในโรงเรียนนี้ต้องโหยหาบัตรผ่านปีศาจราวกับมันคือ ป้ายยกเว้นความตาย
ต่อให้เจ้าหมอนี่จะแฮ็กระบบกระจายเสียงได้ แต่ผู้อำนวยการคงไม่ปล่อยให้เขาทำตามใจชอบแบบนี้แน่ เว้นเสียแต่ว่า...เขาจะไม่ได้อยู่ที่นี่ถาวร!
“ผู้อำนวยการส่งคุณมาเหรอ?”
อาจารย์ถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวังและลองเชิง
“คุณฉลาดกว่าที่คิดนะ ไม่เหมือนอาจารย์คนอื่นที่เดาตัวตนของผมไม่ออก”
ดันเต้ไม่ได้ตอบตรงๆ แต่พูดจาหยอกล้อพลางจ้องเขม็งไปที่อาจารย์สอนดนตรี สายตานั้นเหมือนกำลังมองหาคนฉลาดท่ามกลางฝูงคนโง่ นั่นทำให้อาจารย์สอนดนตรีใจเต้นรัวด้วยความประหม่า เขาเพิ่งได้ข่าวแว่วๆ มาว่า วันนี้ในโรงเรียนมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น มีอาจารย์หลายคนถูกเล่นงานด้วยวิธีที่ซับซ้อนจนต้องทำผิดกฎแล้วตายไปแบบงงๆ โชคดีจริงๆ ที่เขาหูตาไว เขาเลยไม่ได้เผลอทำผิดกฎไปเมื่อครู่นี้
เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูเหมือนเพิ่งรอดตายมาได้ของอาจารย์ ดันเต้ก็รู้เลยว่าอีกฝ่ายคงจินตนาการไปไกลแล้ว
“แต่ว่านะ...”
ดันเต้ยกนิ้วชี้ขึ้นมา ยิ้มบางๆ แล้วเว้นจังหวะสองวินาทีอย่างมีเลศนัยก่อนจะพูดว่า
“ผมมาจากที่ที่ สูง กว่าผู้อำนวยการอีก”
ได้ยินเช่นนั้น อาจารย์สอนดนตรีถึงกับรูม่านตาหดเกร็งทันที
สูงกว่าผู้อำนวยการ?!
แม้ในหัวจะมีความคิดพุ่งพล่านไปหมด แต่เขาไม่กล้าคิดต่อเลยว่าดันเต้เป็นใครกันแน่ แต่ระดับนั้นต้องยิ่งใหญ่เกินจินตนาการชัวร์ๆ! ปีศาจที่ดูสุภาพ เรียบร้อย และไม่ค่อยใช้กำลังแบบนี้นี่แหละที่น่ากลัวที่สุด เพราะคุณไม่มีทางเดาพลังที่แท้จริงของเขาออกเลย เขาอาจจะปลอมตัวเป็นเหยื่อที่สมบูรณ์แบบ แล้วค่อยโชว์พลังที่ทำให้คุณสิ้นหวังในตอนที่คุณคิดว่าตัวเองชนะแล้วก็ได้!
อาจารย์สอนดนตรีมั่นใจมากว่า ถ้าเมื่อกี้เขาเผลอไปเข้าข้างพวกนักเรียนปีศาจเข้าล่ะก็ ตอนนี้ศพของเขาคงจะเย็นไปแล้ว ต่อให้ดันเต้ไม่ลงมือเอง ผู้อำนวยการหรือหน่วยสังหาร ที่น่ากลัวกว่านั้นก็ต้องโผล่มาแน่
“ไม่ต้องกังวลไป คุณเป็นอาจารย์ที่ทำตามกฎระเบียบ เราไม่ทำอะไรให้คุณต้องลำบากใจหรอก ผมแค่มีเรื่องอยากให้ช่วยเหลือหน่อยน่ะ”
ดันเต้เอามือไพล่หลังแล้วมองอาจารย์ด้วยท่าทางเป็นมิตรขึ้นมาทันที
“ไม่ทราบว่ามีอะไรให้กระผมรับใช้หรือครับ?”
อาจารย์เปลี่ยนคำพูดให้ดูนอบน้อมขึ้นทันตา
“เรื่องที่จะพูดต่อไปนี้ ห้ามแพร่งพรายให้ปีศาจตนไหนรู้เด็ดขาด ถ้าเรื่องหลุดออกไป แม้แต่ผู้อำนวยการก็ช่วยคุณไม่ได้ เข้าใจไหม?”
ดันเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
อาจารย์สอนดนตรีพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
ดันเต้พูดต่อว่า
“อย่างที่คุณรู้ โรงเรียนนี้ยังมีอาจารย์อีกหลายคนที่สอนไม่เป็นระเบียบและชอบเสี่ยงโชคกับกฎเกณฑ์ เราทนดูมานานแล้ว วันนี้เลยมีแผนปฏิบัติการพิเศษเกิดขึ้น”
อาจารย์สอนดนตรีเงียบไป แต่เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง
“ในช่วง 6 ชั่วโมงที่ผ่านมานี้ มีอาจารย์ที่ทำผิดกฎถูกจัดการไปหลายรายแล้ว คุณก็น่าจะพอได้ข่าวมาบ้างใช่ไหม?”
อาจารย์พยักหน้าเบาๆ
“คุณโชคดีนะที่ผ่านการตรวจสอบมาได้...แต่ใครๆ ก็ดวงกุดได้เสมอ จริงไหม?”
ดันเต้วางมือลงบนบ่าของอาจารย์ แล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเหมือนจะมองให้ทะลุถึงวิญญาณ สื่อเป็นนัยว่าความโชคดีนั้นอาจจะหมดไปเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าเขาไม่ให้ความร่วมมือ