027 แผนปฏิรูปหลักสูตร

“โรงเรียนแห่งนี้ คาบเรียนมันชักจะแน่นเกินไปแล้วนะ พวกนักเรียนเริ่มจะไม่มีความสุขกันแล้วด้วย ผมคงต้องช่วยปฏิรูปหลักสูตรให้พวกกับเขาสักหน่อยแล้วล่ะ”

ตอนนี้ ดันเต้กำลังวุ่นอยู่กับการเดินไปเดินมาระหว่างแถวของเครื่องจักรเวทมนตร์ ในมือของเขาถือกล่องเครื่องมือที่เต็มไปด้วยไอเทมที่ใช้กันทั่วไปในวิศวกรรมเวทมนตร์ แม้ว่าดีไซน์ของเครื่องมือพวกนี้จะดูเป็นสไตล์โลกปีศาจจ๋าๆ แต่ก็พอใช้งานได้จริง ซึ่งของทั้งหมดนี้เขายืมมาจากห้องเรียนที่โดนบารอนแบเชลอาละวาดพังไว้ก่อนหน้านี้

โคนีเลียเดินตามเขา คอยช่วยยกของหนักๆ ให้เป็นพักๆ ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ที่ห้องกระจายเสียงของโรงเรียน พวกเขากองศพของปีศาจไว้ด้านหนึ่ง แล้วตั้งหน้าตั้งตาซ่อมแซมอุปกรณ์ในห้องกระจายเสียงอย่างขะมักเขม้น แน่นอนว่าปีศาจพวกนี้ไม่ได้โดนพวกเขาจัดการหรอก แต่เป็นฝีมือของบารอนแบเชลที่สติหลุดแล้วไล่ฆ่าไปทั่วก่อนหน้านี้ต่างหาก ถ้าเป็นพวกเขาสองคนล่ะก็ รับรองว่าไม่ปล่อยให้ปีศาจพวกนี้ตายง่ายๆ แบบนี้แน่ ต้องรีดผลประโยชน์ที่เหลืออยู่ออกมาให้คุ้มค่าที่สุดก่อนสิ

ห้องที่ดันเต้ล่อให้บารอนแบเชลไปทำลายนั้นไม่ใช่การเลือกมั่วๆ เขาเล็งไปที่เวิร์กชอปปีศาจเป็นอันดับแรก ตามด้วยห้องกระจายเสียง พอแบเชลทำลายสองห้องนี้เสร็จ ดันเต้ก็ล่อให้เขาไปพังห้องเรียนที่ไม่ค่อยสำคัญอีกห้องที่อยู่ใกล้ๆ หลังจากบารอนแบเชลทำภารกิจสำเร็จ ดันเต้กับโคนีเลียก็รีบกวาดล้างห้องเหล่านั้นทันที แล้วขนวัสดุกับไอเทมที่จำเป็นมาที่ห้องกระจายเสียง ซึ่งมันเพียงพอที่จะดัดแปลงห้องกระจายเสียงให้เป็นไปตามที่ดันเต้ต้องการได้

ถ้าจะถามว่าอะไรที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตวัยเรียนที่แสนสุขของพวกเขามากที่สุดในโรงเรียนนี้ ก็คงหนีไม่พ้นหัวหน้าฝ่ายปกครองที่ชอบเดินตรวจตามโถงทางเดินนั่นแหละ ก่อนหน้านี้ตอนที่เจอหัวหน้าฝ่ายปกครอง โคนีเลียมั่นใจมากว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย เธอไม่มีทางต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย

จากการคาดการณ์ของพวกเขาแล้ว อาจารย์อย่างบารอนแบเชลน่าจะมีพลังอยู่ที่ระดับ 5 ส่วนพนักงานระดับอีลิท อย่างหัวหน้าฝ่ายปกครองน่าจะอยู่ที่ระดับ 6 ถ้าดันเต้กับโคนีเลียคิดจะวางแผนฆ่าหัวหน้าฝ่ายปกครองล่ะก็ บอกได้เลยว่าหินสุดๆ แถมที่จริงพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องไปท้าทายหัวหน้าฝ่ายปกครองด้วย เพราะบนตัวหมอนั่นไม่มีของดีอะไรให้ปล้นเลย! แม้แต่ความคืบหน้าในการสำรวจก็ไม่ให้! เป็นแค่มอนสเตอร์ระดับอีลิทที่ไร้ค่าสิ้นดี!

แต่ทว่า หัวหน้าฝ่ายปกครองคนนี้ก็มีจุดอ่อนอยู่หนึ่งอย่าง นั่นก็คือเขาจะสามารถโจมตีนักเรียนได้เฉพาะตอนช่วง เวลาเรียน เท่านั้น! ทันทีที่เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องหยุดไล่ล่านักเรียนทันที ดังนั้นขอแค่ดันเต้คุมห้องกระจายเสียงได้ และควบคุมเวลาการเปิดเสียงแจ้งเตือนเข้าเรียนได้ตามใจชอบ หัวหน้าฝ่ายปกครองก็จะไม่ใช่ภัยคุกคามสำหรับพวกเขาอีกต่อไป

“โคนีเลีย ช่วยสะเดาะกลอนให้หน่อยสิ”

ดูเหมือนดันเต้จะเจอปัญหานิดหน่อย เขาหลีกทางให้โคนีเลียเพื่อให้เธอช่วยเปิดตู้ใบเล็กๆ ข้างหน้า

“ได้เลย”

โคนีเลียรีบวิ่งเหยาะๆ ไปที่ตู้แล้วจับกุญแจไว้ จากนั้นก็ออกแรงหักดัง กร๊อบ จนโลหะแตกกระจาย แล้วตู้ก็เปิดออก

“สกิลสะเดาะกลอนของเธอนี่นะ ไม่ว่าจะดูกี่ครั้งก็ยังรู้สึกว่ามันเท่สุดๆ ไปเลย”

ดันเต้อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

“ใช่ไหมล่ะ”

โคนีเลียพยักหน้าเห็นด้วย เพราะนี่คือหนึ่งในความสามารถเด็ดของเธอเลยนะ มันเจ๋งกว่าสกิลสะเดาะกลอนของพวกหน่วยสอดแนมตั้งเยอะ

“แต่เราก็ต้องเพลาๆ ลงหน่อยนะ ไม่งั้นพอกลับไปแล้วอาจจะโดนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ของเมืองหลวงหมายหัวเอาได้”

ดันเต้กล่าว เขาคิดว่าโชคดีจริงๆ ที่ได้โคนีเลียมาเป็นเพื่อนร่วมทีม ถ้าต้องไปเป็นศัตรูกับคนที่มีสกิลสะเดาะกลอนฉับพลันแบบนี้ล่ะก็ บอกได้เลยว่ามันน่าสยองขวัญสุดๆ เพราะพอถึงตอนกลางคืนแล้ว เขาคงไม่มีทางได้นอนหลับอย่างเป็นสุขแน่ๆ

…

วิศวกรดันเต้และผู้ช่วยตัวน้อยโคนีเลีย ใช้เวลา 1.5 ชั่วโมง (90 นาที) ในการดัดแปลงห้องกระจายเสียงจนเสร็จ ตอนนี้พวกเขานั่งชิลล์อยู่ที่หน้าแผงควบคุม โดยมีกองศพปีศาจสุมอยู่ด้านหลัง ดูไปดูมายังกับโจรที่บุกยึดศูนย์ควบคุมไม่มีผิด พวกเขาไม่เพียงแต่ควบคุมเวลาเปิดเสียงเข้าเรียนหรือเลิกเรียนได้เท่านั้น แต่ยังเปลี่ยนเนื้อหา หรือจะประกาศกระจายเสียงไปทั่วโรงเรียนเลยก็ยังได้ ที่ดันเต้ใช้เวลานานขนาดนี้ หลักๆ คือเพื่อสร้างแหวนเวทมนตร์ ที่สามารถพกติดตัวได้ เพื่อเอาไว้ควบคุมห้องกระจายเสียงจากระยะไกล ต่อให้พวกเขาจะออกจากห้องกระจายเสียงไปแล้ว ก็ยังสามารถกดกริ่งเข้าเรียนหรือเลิกเรียนได้ตามต้องการตลอดเวลานั่นเอง

เพราะถ้าเกิดปิดกริ่งเข้าเรียนไปเลย ในทางเดินก็จะมีนักเรียนปีศาจเยอะเกินไป ซึ่งก็น่ารำคาญเหมือนกัน แถมถ้าผู้อำนวยการกลับมาที่โรงเรียนแล้วเห็นความผิดปกติ ก็คงจะมาซ่อมแซมแน่ ดังนั้นถ้าไม่เจอหัวหน้าฝ่ายปกครอง ดันเต้ก็พยายามจะไม่ไปปรับเวลาเรียนให้มันเวอร์เกินไปนัก

“ลองคิดดูดีๆ แล้ว ตอนนี้สิทธิอำนาจของผมก็น่าจะพอๆ กับผู้อำนวยการเลยมั้ง?”

ดันเต้พึมพำกับตัวเอง

“ฉันรู้สึกว่าตอนนี้นายน่ะ เป็นรักษาการผู้อำนวยการแล้วล่ะ”

โคนีเลียพยักหน้าเห็นด้วย

“โรงเรียนนี้เริ่มมีความหวังขึ้นมาแล้วแฮะ ผมล่ะอยากจะไปว่ายน้ำในห้องผู้อำนวยการจะแย่แล้ว”

หลังจากทำงานมาพักใหญ่ ดันเต้ก็เริ่มเหนื่อย แต่พอคิดเรื่องถึงนี้ขึ้นมา เขาก็รู้สึกมีแรงขึ้นมาทันที

“งั้นเดี๋ยวพวกเราแวะไปเอาเครื่องดื่มเย็นๆ กับขนมที่ห้องคหกรรมกันก่อนนะ”

โคนีเลียเองก็ตั้งตารอเหมือนกัน

“หวังว่าในห้องของผู้อำนวยการจะมีเก้าอี้ชายหาดนะ ถ้าไม่มีเราก็ไปหาเก้าอี้เอนหลังธรรมดาๆ จากห้องอื่นมาแทนแล้วกัน”

“ได้เลย อ้อ แล้วเรื่องชุดว่ายน้ำล่ะ เราจะไปหามาจากไหน?”

“เรื่องนั้นง่ายมาก เดี๋ยวเราก็แค่เอาชุดนักเรียนมาดัดแปลงนิดหน่อย ชุดท่อนบนของเธอเปลี่ยนเป็นเสื้อกล้าม ส่วนของผมก็เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมชายหาด กางเกงขายาวก็ตัดให้เป็นขาสั้นก็น่าจะใช้ได้แล้ว จะได้ไม่ต้องเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาให้วุ่นวาย”

ดันเต้พูดพลางหยิบกรรไกร ที่ยืมมาจากเวิร์กชอปปีศาจขึ้นมาโบกไปมา ยังไงซะชุดนักเรียนของโรงเรียนปีศาจชุดนี้ โลกเงาก็ให้มาฟรีๆ เขาจะดัดแปลงยังไงก็ไม่เสียดายอยู่แล้ว

“นายนี่มันอัจฉริยะจริงๆ!”

โคนีเลียเพิ่งจะค้นพบว่า ดันเต้คืออัจฉริยะของวิทยาลัยเล่นแร่แปรธาตุตัวจริงเสียงจริง ไม่ว่าจะเป็นการดัดแปลงเครื่องจักรเวทมนตร์ ซ่อมอุปกรณ์ หรือแม้แต่งานเย็บปักถักร้อย เขาก็ทำได้หมด

แถมโคนีเลียยังรู้สึกว่าดันเต้น่าจะสร้างการ์ดเวทมนตร์เป็นด้วย ถึงแม้เธอจะไม่เคยเห็นดันเต้ทำการ์ดมาก่อนเลยก็ตาม แต่ไอ้การ์ดสายเกรียนพวกนั้นน่ะ ดูจากเอฟเฟกต์ของมันแล้ว เธอก็สัมผัสได้เลยว่าคนสร้างต้องเป็นคนที่มีความ ดันเต้ สูงมากแน่ๆ ซึ่งมีโอกาสสูงมากที่จะเป็นตัวดันเต้นั่นแหละที่สร้างการ์ดพวกนั้นขึ้นมาเอง

“...”

ดันเต้ดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่าโคนีเลียกำลังนินทาตัวเขาอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะว่าเขาเป็นคนที่มีจิตใจดีงาม เขาทำท่าไอเบาๆ สองสามทีแล้วพูดว่า

“ไปลุยอีกสักสองสามห้อง แล้วเราก็ไปเตรียมจัดปาร์ตี้ริมสระกันเถอะ...”

แต่เมื่อสิ้นเสียงของเขา ดันเต้ก็ขมวดคิ้วทันที

“มีอะไรเหรอ?”

โคนีเลียถาม

“มีผู้ท้าทายคนอื่นโป๊ะแตกไปคนหนึ่งแล้ว”

ดันเต้เพิ่งตรวจสอบความคืบหน้าของภารกิจ แล้วพบว่าเป้าหมายภารกิจ ข้อที่ 3 เปลี่ยนไป

[เป้าหมายภารกิจ 3: จำนวนผู้ปลอมตัวที่ถูกจับได้ว่าตนเองเป็นมนุษย์ต้องไม่เกิน 3 คน, สถานะปัจจุบัน ปลอมตัวสมบูรณ์ 5/6]

“น่าปวดหัวชะมัด ขาดเพื่อนร่วมทีมไปคนหนึ่งแบบนี้ ภาระงานของเราก็ต้องเพิ่มขึ้นสิ”

ดันเต้นวดขมับเบาๆ เขาแค่ยากจะสนุกกับปาร์ตี้ริมสระในห้องผู้อำนวยการแบบชิลล์ๆ เท่านั้นเอง ไม่นึกเลยว่าในโลกเงาแห่งนี้ เขาจะต้องมาทำงานล่วงเวลาแทนเพื่อนร่วมทีมด้วย