026 มอบดอกไม้แห่งความหวังให้

"อ๊ากกก!!!"

บารอนแบเชลดวงตาแดงก่ำราวกับจะมีหยาดเลือดไหลรินออกมา เขาพุ่งร่างอย่างบ้าคลั่งเข้าใส่ร่างเล็กๆ นั่น

ในขณะเดียวกัน เจ้าตุ๊กตาดันเต้น้อยก็ขยับขาสั้นๆ ของมัน ออกตัววิ่งสับเกียร์หมาทันที จังหวะที่บารอนแบเชลเกือบจะคว้าตัวมันได้ เจ้าตุ๊กตาก็ผลักประตูห้องเรียนห้องหนึ่งแล้วมุดหายเข้าไปในห้องนั้น

ส่วนบารอนแบเชลในตอนนี้ก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไปแล้ว เขาพุ่งชนประตูตามเข้าไปติดๆ ทันใดนั้น ราวกับพยัคฆ์คลั่งที่โจนทะยานเข้าใส่คอกแกะไม่มีผิด เสียงกรีดร้องที่ผสมปนเปไปด้วยความคาวเลือดและความหวาดกลัวก็ดังลั่นขึ้นภายในห้องเรียนนั้น

ดันเต้ และโคนีเลีย ที่แอบดูอยู่ในมุมมืดตรงสุดทางเดินอีกฝั่ง ค่อยๆ โผล่หัวออกมาดู

"การ์ดใบนั้นนายไม่เอาแล้วเหรอ?"

โคนีเลียถามขึ้น

สิ่งที่ล่อบารอนแบเชลเข้าไปในห้องเรียนเมื่อกี้ก็คือสิ่งที่ดันเต้ได้อัญเชิญออกมานั่นเอง ตามกฎแล้ว ถ้าสิ่งที่อัญเชิญออกมาถูกจัดการขณะที่ผู้ใช้อยู่ไกลเกินไป จะไม่สามารถเรียกคืนมาเป็นการ์ดได้ ตุ๊กตาที่ใช้ล่อบารอนแบเชลไปนั้น ชะตากรรมของมันคงหนีไม่พ้นการถูกบารอนแบเชลที่กำลังคลั่งทำลายจนแตกสลายไปอย่างแน่นอน

"ไม่เป็นไรหรอก กัปตันดันเต้น้อย ต้นทุนการสร้างไม่สูงมาก ผมสามารถผลิตมันซ้ำได้เรื่อยๆ"

ดันเต้อธิบายพลางหยิบการ์ดแบบเดียวกันอีกสองใบออกมาโชว์ให้โคนีเลียดู

[กัปตันดันเต้น้อย]

[ประเภท: การ์ดอัญเชิญ]

[ระดับความหายาก: ล้ำค่าสีน้ำเงิน]

[ระดับ: 1]

[โจมตี: 0]

[พลังชีวิต: 100]

[เอฟเฟกต์: สิ่งอัญเชิญที่สร้างขึ้นตามต้นแบบรูปลักษณ์จิบิของดันเต้ มีความสามารถในการยั่วยุเป้าหมายเดี่ยวอย่างรุนแรง และมอบสถานะสับสนให้กับเป้าหมายนั้น ยิ่งเป้าหมายเกลียดดันเต้มากเท่าไหร่ ระยะเวลาในการยั่วยุก็จะนานขึ้นเท่านั้น]

[หมายเหตุ: กัปตันดันเต้น้อยกำลังไปตายแล้วจ้า!]

นี่คือหนึ่งในการ์ดเอาตัวรอดของดันเต้ ต้นทุนต่ำ แต่ประสิทธิภาพโคตรดี บางครั้งพอศัตรูโดนบีบจนสติหลุด กัปตันดันเต้น้อยยังสามารถล่อเป้าหมายให้พุ่งไปทำลายตามจุดที่กำหนดไว้ได้อีกด้วย และแผนของดันเต้ก็คือ รักษาบารอนแบเชลที่ห้องพยาบาล จากนั้นก็ปั่นหัวให้สติหลุด แล้วใช้กัปตันดันเต้น้อยล่อให้บารอนแบเชลไปถล่มห้องต่างๆ รอให้บารอนแบเชลจัดการพวกเจ้าหน้าที่ในห้องเรียนให้เรียบร้อย ดันเต้ก็แค่เดินเข้าไปเก็บงานชิลๆ! แถมยังได้แต้มความคืบหน้าในการสำรวจที่มาเสิร์ฟถึงที่อีก ง่ายแถมสบายสุดๆ!

"เอาละ โคนีเลีย รอให้แบเชลถล่มไปสักสองสามห้องก่อน แล้วเราค่อยเข้าไปเก็บความคืบหน้าในการสำรวจกัน แบบนั้นสัดส่วนผลงานของเราก็น่าจะพอดีแล้วล่ะ ถ้าโชคดีได้เบาะแสสำคัญของบอสมา เราก็ค่อยไปจัดการเธอ แต่ถ้าไม่...เราก็อย่าไปเสี่ยงเลยดีกว่า"

ดันเต้เล่าแผนการขั้นต่อไปให้โคนีเลียฟัง ตอนนี้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว แต่ทั้งคู่กลับกำลัังอยู่ในโถงทางเดิน ดันเต้เริ่มรู้สึกว่าง จนน่าเบื่อ เขาได้แต่แอบบ่นในใจว่าบารอนแบเชลสู้ช้าชะมัด ผ่านไปเกือบ 10 นาทีแล้ว แบเชลยังจัดการห้องนั้นไม่เสร็จเลย

"อื้ม เอาตามที่นายว่าเลย"

โคนีเลียพยักหน้าอย่างว่าง่าย ไม่ว่าจะไปสู้หรือไปเล่น เธอก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้น

"ตอนนี้เรามีห้องคหกรรมเป็นเซฟเฮาส์แล้วด้วย...เดี๋ยวพอเราจัดการหัวหน้าฝ่ายปกครองได้ โรงเรียนนี้ก็จะเป็นของเรา เราก็จะสามาถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบแล้ว"

ดันเต้กล่าว

"ฉันเริ่มรู้สึกไม่อยากกลับไปที่สถาบันเฮเวนลิธแล้วสิ..."

โคนีเลียอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

"จริงด้วย! โคนีเลีย"

จู่ๆ ดันเต้ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังต่อว่า

"จริงๆ แล้วในข้อมูลที่บารอนแบเชลบอกผมมา มีอยู่จุดหนึ่งที่ผมติดใจมาก"

"อะไรเหรอ?"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทางจริงจัง โคนีเลียก็พลอยเครียดตามไปด้วย

"ในห้องของผู้อำนวยการ...มีสระว่ายน้ำด้วยล่ะ!"

"สระว่ายน้ำ...? นายอยากไปว่ายน้ำเหรอ?"

"แน่นอน! จะมีนักเรียนคนไหนปฏิเสธการได้ว่ายน้ำในห้องของผู้อำนวยการได้ลงล่ะ มันโคตรเท่เลยไม่ใช่เหรอ?"

"......"

โคนีเลียเงียบไปพักหนึ่ง แต่พอเธอลองคิดดูแล้ว มันก็น่าสนใจจริงๆ แฮะ

โคนีเลีย: "พาฉันไปด้วยคนสิ"

ดันเต้: "จัดไป!"

"นั่นใช่หัวหน้าฝ่ายปกครองหรือเปล่า?"

"น่าจะใช่แฮะ"

ในขณะที่ดันเต้และโคนีเลียกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานกลางโถงทางเดิน ในที่สุดพวกเขาก็ได้เจอตัวหัวหน้าฝ่ายปกครองในตำนาน ดูเหมือนว่าเสียงถล่มข้าวของของบารอนแบเชลจะดังเกินไป จนดึงดูดให้หัวหน้าฝ่ายปกครองเดินมาแถวนี้

และแน่นอนว่าคู่หูโดดเรียนคู่นี้มันซ่าเกินไป หัวหน้าฝ่ายปกครองจะไม่เห็นก็แปลกแล้ว เนื่องจากพวกเขาเดินบนโถงทางเดินอย่างภาคภูมิใจ เหมือนกับเดินอยู่ในบ้านตัวเองยังไงยังงั้น

หัวหน้าฝ่ายปกครองที่เห็นดังนั้นก็พุ่งเข้าใส่ทั้งคู่ทันที เตรียมจะจับตัวไปลงโทษ ทว่าชายหนุ่มและหญิงสาวคู่นี้กลับไม่มีอาการลนลานหรือคิดจะหนีเลยสักนิด พวกเขายื่นบัตรสีแดงออกมาให้หัวหน้าฝ่ายปกครองอย่างใจเย็น

"อ่ะ เอาไปๆ"

ดันเต้และโคนีเลียไม่ได้ชายตามองหัวหน้าฝ่ายปกครองเลยสักนิด พวกเขายัดบัตรผ่านปีศาจใส่มือหัวหน้าฝ่ายปกครองแล้วก็คุยกันต่อ แถมตอนที่เดินสวนกัน ดันเต้ยังตบไหล่หัวหน้าฝ่ายปกครองเบาๆ อีกต่างหาก

หัวหน้าฝ่ายปกครอง: "......"

เขาเคยเจอแต่นักเรียนซ่าๆ แต่ไม่เคยเจอใครซ่าขนาดนี้มาก่อน แต่ตามกฎแล้ว ภายในเวลา 30 นาที เขาไม่สามารถโจมตีนักเรียนทั้งสองคนนี้ได้อีก หัวหน้าฝ่ายปกครองได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอยู่นาน ความรู้สึกมันจุกอกจนพูดไม่ออก ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่เขากลายเป็นคนที่ไม่น่าเกรงขามในสายตาของนักเรียนไปแล้ว?

"ดูเหมือนเสียงจะเงียบไปแล้วนะ"

โคนีเลียแนบหูเข้ากับกำแพง เพื่อประเมินสถานการณ์ภายในห้องเรียนที่อยู่ไม่ไกล

ดันเต้พยักหน้า แล้วเรียกกัปตันดันเต้น้อยตัวที่สองออกมา เขาควบคุมให้เจ้าตุ๊กตาวิ่งไปที่หน้าห้องเรียนห้องนั้น แล้วเต้นแร้งเต้นกาโบกไม้โบกมือยั่วยุอยู่ข้างใน จากนั้นกัปตันดันเต้น้อยก็หันหลังกลับแล้วโกยอ้าว พุ่งเข้าไปในอีกห้องหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ทันที ไม่นานนัก โถงทางเดินก็กลับมาโกลาหลอีกครั้ง บารอนแบเชลพุ่งออกมาอีกรอบ วิ่งไล่ตามกัปตันดันเต้น้อยเข้าไปในห้องใหม่ แต่ครั้งนี้ดันเต้สังเกตเห็นว่าแบเชลได้รับบาดเจ็บอยู่ไม่น้อยเลย

"สู้ๆ นะ! บารอนแบเชล นายจะล้มตอนนี้ไม่ได้นะ!"

ดันเต้ตะโกนไล่หลังร่างของแบเชลที่พุ่งเข้าไปในห้องเรียน แบเชลยังมีแรงเหลืออยู่ เขาคิดว่ายังสามารถรีดเค้นประโยชน์จากแบเชลได้มากกว่านี้

ผ่านไปประมาณ 20 นาที

"น่าจะจบแล้วล่ะ เงียบสนิทเลย"

โคนีเลียที่ยังคงท่าแนบหูชิดกำแพงกล่าว ดูเหมือนพลังการต่อสู้ของบารอนแบเชลจะดรอปลงไปเยอะแล้ว เพราะใช้เวลาสู้นานมากขึ้นเรื่อยๆ

ดันเต้อัญเชิญกัปตันดันเต้น้อยตัวสุดท้ายออกมา สั่งให้มันไปเต้นยั่วที่หน้าห้องเมื่อกี้ แล้วก็วิ่งล่อเข้าไปในห้องเรียนอีกห้องหนึ่ง และเป็นไปตามคาด แม้ว่าร่างกายของแบเชลจะสะบักสะบอมแค่ไหน เขาก็ยังคำรามและพุ่งตามตุ๊กตาเข้าไปในห้องนั้นเช่นเดิม

"บารอนแบเชล จุดหมายปลายทางของนายมันไม่สำคัญหรอก แค่ก้าวต่อไปก็พอ ตราบใดที่นายไม่หยุดเดิน เส้นทางมันก็อยู่ข้างหน้านั่นแหละ"

"แบเชล ผมจะไม่หยุดรอหรอกนะ ตราบใดที่นายยังไม่หยุด ผมก็จะไปรออยู่ข้างหน้า เพราะฉะนั้น อย่าหยุดเดินเชียวนะ!"

ดันเต้มองส่งแผ่นหลังของบารอนแบเชลที่หายเข้าไปในห้อง พลางพึมพำเหมือนกำลังบอกลาเพื่อนรัก

ครั้งนี้บารอนแบเชลที่พุ่งเข้าไปในห้องหายเงียบไปนานแสนนาน และไม่ได้ออกมาอีกเลย กลับกัน มีนักเรียนปีศาจที่รอดชีวิตลากสังขารที่พังยับเยินคลานออกมาจากห้องเรียน ดูเหมือนว่าบารอนแบเชลจะเผาไหม้ตัวเองจนมอดไหม้ไปเสียแล้ว เขาคงจะสู้กับครูในห้องนั้นจนพ่ายแพ้ไปทั้งคู่ ได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว

"โคนีเลีย! เริ่มงานได้!"

"รับทราบ!"

โคนีเลียหยิบค้อนเหล็กสำรองออกมาอีกอัน แล้วพุ่งตามดันเต้เข้าไปในห้องเรียนนั้นติดๆ และแล้ว เสียงโหยหวนของปีศาจที่รอดชีวิตก็ดังระงมขึ้นมาอีกครั้ง......