022 ฝึกระเบียบวินัยปีศาจ

“ยอดเยี่ยมมาก บารอนแบเชล ในที่สุดนายก็ยอมซื่อสัตย์กับเขาเป็นเสียที”

ดันเต้ตบมือเบาๆ พร้อมกล่าวชื่นชม นั่นยิ่งทำให้บารอนแบเชลมั่นใจมากขึ้นไปอีกว่าดันเต้น่ะอ่านใจได้! คำโกหกใดๆ ต่อหน้าชายคนนี้ล้วนไร้ความหมาย เพราะเขาสามารถแยกแยะได้ถึงความรู้สึกนึกคิดจริงๆ ของฝ่ายตรงข้าม!

“เอาละ เมื่อกี้พฤติกรรมการจู่โจมของนายทำให้ผมตกใจมากนะ ทำเอาจิตใจที่แสนจะเปราะบางของผมได้รับบาดเจ็บจนเยียวยาไม่ได้เลย เพราะงั้นสรุปได้ว่านายได้ทรมานผมอย่างทารุณไปแล้ว นายยอมรับไหม?”

ดันเต้ถามต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

บารอนแบเชลไม่ลังเลนาน เขาเริ่มหลอกตัวเองอย่างบ้าคลั่งอีกครั้งแล้วตอบกลับไปว่า

“ขะ...ข้ายอมรับ”

เขาเดาว่าดันเต้คงกำลังทดสอบความจงรักภักดีของเขา และใช้เวทมนตร์จับเท็จมาปรับทัศนคติเขาอยู่แน่ๆ ต่อให้สิ่งที่ดันเต้พูดจะดูไร้สาระมากแค่ไหน เขาก็ต้องเออออตามน้ำไปให้ได้

ดันเต้ถามอีกว่า

“แล้วต่อมาโคนีเลียพยายามจะช่วยผม ส่วนนายที่มีจิตใจฝักใฝ่ความดีก็ตัดสินใจปล่อยผมไป จนในที่สุดเธอก็ช่วยผมได้สำเร็จ นายเห็นด้วยไหม?”

บารอนแบเชลรีบตอบทันควันว่า

“เห็นด้วยๆ เห็นด้วยที่สุด!”

[เป้าหมายภารกิจ 2: ช่วยเหลือมนุษย์อย่างน้อย 3 คน สถานะปัจจุบัน 1/3]

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนตรงหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าของดันเต้ก็เริ่มกว้างขึ้นและดูสดใสกว่าเดิม

“สุดท้ายนะ นายก็เกิดจำไม่ได้ขึ้นมากะทันหันว่าผมเป็นมนุษย์ ใช่ไหม?”

บารอนแบเชลรีบพยักหน้า

“ใช่เลย! ข้าจำไม่ได้แล้ว!”

[เป้าหมายภารกิจ 3: จำนวนผู้ปลอมตัวที่ถูกจับได้ว่าตนเองเป็นมนุษย์ต้องไม่เกิน 3 คน สถานะปัจจุบัน ปลอมตัวสมบูรณ์ 6/6]

หน้าต่างภารกิจเปลี่ยนไปตามที่ดันเต้คาดการณ์ไว้ไม่มีผิด

“ดีมาก บารอนแบเชล ตอนนี้นายกลายเป็นปีศาจที่ซื่อสัตย์แล้ว แถมดูเหมือนนายจะยอมเปิดใจให้ผมจริงๆ เสียทีนะ”

ดันเต้แสดงสีหน้าพึงพอใจอย่างมากและอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมบารอนแบเชลออกมา

บารอนแบเชลตัวสั่นเทิ้ม เขาไม่รู้จะตอบกลับประโยคนี้ยังไงดี พูดกันตามตรงแล้ว แม้ตอนนี้ความกลัวที่มีต่อดันเต้จะบดบังทุกอารมณ์ไปหมดแล้ว แต่คำว่า เปิดใจ มันก็ดูจะเกินไปหน่อย ทว่าเขาก็ไม่กล้าคัดค้านอีกฝ่าย ทำได้เพียงสะกดจิตตัวเองซ้ำๆ ว่า ข้าเปิดใจแล้ว ข้าเปิดใจแล้ว จนกระทั่งเขาเริ่มรู้สึกเลื่อมใสในตัวดันเต้ขึ้นมาจริงๆ แบเชลถึงได้กล้าเปิดปากตอบ

“ใช่แล้ว...ข้าได้เปิดใจให้ท่านแล้วจริงๆ”

“สอนง่ายแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย!”

ดันเต้ตบเข่าฉาดแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ ในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จเสียที เขารู้สึกพอใจอย่างมากมากก่อนจะสั่งการบารอนแบเชลต่อ

“เอาละ หลังจากนี้คงต้องรบกวนนายหน่อยนะ นายยังจำเนื้อหาที่เราคุยกันเมื่อกี้รวมถึงความรู้สึกนึกคิดของนายได้ครบถ้วนอยู่ใช่ไหม?”

“หะ?”

บารอนแบเชลถึงกับอึ้งไปอีกรอบ

ดันเต้ที่เห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“จำไม่ได้เหรอ? อยากให้ผมช่วยทบทวนความจำให้อีกรอบไหมล่ะ?”

บารอนแบเชลสะดุ้งสุดตัวด้วยสัญชาตญาณ

“จำได้! ข้าจำได้แม่นเลย!”

“ดี! บารอนแบเชล งั้นจงระลึกถึงความรู้สึกนึกคิดเมื่อกี้ซ้ำอีกสักร้อยรอบ แล้วตะโกนมันออกมาดังๆ ซะ!”

ดันเต้สั่งเสียงเข้ม

“รับทราบ!”

บารอนแบเชลขานรับเสียงแข็ง จากนั้น บารอนแบเชลก็เริ่มตะโกนใส่ดันเต้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า

“ท่านคือมนุษย์! ข้าได้ทรมานท่านแล้ว! ท่านถูกช่วยไปแล้ว! ข้าลืมไปแล้วว่าท่านเป็นมนุษย์! ข้าเปิดใจให้ท่านแล้ว!”

[เป้าหมายภารกิจ 3: จำนวนผู้ปลอมตัวที่ถูกจับได้ว่าตนเองเป็นมนุษย์ต้องไม่เกิน 3 คน สถานะปัจจุบัน ปลอมตัวสมบูรณ์ 5/6]

[เป้าหมายภารกิจ 2: ช่วยเหลือมนุษย์อย่างน้อย 3 คน สถานะปัจจุบัน 2/3]

[เป้าหมายภารกิจ 3: จำนวนผู้ปลอมตัวที่ถูกจับได้ว่าตนเองเป็นมนุษย์ต้องไม่เกิน 3 คน สถานะปัจจุบัน ปลอมตัวสมบูรณ์ 6/6]

[......]

ในขณะเดียวกัน ผู้ท้าทายคนอื่นๆ ที่กำลังพิชิตห้องเรียนอื่นอยู่ ต่างก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอันน่าประหลาดในแถบภารกิจ ในกลุ่มพวกเขามีมือเก๋าที่เคยผ่านโลกเงามาหลายครั้งอยู่ด้วย จากในประสบการณ์ของพวกเขาแล้ว เป้าหมายภารกิจ 1 (การเพิ่มความคืบหน้าในการสำรวจ) คือภารกิจทั่วไปที่ต้องใช้แรงเยอะแต่ความยากกระจายตัว

ส่วนเป้าหมายภารกิจ 2 (ช่วยเหลือมนุษย์ 3 คน) นั้นควรจะเป็นภารกิจความยากระดับสูงที่ต้องเคลียร์ห้องระดับอีลิทหรือห้องบอสเท่านั้นถึงจะทำได้ ซึ่งในห้องเรียนที่พวกเขาเข้าไปตอนนี้ ยังไม่เห็นวี่แววของมนุษย์เลยสักคนเดียว มนุษย์ที่รอการช่วยเหลือส่วนใหญ่น่าจะอยู่ในห้องที่ยากกว่านั้น พวกเขาต้องค่อยๆ รวบรวมเบาะแสเพื่อหาห้องบอสและจุดอ่อนของบอสให้เจอก่อน แต่ทว่า...

ทำไมภารกิจมันถึงสำเร็จไปแล้วล่ะ??! แถมพวกเขายังพบว่าตัวเลขของเป้าหมายภารกิจ 2 เริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ! จนกระทั่งมันไปหยุดอยู่ที่ตัวเลขสุดสยองคือ

[เป้าหมายภารกิจ 2: ช่วยเหลือมนุษย์อย่างน้อย 3 คน สถานะปัจจุบัน 101/3]!

ส่วนเป้าหมายภารกิจ 3 ที่เป็นภารกิจจำกัดเงื่อนไข ก็ดีดสลับไปมาระหว่าง ปลอมตัวสมบูรณ์ 5/6 กับ 6/6 อย่างบ้าคลั่ง นี่โลกเงาแห่งนี้มันเกิดบั๊กจนพังไปแล้วงั้นเหรอ? นอกจากความดีใจและประหลาดใจแล้ว ในใจของพวกเขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นหรือได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย...พวกเขาได้แต่หวังว่าหลังจากนี้จะไม่เกิดเรื่องน่ากลัวอะไรขึ้นนะ

ส่วนทางด้านนอก ในห้องรับชมการต่อสู้ของสถาบันเวทมนตร์เฮเวนลิธตอนนี้วุ่นวายจนระเบิดลงไปแล้ว ทั้งนักศึกษาและอาจารย์ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์การกระทำที่หลุดโลกของดันเต้อย่างดุเดือด หลายคนถึงกับมุมปากกระตุก หลังจากเพิ่งได้สติจากอาการอึ้งกิมกี่ นี่โลกเงาระดับ 4 เขามีไว้ให้เล่นแบบนี้งั้นเหรอ? พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่า การพิชิตโลกเงาข้ามระดับจะสามารถทำอะไรตามใจชอบได้ขนาดนี้!

ต่อให้เป็นผู้ท้าทายระดับสูงที่มีประสบการณ์โชกโชนเข้ามาในโลกเงาระดับ 4 ก็คงไม่มีทางปั่นสถิติภารกิจยากๆ จนพุ่งไปถึง 101/3 ได้ภายในเวลาแค่ชั่วโมงเดียวหรอก!

“ตกลงว่าเป็นที่ดันเต้ที่มีปัญหา หรือว่าเป็นที่โรงเรียนปีศาจแห่งนี้ที่มีปัญหากันแน่...”

นักศึกษาบางคนเริ่มตั้งข้อสงสัย

“หรือว่า...ดันเต้แค่หาโรงเรียนที่เหมาะกับเขาที่สุดเจอแล้วแค่นั้นเอง...”

ณ ห้องประชุมของวิทยาลัยอัศวิน ตอนนี้ความเงียบเข้าปกคลุมจนน่าขนลุก เหล่าศาสตราจารย์ที่ตอนแรกเฝ้าดูการต่อสู้ของดันเต้และโคนีเลียด้วยความเป็นห่วง ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโล่งใจ และสุดท้ายก็กลายเป็นทำหน้าไม่ถูก คนพวกนี้ผ่านโลกมาเยอะ เห็นอะไรมาก็มาก แต่ไอ้ประเภทมนุษย์ล้างสมองปีศาจน่ะ...พวกเขายังไม่เคยเห็นจริงๆ!

พวกเขาเริ่มสงสัยในตัวดันเต้ หรือแม้แต่โคนีเลียด้วยซ้ำ! ว่าไอ้สองคนนี้จริงๆ แล้วมันเป็นปีศาจปลอมตัวมาหรือเปล่า?!

“...พวกเราดูจะเป็นห่วงสองคนนั้นเกินความจำเป็นไปหน่อยหรือเปล่าครับ?”

ศาสตราจารย์อาร์โนนวดขมับพลางเอ่ยถามคณบดี เดิมทีเขาคิดว่าต่อให้ดันเต้จะทำอะไรหลุดโลกแค่ไหนเขาก็จะไม่ตกใจแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเอาบรรทัดฐานของมนุษย์ไปใช้กับดันเต้ไม่ได้จริงๆ

คณบดีเองก็ตกอยู่ในความเงียบ จากการคาดการณ์ของเขา ดันเต้ตอนสอบเข้าก็ไม่ได้ดูน่ากลัวขนาดนี้ แต่ตั้งแต่ดันเต้ได้มาเจอกับโคนีเลีย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป คนสองคนที่ดูไม่น่าจะมาเจอกันได้ที่สุดในโลกดันมาเจอกันเสียได้

ในนิยายหลายๆ เรื่อง พลอตแบบเด็กหนุ่มพบเด็กสาว มักจะเป็นเรื่องราวที่ทั้งคู่ต่างเยียวยาและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่การเจอกันของดันเต้และโคนีเลียนั้น...มันคือการพากันปิดตายหนทางไปสู่การเป็นมนุษย์ แล้วจูงมือกันเดินดิ่งลงสู่ขุมนรกที่ไม่มีวันสิ้นสุดชัดๆ