016 เล่นสกปรก

โคนีเลียพอได้กระดาษคำตอบที่เขียนเสร็จสรรพมาอยู่ในมือก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอชูมือขึ้นทันทีเพื่อส่งสัญญาณบอกผู้คุมสอบว่าเธอต้องการส่งกระดาษคำตอบแล้ว การกระทำของเธอนั้น ไม่ใช่ทำให้แค่เหล่าผู้ท้าทายคนอื่นๆ ที่อึ้ง แม้แต่เหล่านักเรียนปีศาจ ก็ยังมองเธอด้วยสายตาที่แทบไม่อยากจะเชื่อสายตา นี่เพิ่งเริ่มสอบไปแค่สิบกว่านาทีเองนะเจ๊ เจ๊จะส่งกระดาษคำตอบแล้วเหรอ? ทว่าโคนีเลียกลับไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกเลยสักนิด แถมยังแอบรู้สึกดีใจลึกๆ ด้วยซ้ำ เพราะเธอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต ใครจะไปคิดว่าคนอย่างเธอก็จะมีวันที่ได้ส่งกระดาษคำตอบก่อนเวลาแบบเขาบ้าง!

ผู้คุมสอบทั้งสองคนต่างสังเกตเห็นสัญญาณของโคนีเลียในเวลาเดียวกัน และแทบจะพุ่งตัวเดินเข้ามาหาเธอพร้อมๆ กัน แต่ผู้คุมสอบที่หน้าตาดูโหดเหี้ยมกว่าอยู่ใกล้โคนีเลียมากกว่า อีกคนพอเห็นแบบนั้นก็ได้แต่จิ๊ปากอย่างขัดใจ แล้วจำต้องยอมแพ้เลิกที่จะเข้าไปเก็บกระดาษคำตอบของโคนีเลีย

ผู้คุมสอบคนนั้นเดินมาถึงโต๊ะของโคนีเลีย ก่อนจะกระชากกระดาษคำตอบของเธอไปอย่างแรง พร้อมกับแสยะยิ้มเหี้ยมขณะตรวจทานกระดาษสอบ ในสายตาของเขาแล้ว อีกประเดี๋ยวเขาก็จะได้ฆ่ายัยปีศาจน้อยตัวนี้แล้ว เพราะในโรงเรียนแห่งนี้ ไม่มีทางที่จะมีนักเรียนคนไหนสามารถทำข้อสอบชุดนี้เสร็จได้ภายในเวลาเพียงสิบกว่านาทีหรอก ส่งคำตอบไวขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่มาหาที่ตายแล้วจะเรียกว่าอะไรกัน?

แน่นอนว่าเขาก็ต้องทำตามขั้นตอนไปก่อน เพราะต้องตัดสินว่าผู้เข้าสอบได้คะแนนไม่ถึง 60 คะแนนเสียก่อน ถึงจะลงมือฆ่าทิ้งได้อย่างถูกกฎ ไม่อย่างนั้นจะถือว่าเป็นการทำผิดกฎ และจะไปกระตุ้นเจตนาฆ่าของผู้อำนวยการได้ ซึ่งตัวผู้อำนวยการเองก็จับตามองเหล่าผู้คุมสอบเขม็งอยู่เหมือนกัน

ทว่าขณะที่ตรวจกระดาษคำตอบอยู่นั้น ผู้คุมสอบก็เริ่มขมวดคิ้วมุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ จนดูเหมือนเริ่มจะสงสัยในชีวิตของตัวเอง ข้อปรนัย ถูก ถูก ถูก ถูก นี่แม่คุณมั่วถูกหมดทุกข้อเลยจริงๆ เหรอเนี่ย?! ซี้ด...(เสียงสูดปาก) ข้ออัตนัย ก็แทบจะไม่ผิดเลย? หรือว่าในโลกนี้จะมี เทพเจ้าแห่งการเรียน อยู่จริงๆ? เธอไม่เพียงแค่สอบผ่าน แต่ยังได้คะแนนไปถึง 90 คะแนนเลยทีเดียว! นี่มันผีหลอกตอนกลางวันชัดๆ!

"ชิ! ไปได้แล้ว"

ผู้คุมสอบเก็บกระดาษคำตอบพร้อมกับแสดงสีหน้าหงุดหงิดออกมาอย่างไม่ปิดบัง แต่ในเมื่อกฎคือกฎและเขาไม่สามารถฝ่าฝืนได้ และในฐานะนักเรียนคนแรกที่ส่งกระดาษคำตอบแถมยังได้คะแนนสูงลิ่ว เขาจึงจำเป็นต้องมอบรางวัลให้ เขาจึงหยิบบัตรผ่านสีแดงที่มีลวดลายรูปปีศาจออกมาจากกระเป๋า แล้วโยนลงบนโต๊ะของโคนีเลีย โดยไม่ได้อธิบายสักนิดว่าตั๋วใบนี้มีไว้ทำไม จากนั้นเขาก็กลับไปเดินตรวจการสอบตามเดิม เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธจนไม่อยากจะปริปากพูดสักคำ เป็ดที่อยู่ในมือนึกว่าจะได้กินนิ่มๆ แล้วแท้ๆ กลับบินหนีไปซะได้ มันน่าเจ็บใจจริงๆ

โคนีเลียหยิบบัตรใบนั้นขึ้นมา แล้วเดินออกจากห้องสอบด้วยความร่าเริง ตลอดทางหางมังกรเล็กๆ ของเธอก็ส่ายไปมาอย่างห้ามไม่ได้ จากนั้นเธอก็ไปยืนรออยู่ที่หน้าห้องสอบตามคำสั่งของดันเต้ ในตอนนี้เธอรู้สึกอุ่นใจสุดๆ การมีเพื่อนร่วมทีมที่เรียนเก่งนี่มันทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจจริงๆ

...

ถึงแม้ว่าดันเต้จะก้มหน้าก้มตาเขียนอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เขาก็ลอบสังเกตท่าทีของคู่หูผู้คุมสอบตอนที่ไปเก็บกระดาษคำตอบเมื่อครู่อยู่ตลอด พวกนั้นปักใจเชื่อตั้งแต่แรกเลยว่าการส่งกระดาษไวคือพฤติกรรมรนหาที่ตาย แถมพวกเขายังกระหายที่จะเข่นฆ่าผู้เข้าสอบสุดๆ ถึงขนาดแย่งกันเดินไปเก็บกระดาษเพื่อจะได้เป็นคนลงมือฆ่าด้วยตัวเอง

มุมปากของดันเต้ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาสันนิษฐานไว้จะไม่ผิดเพี้ยนเลยจริงๆ ขั้นตอนการส่งข้อสอบของโคนีเลีย ช่วยยืนยันสมมติฐานทั้งหมดของเขาแล้ว

ปีศาจสองตัวนี้ดูท่าจะปั่นหัวได้สนุกแฮะ ตอนนี้โคนีเลียปลอดภัยแล้ว และกระดาษคำตอบของเขาก็เขียนเสร็จเรียบร้อย ถึงเวลาที่เขาจะเล่นได้แบบไร้กังวลเสียที เขาตัดสินใจเรียกผู้คุมสอบสองคนนั้นว่า สิงโต กับ แพะ ไปก่อนชั่วคราว เนื่องจาก คนหนึ่งมีหน้าตาที่ดูสยดสยองกว่า ส่วนอีกคนดูเหมือนจะสุภาพเรียบร้อยกว่าและมีเขาแพะอยู่บนหัว จากที่สังเกต ความเร็วในการเคลื่อนที่ของสิงโตจะไวกว่าแพะประมาณ 1.25 เท่า

เมื่อผู้คุมสอบทั้งสองเห็นผู้เข้าสอบชูมือส่งกระดาษ พวกเขาจะสามารถหยุดเส้นทางการเดินตรวจปกติ เพื่อตัดสินใจว่าจะเดินเข้ามารับกระดาษคำตอบหรือไม่ และความเร็วในการเดินของพวกเขาก็จะไม่เปลี่ยนแปลง ถ้าอย่างนั้น...หากระยะทางระหว่างสิงโตกับตัวเขา เป็น 1.25 เท่าของระยะทางระหว่างแพะกับตัวเขาพอดี แล้วเขายกมือส่งกระดาษล่ะก็...พวกเขาจะมาถึงตัวเขาพร้อมกันเป๊ะเลยหรือเปล่านะ?? หึหึ น่าลองแฮะ

ดันเต้คว่ำกระดาษคำตอบลงบนโต๊ะเพื่อไม่ให้ผู้คุมสอบมองเห็นความถูกต้องของคำตอบได้ในทันที เขารออยู่ครู่หนึ่งจนกะจังหวะระยะห่างของผู้คุมสอบทั้งสองได้แม่นยำ ดันเต้ก็ชูมือส่งสัญญาณส่งข้อสอบ และไม่ผิดจากที่คาด คราวนี้ผู้คุมสอบทั้งสองไม่มีใครยอมใครเลย! พวกเขาต่างพุ่งตรงมาหาเขาจากสองทิศทาง! และเป็นไปตามที่ดันเต้คำนวณไว้เป๊ะ ผู้คุมสอบทั้งสองมาถึงพร้อมกันพอดี! ทั้งสิงโต และแพะ ต่างก็ยื่นมือออกไปคว้ากระดาษคำตอบของดันเต้เอาไว้แน่น

พวกเขามองหน้ากันด้วยสายตาเขียวปัด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างถึงที่สุด แต่ไม่มีใครยอมปล่อยมือเลยแม้แต่นิดเดียว จนเกิดเป็นสภาวะคุมเชิงกัน

"แกจะส่งให้ใคร?"

ผู้คุมสอบทั้งสองคนหันมาถามดันเต้พร้อมกัน ลึกๆ แล้วพวกเขาก็แอบสงสัยเหมือนกันว่าเจ้านี่จะเป็นเทพเจ้าแห่งการเรียนอีกคนหรือไม่ ถ้าต้องมาทะเลาะกันเพราะกระดาษคำตอบของไอ้เด็กเรียนเก่งมันก็ดูจะไม่ค่อยคุ้มซักเท่าไหร่

เดิมทีพวกเขาจินตนาการไว้ว่า สีหน้าของผู้เข้าสอบคนนี้ก็น่าจะเต็มไปด้วยความมั่นใจเหมือนกับสาวน้อยที่ส่งกระดาษไปเมื่อสิบนาทีก่อน ทว่า สิ่งที่พวกเขาเห็นคือ ที่หางตาของดันเต้มีรอยคราบน้ำตาจางๆ ติดอยู่ แววตาของเขาแสดงออกถึงความโศกเศร้าสามส่วน และความปลงตกอีกเจ็ดส่วน มันคือความรู้สึกของคนที่ปล่อยวางต่อความเป็นความตาย ตระหนักแจ้งในสัจธรรม และหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กนี่จะเขียนไม่ได้เลยสักข้อจริงๆ และที่ส่งกระดาษก็เพียงเพื่อต้องการหลุดพ้นจากความทรมานนี้เสียที

ดันเต้ฝืนยิ้มอย่างขมขื่นแล้วเงยหน้ามองผู้คุมสอบทั้งสอง ก่อนจะพูดว่า

"การได้ตายด้วยน้ำมือของปีศาจที่แข็งแกร่ง คือความปรารถนาเดียวของข้าในตอนนี้"

สีหน้าในตอนนี้ของเขาราวกับกำลังจะบอกว่า แบบนี้ก็ดีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

ไอ้หนูเอ๊ย แกนี่มันเนื้อชิ้นโตชัดๆ!

คำพูดนั้นทำให้ผู้คุมสอบทั้งสองมั่นใจทันทีว่า เหยื่อที่มาเสิร์ฟถึงที่แบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด!

ทันใดนั้น สายตาของสิงโต และแพะ ก็หันกลับไปจ้องหน้ากันในทันที พร้อมกับต่างฝ่ายต่างแสยะยิ้มเย็นออกมาอย่างพร้อมเพียงกัน

"แกปล่อยมือซะ"

"แกนั่นแหละที่ต้องปล่อย"

"หรือเจ้าคิดว่าเจ้าเก่งกว่าข้า?"

"อยากลองดูหน่อยไหมล่ะ?"

บทสนทนาของผู้คุมสอบทั้งสองเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเขม่าดินปืน สิงโตถึงกับบิดคอจนเกิดเสียงกระดูกลั่น ดังกร๊อบแกร๊บจนผู้เข้าสอบรอบข้างตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว ห้องเรียนที่เดิมทีก็มืดมัวอยู่แล้ว กลับยิ่งดูเหมือนถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึนที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างตรงหน้าเข้าไป

ดันเต้ไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อย ส่วนมือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังได้แอบหยิบการ์ดเวทมนตร์ใบหนึ่งออกมา

[แทรกแซงจิตใจ]

[ประเภท: การ์ดเวทมนตร์]

[ระดับความหายาก: หายากสีม่วง]

[ระดับ: 2]

[เอฟเฟกต์: เข้าแทรกแซงจิตใจของเป้าหมาย ส่งผลกระทบต่อการกระทำของเป้าหมายในช่วงเวลาสั้นๆ (สั้นมาก) ไม่สามารถส่งผลต่อเป้าหมายที่มีค่าสถานะทางจิตต่างกันมากเกินไป และยิ่งเป้าหมายมีพลังจิตแข็งแกร่งเท่าไหร่ ก็จะยิ่งสิ้นเปลืองมานามากขึ้นเท่านั้น]

[หมายเหตุ: ขอโทษทีนะ]

ทันใดนั้นดันเต้ก็ตัดสินใจเปิดใช้การ์ดแทรกแซงจิตใจในทันที โดยสั่งให้สิงโตซัดหมัดหนักๆ เข้าที่หน้าของแพะอย่างแรง

"ไอ้ระยำเอ๊ย! เปิดก่อนใช่ไหม!"

"ข้า...ข้าแม่งเอ๊ย! คิดว่าข้าจะกลัวแกงั้นเหรอ?"

ตอนแรกสิงโตตั้งใจจะอธิบาย แต่แพะก็ไม่รอช้า สวนหมัดกลับเข้าหน้าของสิงโตทันควัน ทำให้โทสะของสิงโตระเบิดออกมาเช่นกัน

"ดูซิว่าวันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตายคามือยังไง!!"

"ข้าล่ะหมั่นไส้เจ้ามานานแล้ว! วันนี้แหละที่ข้าจะจัดการเจ้าเป็นคนแรก!"

ปีศาจทั้งสองตัวดูเหมือนจะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว และเริ่มเข้าห้ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่ง พวกมันลืมหน้าที่ของตัวเองไปจนหมดสิ้น เหล่านักเรียนที่หลบไม่พ้นต่างก็ถูกลูกหลงไปทีละคน บางคนถูกซัดกระเด็นออกไป บางคนก็ตายคาที่ โต๊ะเก้าอี้จำนวนมากพังพินาศเป็นเศษไม้ เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วกำแพงที่เดิมทีเป็นสีดำทึบ

การต่อสู้ของผู้คุมสอบทั้งสองนั้นช่างโหดเหี้ยม มันไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยพละกำลังหรือเวทมนตร์เท่านั้น แต่เป็นการเข่นฆ่าทางจิตวิญญาณที่ต่างฝ่ายต่างต้องการจะบดขยี้และสยบอีกฝ่ายให้พังทลายลงอย่างสิ้นซาก พวกมันต่างกระชากกัดกินร่างกายของกันและกัน ถึงขั้นกลืนกินเลือดเนื้อของฝ่ายตรงข้ามเข้าไป เพียงชั่วพริบตา เลือดของปีศาจก็ไหลนองเต็มพื้น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมออกมาจากภายในห้องสอบ อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียน

ส่วนทางฝั่งของดันเต้นั้น เขาวิ่งหนีตั้งแต่วินาทีแรกที่ใช้การ์ดเวทมนตร์ แทรกแซงจิตใจ แล้ว

"รีบเผ่นเร็วเข้า!"

ดันเต้ยืนยันแล้วว่าในบริเวณใกล้เคียงกับเขา มีผู้ท้าทายเพียงแค่โคนีเลียเท่านั้น การต่อสู้ของผู้คุมสอบจึงจะไม่ส่งผลกระทบต่อผู้ท้าทายคนอื่นในระยะเวลาอันสั้นนี้

แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ทำให้นักเรียนปีศาจและผู้ท้าทายคนอื่นๆ วิ่งหนีไปทางประตูใหญ่อย่างบ้าคลั่งเหมือนกัน ส่วนผู้คุมสอบทั้งสองที่กำลังคลั่งไล่ฆ่ากันอยู่นั้น พวกเขาไม่สนใจเหล่าผู้เข้าสอบที่หนีออกจากห้องสอบเลยแม้แต่น้อย

...

ณ ห้องรับชมการต่อสู้

"ถ้าฉันดูไม่ผิดนะ ดันเต้เขียนข้อสอบเสร็จแล้วแท้ๆ แต่เขาจงใจจะปั่นหัวปีศาจสองตัวนั้นใช่ไหม?"

"นี่เขากล้าทำแบบนั้นได้ยังไงกัน! เป็นแค่นักบวชระดับ 2 แต่กลับกล้าเล่นพิเรนทร์แบบนี้ ในโลกเงาระดับ 4 เนี่ยนะ?"

"ให้ตายสิ...ผู้ท้าทายคนอื่นพลอยได้อานิสงส์ถูกช่วยออกมาด้วยเลย!"