007 การ์ดของดันเต้

ภายในโลกเงาที่ดันเต้อยู่

ศาสตราจารย์อาร์โนพุ่งตัวเข้าหาดันเต้ด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ แต่เขากลับพบว่าดันเต้ยืนนิ่งไม่ไหวติง แถมยังเอามือไพล่หลังด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดูราวกับว่าเขาเป็นยอดฝีมือผู้เร้นกายมาเองซะอย่างนั้น

ท่าทางแบบนี้ของดันเต้ ทำเอาอาร์โนถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

"ทำไมไม่หนีล่ะ? หรือว่าพอรู้ว่าความยากมันเพิ่มขึ้น เลยถอดใจอยากจะอยู่รอความตาย เพื่อประท้วงกันแน่?"

อาร์โนยอมรับว่าเขาได้แอบเพิ่มความยากให้ดันเต้นิดหน่อยจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็นะ มันยังอยู่ในขอบเขตของกฎเกณฑ์ที่ตั้งเอาไว้อยู่ เพราะงั้นจึงถือว่ายังไม่ทำผิดระเบียบอะไร

"อาวุธของนายล่ะ?"

ด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ อาร์โนจึงยังไม่รีบร้อนลงมือ แต่เอ่ยถามขึ้นมาแทน

ดันเต้ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่ชูมือขวาขึ้นมาแล้วเขย่าตุ๊กตาต้องสาปสไตล์โกธิคโลลิต้าที่สวมอยู่ที่มือเบาๆ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มีความคิดที่จะยอมแพ้เลยสักนิด

อาร์โนเริ่มขมวดคิ้วมุ่น เขามองสารรูปและท่าทางของดันเต้แล้วก็ต้องยอมรับว่า ตั้งแต่เกิดมาก็เคยเจอนักรบสายประหลาดมาบ้าง แต่ไอ้ที่ประหลาดล้ำโลกขนาดนี้เพิ่งเคยเห็นเป็นขวัญตานี่แหละ! ในหัวของเขาตอนนี้มีเรื่องที่อยากจะบ่นเต็มไปหมด แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี รู้สึกเหมือนมีก้างปลาติดคอ พูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ

แต่ในฐานะกรรมการคุมสอบ เขาไม่ควรดึงเวลาให้การสอบล่าช้าไปมากกว่านี้ ในเมื่อผู้เข้าสอบมีท่าทีแบบนี้ เขาก็ทำได้แค่ส่งเจ้าตัวเคลื่อนย้ายออกจากโลกเงาให้เร็วที่สุดเท่านั้น

อาร์โนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

"ถึงจะรู้สึกผิดไปหน่อย แต่หวังว่าปีหน้านายจะเลือกวิทยาลัยที่เหมาะสมกับตัวเองนะ"

พอพูดจบ อาร์โนก็เงื้อดาบยาวสีเงินในมือขึ้น แล้วฟันออกไปในแนวขวางอย่างเด็ดขาดและรวดเร็ว!

ไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายพุ่งเข้าจู่โจมทั่วร่างของดันเต้ทันที ในระยะประชิดขนาดนี้ เขาย่อมไม่มีทางหลบพ้นแน่ๆ!

ทว่าดันเต้กลับไม่มีความคิดที่จะหลบเลยสักนิด เพราะเขารอจังหวะนี้มานานแล้วต่างหาก!

มือซ้ายที่ไพล่อยู่ข้างหลังของเขากำการ์ดเวทมนตร์ใบหนึ่งเอาไว้ตลอดเวลา มันคือไพ่ตายของเขา และยังเป็นคอร์หลักของสายที่เขาเล่น ซึ่งจะเป็นตัวตัดสินชัยชนะในครั้งนี้!

เมื่อดันเต้อัดพลังเวทเข้าไปในการ์ด แสงสีส้มจ้าบาดตาพลันระเบิดออกมาจากฝ่ามือ! จากนั้น จุดแสงราวกับเทพจุติที่พุ่งทะยานออกไป แล้วก่อตัวเป็นรูปสัญลักษณ์สีทองกลางอากาศ!

การ์ดในมือซ้ายของดันเต้สลายกลายเป็นตัวตนจริง แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาอัญเชิญการ์ดใบนี้ แต่ดันเต้ก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากการดใบนี้ได้

การอัญเชิญเสร็จสิ้น!

สิ่งที่ตามมาคือหมอกดำทึบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายประหลาด หมอกดำเหล่านั้นไหลทะลักลงสู่พื้นราวกับน้ำป่าที่หลากซัดไปทุกทิศทาง ปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณในพริบตา และใจกลางของหมอกดำนั้นก็อยู่ข้างหลังดันเต้นี่เอง!

ชายคนหนึ่งที่มีกลิ่นอายของซากศพรุนแรงค่อยๆ ปรากฏกายออกมาจากหมอกดำ ในมือของเขาถือม้วนคาถาเวทที่เปล่งแสงสีเขียวจางๆ เอาไว้ เขามีสีหน้าอมทุกข์ พร้อมกับมีเสียงสวดส่งวิญญาณที่ดังขึ้นตามมา

"หมอกหนาทึบอันเวิ้งว้าง คือความโศกเศร้าอันไร้ที่สิ้นสุดของข้า..."

...

ผู้ชมในตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงฮือฮาจนสถานการณ์วุ่นวายไปหมดแล้ว!

"เอฟเฟกต์อลังการขนาดนี้ หรือจะเป็นการ์ดระดับมหากาพย์?!"

"พระเจ้าช่วย! ระดับมหากาพย์สีส้มของจริงเหรอเนี่ย?!"

"สอบเข้าแต่พกการ์ดระดับมหากาพย์มาด้วยเนี่ยนะ เกินไปเปล่าพี่ชาย!"

"คุณหนูจากตระกูลใหญ่ที่ไหนมาหาประสบการณ์ชีวิตกันเนี่ย?"

เนื่องจากการ์ดระดับมหากาพย์สีส้มนั้น ปกติแล้วจะมีให้เห็นแค่ในการดวลของพวกเทพๆ เท่านั้น! แล้วการสอบนักศึกษาใหม่จะมีของระดับนี้โผล่มาได้ยังไงกันเล่า!

พร้อมกันนั้น ผลการประเมินการ์ดระดับมหากาพย์ที่ดันเต้ใช้ ก็ได้ปรากฏขึ้นบนหน้าจอถ่ายทอดสดทันที

[กวีผู้เสื่อมสลาย]

[ประเภท: การ์ดอัญเชิญ]

[ระดับความหายาก: มหากาพย์สีส้ม]

[ระดับ: 1]

[โจมตี: 0]

[พลังชีวิต: 100]

[เอฟเฟกต์: รบกวนจิตใจของสิ่งมีชีวิตฝ่ายศัตรูทั้งหมดผ่านบทกวีปีศาจ ทำให้ความรู้สึกเจ็บปวดที่ได้รับคูณเพิ่มขึ้น 1,000%]

[หมายเหตุ: เจ็บ! มันเจ็บปวดเหลือเกิน!]

...

คมดาบของอาร์โนฟันเข้าที่หน้าอกของดันเต้เข้าอย่างจัง!

ดันเต้กะจังหวะเวลาได้เป๊ะมาก เขาอัญเชิญกวีผู้เสื่อมสลายออกมาในวินาทีที่อาร์โนกำลังจะฟันโดนตัวพอดี เมื่อคำนวณจากเอฟเฟกต์ของการ์ดทั้งสามใบที่เขาใช้ร่วมกัน ผลลัพธ์คือการสะท้อนความเจ็บปวดกลับไปถึง 60 เท่า!

แม้ว่าในหุบเขามายา จะมีการตั้งค่าความเจ็บปวดที่ได้รับไว้เพียง 1/4 แต่เมื่อคูณเข้าไปแล้ว มันก็ยังสูงถึง 15 เท่าของความเจ็บปวดในโลกความจริงอยู่ดี!

ความเจ็บปวดจากการถูกฟันเข้ากลางอกอย่างจังในครั้งนี้ จึงถูกสะท้อนกลับไปหาอาร์โนถึง 15 เท่า

ร่างของดันเต้ถูกแรงปะทะจนกระเด็นถอยหลังไป กลิ้งคลุกฝุ่นอยู่หลายตลบกว่าจะหยุดนิ่งได้

"โคตรเจ็บเลย!"

ดันเต้กุมหน้าอกพลางพยุงตัวลุกขึ้น มงกุฎแห่งความเจ็บปวดช่วยล็อกพลังชีวิตให้เขาไว้ ทำให้ดาเมจที่ถึงตายไม่ได้ทำให้เขาพ่ายแพ้ไป แต่ความรู้สึกเหมือนหน้าอกถูกฉีกกระชากและกระดูกซี่โครงแตกละเอียดเมื่อกี้ยังทำเอาเขาจุกจนแทบตั้งสติไม่อยู่

ทว่าทางด้านศาสตราจารย์อาร์โนนั้น...

เขานอนตาค้าง น้ำลายฟูมปาก สลบเหมือดไปเรียบร้อยแล้ว

...

จากนั้น อาร์โนก็ถูกตัดสินว่าสูญเสียสติสัมปชัญญะโดยสมบูรณ์ และถูกเคลื่อนย้ายออกจากโลกเงาทันที

"เฮ้อ—"

ดันเต้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดีนะที่กรรมการสลบไปเลย จะได้ไม่ต้องไปซ้ำดาบสอง

ไม่นานนัก เขาก็เห็นข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น

[ผ่านด่านโลกเงา ใช้เวลาไป 57 วินาที]

[บรรลุเงื่อนไขพิเศษ: เอาชนะกรรมการคุมสอบ ได้รับการประเมินพื้นฐานระดับ S]

[ภายใต้เงื่อนไขการผ่านด่านพิเศษ เหลือเวลาอีก 29 นาที 3 วินาที ได้รับคะแนนโบนัสเพิ่ม]

[กำลังคำนวณคะแนน...]

[คะแนนที่ได้คือ 1.557 × 10^13]

[การประเมินขั้นสุดท้าย: SSS]

[กำลังจะออกจากโลกเงา ขอให้ผู้เข้าสอบเตรียมตัวให้พร้อม...]

แต่ดันเต้หารู้ไม่ว่า ในตอนนี้เสียงวิจารณ์นอกสนามสอบได้พุ่งทะลุจุดเดือดไปแล้ว

"ไอ้นอกรีตที่ไหนมันสร้างการ์ดสายเกรียนพรรค์นี้ขึ้นมาวะเนี่ย!!"

"วิทยาลัยอัศวินปีนี้ได้ตัวประหลาดมาเสริมทัพซะแล้ว..."

"ปีนี้มีทั้งพวกบ้าพลังที่ไล่ทุบกรรมการคุมสอบ กับไอ้พวกสายแปลกที่น่ารังเกียจสุดๆ แบบนี้ ถือเป็นโชคสองชั้นจริงๆ เลยนะเนี่ย"

"เขายังพกการ์ดมาไม่ถึงขีดจำกัดสูงสุดเลยด้วยซ้ำ..."

วิญญาณของแต่ละคนนั้นมีขีดจำกัดในการรองรับการผูกมัดการ์ดเวทมนตร์ได้ อย่างเช่น ดันเต้ที่อยู่ในระดับ 2 เขาสามารถผูกมัดการ์ดที่มีระดับรวมกันได้ไม่เกิน 20 ถ้าเขาขึ้นไปถึงระดับ 3 ก็จะผูกมัดได้ถึง 30

ถ้าดันเต้ที่อยู่ในระดับ 2 พกแต่การ์ดระดับ 2 เขาพกแค่ 10 ใบก็เต็มโควตาแล้ว แต่ถ้าเขาเลือกพกการ์ดระดับ 1 บ้าง เขาก็จะพกการ์ดได้จำนวนมากขึ้น

การ์ดระดับต่ำอาจมองได้ว่าใช้ ค่าร่าย น้อยกว่า ดังนั้นจึงมีการ์ดระดับต่ำคุณภาพสูงบางใบ ที่แม้ว่าเจ้าของจะเลื่อนระดับไปสูงแค่ไหนก็ยังไม่ถูกคัดออกไป

แต่สำหรับดันเต้แล้ว การสอบเข้าสถาบัน แค่การ์ด 3 ใบก็เหลือเฟือแล้วล่ะ แถมการ์ดเวทมนตร์สายโจมตีหลักๆ ของเขายังถูกจำกัดด้วยเงื่อนไขการสอบอีกต่างหาก

เมื่อเดินออกมาจากห้องสอบ ดันเต้ก็เห็นศาสตราจารย์อาร์โนถูกเจ้าหน้าที่พยาบาลหามออกไปแล้ว

เขารู้สึกเบาใจขึ้นมาทันที ความเจ็บปวด 15 เท่านั่นคงไม่ถึงกับทำให้พิการหรอกมั้ง โชคดีที่หุบเขานี้มีกฎลดความเจ็บปวดเหลือเพียง 1/4 ไม่งั้นลูกฮึดของอาร์โนเมื่อกี้อาจจะส่งวิญญาณตัวเองไปสวรรค์จริงๆ แล้วก็ได้

"เราก็ทำตัวโลว์โปรไฟล์ขนาดนี้ คงไม่มีใครสังเกตเห็นหรอกมั้ง"

เมื่อดันเต้ลองคิดดู มีผู้เข้าสอบตั้งเยอะแยะที่สอบพร้อมกัน แถมฝั่งเขาใช้เวลาเตรียมตัวรวมสอบเสร็จแค่หนึ่งนาทีกว่าๆ เอง คงโผล่บนจอใหญ่แค่แวบเดียวล่ะน่า อย่างมากก็แค่มีกล้องแพนผ่านสักวินาทีสองวินาทีเท่านั้นแหละ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ฮัมเพลงเบาๆ พลางเดินทอดน่องออกจากตึกหลักของวิทยาลัยอัศวินอย่างอารมณ์ดี

ทว่าเขากลับเห็นเทรเซียยืนรออยู่ตรงประตูทางเข้าแล้ว แถมดูจากท่าทางแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะรีบวิ่งมาจนหอบแฮ่ก

เธอมองซ้ายมองขวาอย่างลุกลี้ลุกลน พอแน่ใจว่าไม่มีใครจ้องมาทางดันเต้ เธอก็รีบคว้าแขนเสื้อเขาแล้วออกตัววิ่งทันที

"อ๊ะ เกิดอะไรขึ้นเหรอเทรเซีย?"

แม้ดันเต้จะงงว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ยอมวิ่งตามแรงดึงของเทรเซียไป

"ถ้าไม่รีบหนีตอนนี้ นายจะถูกคนรุมจ้องยังกับเป็นสิ่งมีชีวิตหายากแน่ๆ"

เทรเซียตอบ

"ทำไมล่ะ?"

"นายจำไม่ได้เหรอว่าเมื่อกี้ตัวเองทำอะไรลงไป? จอถ่ายทอดสดเขาตัดภาพมาที่นายเต็มๆ เลยนะ!"

"เอ๊ะ? มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ?"

"ก็แน่ล่ะสิ!"

ตั้งแต่ตอนที่แผนที่ทุ่งราบโผล่มา แถมมีศาสตราจารย์อาร์โนเป็นกรรมการคุมสอบ ฝ่ายตัดต่อภาพเขาก็เริ่มจับตาดูทางฝั่งดันเต้แล้ว และสิ่งที่ดันเต้แสดงออกมาหลังจากนั้น มันคือ เซอร์ไพรส์ ที่เกินความคาดหมายของทุกคนไปไกลลิบเลยล่ะ

ดันเต้นิ่งไปครู่หนึ่ง พอคิดได้ว่าการต่อสู้ระหว่างเขากับศาสตราจารย์อาร์โนถูกคนดูเห็นกันหมดแล้ว...

"บ้าเอ๊ย! เจ็บใจชะมัด!"

จู่ๆ ดันเต้ก็ตะโกนออกมาจนเทรเซียตกใจ

"นายเป็นอะไรไป?"

"ถ้ารู้ว่าคนทั้งโลกกำลังจ้องมาที่ผมขนาดนี้ ผมน่าจะฉวยโอกาสนี้รับโฆษณาไปด้วยแล้วนะเนี่ย! ขาดทุนยับเลยสิแบบนี้!"

"..."

"นี่เทรเซีย ทำไมถึงเงียบไปล่ะ?"

"พวกเรา...มาคุยกันเรื่องมื้อเย็นดีกว่านะ เพื่อเป็นการฉลองที่นายสอบผ่าน เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง!"

เทรเซียยิ้มอย่างอ่อนใจแล้วพูดตัดบทไป