006 แยกเขี้ยว

ดันเต้นั่งรอจนเกือบจะสัปหงก ในที่สุดเขาก็ถูกผู้คุมสอบสะกิดเตือนว่าถึงเวลาต้องเข้าไปในโลกเงาเสียที

เขาปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุดออก บิดคอไปมาเพื่อคลายเส้นสายและผ่อนคลายหัวไหล่ ก่อนจะเดินตามผู้คุมสอบไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตูมิติ

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในประตูมิตินี้ โลกทั้งใบก็พลันมืดสนิทจนมองไม่เห็นสิ่งใด รอบข้างเงียบเชียบเสียจนดันเต้ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเอง ส่วนเสียงอื่นๆ ดูเหมือนจะถูกตัดขาดไปโดยสิ้นเชิง

ไม่นานนัก แสงสว่างรอบตัวก็เริ่มสว่างวาบขึ้นมา เขาเหมือนตกอยู่ในมิติลี้ลับที่ดูคล้ายกับอุโมงค์กาลเวลา และในจังหวะนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา

[ยินดีต้อนรับสู่โลกเงาจำลอง หุบเขามายา]

[เนื้อหาการทดสอบครั้งนี้คือการจำลองการดวล ไม่มีการเป็นอันตรายถึงชีวิต]

[สุ่มภูมิประเทศ ความเจ็บปวดที่ได้รับอยู่ที่ 1/4 ของความเป็นจริง]

[หากถูกสังหารในหุบเขามายา หรือหมดสติโดยสมบูรณ์จนไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ จะถูกเคลื่อนย้ายออกจากหุบเขามายาอัตโนมัติ]

[ผู้เข้าสอบสามารถเลือกถอนตัวจากโลกเงาได้เอง]

[ผู้คุมสอบคือ ผู้ล่า ผู้เข้าสอบคือ เหยื่อ พลังของผู้คุมสอบจะถูกจำกัดไว้ที่ ระดับ 4 และสวมใส่ชุดอุปกรณ์การ์ดระดับทั่วไปสีขาว ระดับ 4 เป็นมาตรฐานเดียวกัน]

[ระยะห่างเริ่มต้นระหว่างผู้เข้าสอบและผู้คุมสอบคือ 500 เมตร]

[ผู้เข้าสอบที่สามารถยืนหยัดอยู่ในหุบเขาได้เกิน 10 นาที จะถือว่าผ่านเกณฑ์ และการถอนตัวหลังจากนั้นจะถือเป็นการสรุปคะแนนทันที]

[หากยืนหยัดได้นานกว่านั้น หรือสร้างดาเมจให้กับผู้คุมสอบได้ จะได้รับคะแนนพิเศษ] 

[จำกัดเวลาสูงสุด 30 นาที แล้วโลกเงาจะปิดตัวลง]

[ข้อมูลข้างต้นเป็นการตั้งค่ามาตรฐานสำหรับการสอบครั้งนี้]

[ผู้คุมสอบในสนามนี้คือ: อาร์โน สเลท]

[การสอบของคุณจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในอีก 30 วินาที โปรดเตรียมตัวให้พร้อม]

เมื่อข้อความสุดท้ายเลือนหายไป ทัศนียภาพรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขารู้สึกได้ว่าตัวเองหลุดเข้ามาในโลกใบใหม่แล้ว! นี่สินะการเข้าสู่โลกเงา!

เมื่อดันเต้กวาดสายตามองไปรอบๆ สิ่งที่เห็นก็คือทุ่งหญ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

"นี่มีใครจงใจแกล้งเราหรือเปล่าเนี่ย?"

ดันเต้เกาหัวแกรกๆ บอกว่าสุ่มภูมิประเทศ แต่ดันสุ่มได้ทุ่งราบซะงั้น แถมผู้คุมสอบดันเป็นถึงรองคณบดีอีกต่างหาก เขาสามารถมองเห็นเงาร่างของฝ่ายตรงข้ามได้จากระยะไกลเลยด้วยซ้ำ!

แต่เอาเถอะ จะที่ไหนก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่

"การดวลการ์ดแบบไม่ใช่เทิร์นเบสนี่มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ"

ดันเต้พึมพำพลางหยิบการ์ดอุปกรณ์ออกมาสองใบ แล้วถ่ายโอนพลังเวทเพื่อสวมใส่ลงบนตัวของเขา

ในความทรงจำจากชาติก่อนของดันเต้ การดวลการ์ดแม้อาจจะเสี่ยงตาย แต่ปกติมันต้องสลับกันเล่นเป็นตาๆ สิ แต่คนบนโลกนี้ดันใช้การ์ดเวทมนตร์ เป็นทั้งอาวุธ ม้วนคาถาเวท และ สัตว์อัญเชิญ เรียกออกมาสู้กันดื้อๆ ต้องบอกเลยมันว่าอันตรายอย่างยิ่ง!

ไม่นานนัก การ์ดทั้งสองใบก็กลายเป็นแสงสว่างควบแน่นจนกลายเป็นวัตถุจริงบนร่างกายของดันเต้

ใบแรกคือมงกุฎที่ดูเหมือนถักทอมาจากหนามเหล็กเย็นเยียบ แผ่ซ่านไปด้วยแสงสลัวดูน่าขนลุก ส่วนอีกใบคือหุ่นเชิดมือตุ๊กตาโลลิต้าโกธิคที่แม้จะดูน่ารัก แต่กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่ไม่เป็นมงคลสุดๆ

......

ด้านนอกสนาม ในตอนนี้นักศึกษาที่มาเฝ้าดูเริ่มสังเกตเห็นสถานการณ์ของดันเต้กันแล้ว

"ไอ้หมอนี่ซวยชะมัด! คนอื่นได้สมรภูมิเป็นหุบเขา ป่าดงดิบ หรือไม่ก็เกาะร้าง แต่ทำไมของเขามันกลายเป็นทุ่งราบไปได้ล่ะนั่น?"

"ทุ่งราบแบบนี้จะให้ไปแอบตรงไหนกันเนี่ย? จะให้แข่งวิ่งทางตรงกับผู้คุมสอบระดับ 4 หรือไง? ฮ่าๆๆ!"

"แถมก่อนหน้านี้ยังไม่มีใครเคยเจอศาสตราจารย์อาร์โน ลงมาคุมสอบด้วยตัวเองเลยนะ!"

"ก็แหงล่ะ เพราะอุบัติเหตุเมื่อปีที่แล้วนั่นไง...เห็นชัดๆ เลยว่าปีนี้ วิทยาลัยอัศวินตั้งใจจะเขี่ยพวกคนแบบนี้ทิ้งไปให้หมด"

"พูดง่ายๆ คืออยากสั่งสอนพวกที่มั่นในพรสวรรค์ของตัวเองนั่นแหละ ถึงจะมีพรสวรรค์สูงแค่ไหน แต่ถ้าประมาทจนเกินขอบเขต สุดท้ายก็ต้องไปตายในโลกเงา แถมยังพาทีมซวยไปด้วยอีก"

"เชี้ย! ไอ้เด็กนั่นเอาการ์ดระดับหายากสีม่วงออกมาทีเดียวสองใบเลยเหรอ?"

ดูเหมือนว่าพอคนเริ่มสนใจดันเต้เยอะขึ้น ฝ่ายถ่ายทอดสดก็เลยสลับหน้าจอหลักมาที่ฝั่งของดันเต้ พร้อมกับแปะข้อมูลการตรวจสอบการ์ดอุปกรณ์ของเขาไว้บนหน้าจออย่างใจดี

[ตุ๊กตาต้องสาป]

[ประเภท: การ์ดอุปกรณ์]

[ระดับความหายาก: หายากสีม่วง]

[ระดับ: 2]

[โบนัสพลังโจมตี: 0]

[เอฟเฟกต์: สะท้อนดาเมจที่ตัวเองได้รับกลับไปให้คู่ต่อสู้ 0.5% และส่งต่อความเจ็บปวดจริงๆ 200% ให้กับอีกฝ่าย]

[หมายเหตุ: หนูชอบพี่ชายนักสร้างการ์ดที่สุดเลยค่ะ!]

......

[มงกุฎแห่งความเจ็บปวด]

[ประเภท: การ์ดอุปกรณ์]

[ระดับความหายาก: หายากสีม่วง]

[ระดับ: 2]

[โบนัสพลังป้องกัน: 0]

[เอฟเฟกต์: เมื่อสวมใส่ ความเจ็บปวดที่ตัวเองได้รับจะคูณ 300% และได้รับเอฟเฟกต์ล็อกพลังชีวิต(ไม่ตาย) หนึ่งครั้ง คูลดาวน์ 720 ชั่วโมง]

[หมายเหตุ: "โอชิเอเตะ โอชิเอเตะ...] (เลียนเสียงเพลงประกอบอนิเมะ Tokyo Ghoul)

นี่มันคือนักรบจริงเหรอวะ? มองยังไงก็เหมือนพวกนักบวชลัทธิประหลาดที่หลุดมาจากไหนสักที่มากกว่า!

อย่างไรก็ตาม ผู้ชมส่วนใหญ่เริ่มคุ้นชินแล้ว เพราะแต่ละปีมักจะมีพวกตัวประหลาดโผล่มาให้เห็นบ่อยๆ ถ้าจะบอกว่าเขาทำผิดกฎ มันก็พูดไม่ได้เต็มปาก เพราะเขาทำตามระเบียบเป๊ะๆ ในข้อมูลลงทะเบียนระบุว่าเขาติดตั้งการ์ดอุปกรณ์เพียงสองใบและการ์ดอัญเชิญอีกหนึ่งใบเท่านั้น

"เขาเป็นนักรบสายแทงค์สะท้อนดาเมจเหรอ? แต่ทำไมไม่ถือเกราะหรือโล่เลยสักอย่างล่ะ?"

"หุ่นแบบนั้นไม่เห็นเหมือนพวกนักรบเกราะหนักเลยสักนิด..."

"ที่แท้ก็ใช้การ์ดอุปกรณ์เฉพาะทางแบบนี้เอง ราคาคงไม่แพงไปกว่าการ์ดสีน้ำเงินเท่าไหร่หรอกมั้ง"

"จุดเด่นของการ์ดสีม่วงคือสามารถเทสเตตัสไปที่เอฟเฟกต์พิเศษที่รุนแรงได้ การ์ดสองใบนี้ของเขายอมทิ้งสเตตัสพื้นฐานทั้งหมด เพื่อไปเน้นในเอฟเฟกต์ที่แปลกประหลาดแทน"

"จริงด้วย อุปกรณ์ชิ้นแรกเหมือนกับว่าคนสร้างสมองมีปัญหา ปกติแล้วอัตราการสะท้อนดาเมจมันสำคัญกว่าไม่ใช่เหรอ แต่นี่เขากลับไปลงพลังทั้งหมดกับการสะท้อนความเจ็บปวดแทนซะได้"

"ชิ้นที่สองไอ้ล็อกเลือดนั่นน่ะมีประโยชน์มากก็จริง แต่คูลดาวน์นานเว่อร์ แถมผลเสียยังร้ายแรงสุดๆ ใครจะไปอยากใส่ของที่ทำให้เจ็บเพิ่มขึ้น 3 เท่าตลอดเวลาเพื่อรอผลล็อกเลือดกันล่ะ...สงสัยจะโดนตีจนสลบเพราะความเจ็บปวดก่อนที่จะได้ใช้เอฟเฟกต์ล็อกเลือดซะมากกว่ามั้ง แถมเป็นเครื่องประดับแต่ไม่มีพลังป้องกันเลยสักนิด..."

"เดี๋ยวนะ...ไอ้สเตตัสความเจ็บปวดนี่มันสร้างขึ้นมาได้ยังไงกัน...มีใครในพวกเราทำเป็นบ้างไหม?"

นักศึกษาจากวิทยาลัยเล่นแร่แปรธาตุหลายคนเริ่มวิเคราะห์กันอย่างจริงจัง

"แต่พวกนายลองดูสิ ถ้าเอาอุปกรณ์สองชิ้นนี้มารวมกัน ในการต่อสู้จริงเขาสามารถสะท้อนความเจ็บปวดกลับไปหาคู่ต่อสู้ได้ถึง 6 เท่าเลยนะ เขาต้องตั้งใจจัดเซ็ตมาแบบนี้แน่ๆ"

"น่ารังเกียจชะมัด! ถ้าเป็นฉัน ฉันไม่สู้ด้วยหรอกนะแบบนี้!"

"แต่น่าเสียดาย ที่ในหุบเขามายา จะได้รับความเจ็บปวดแค่ 1/4 เขาไม่มีทางทำให้ผู้คุมสอบรู้สึกอะไรได้หรอก"

เทรเซียเองก็นั่งดูการสอบของดันเต้อยู่ในห้องโถงถ่ายทอดสดของวิทยาลัยเล่นแร่แปรธาตุเช่นกัน เมื่อเห็นอุปกรณ์ของดันเต้ เธอก็อดไม่ได้ที่หางตาจะกระตุก

นี่นายคิดแต่จะทำให้คู่ต่อสู้ประสาทเสียอย่างเดียวเลยใช่ไหมเนี่ย?

ในตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจความหมายของคำว่า โลกมืด กับ โลกของคนปกติ ที่ดันเต้เคยพูดถึงแล้ว

แต่ว่า...ดันเต้พยายามเข้านะ! ฉันยังหวังให้นายช่วยสร้างการ์ดให้อยู่นะ!