005 ได้รับความสนใจ

ณ วันสอบเข้าสถาบัน ทดสอบภาคปฏิบัติ

ในปีนี้มีผู้สมัครที่ผ่านการสอบคัดเลือกรอบแรกจากทั้งสี่วิทยาลัยรวมกันกว่าหนึ่งพันคน

การสอบรอบแรกเป็นเพียงการทดสอบสเตตัสแบบง่ายๆ และการสอบข้อเขียน ซึ่งผลการทดสอบสเตตัสของดันเต้นั้นออกมาแบบลุ้นจนตัวโก่ง (ไม่ค่อยน่าพึงพอใจเท่าไหร่) แต่เขาก็ยังถูไถจนผ่านเข้ารอบมาได้สำเร็จ

วิทยาลัยอัศวินในปีนี้มีผู้ผ่านเข้ารอบแรกประมาณห้าร้อยคน ซึ่งถือว่ามีจำนวนมากที่สุดในบรรดาสี่วิทยาลัย นั่นเป็นเพราะพวกสามัญชนมักจะเลือกเป็นนักรบกันเสียส่วนใหญ่ เพราะอาชีพนักรบนั้นเป็นสายงานที่พึ่งพาการ์ดเวทมนตร์ราคาแพงน้อยที่สุดแล้ว

ทว่าจากประสบการณ์หลายปีที่ผ่านมา อัตราการสอบผ่านของวิทยาลัยอัศวินก็ยังคงต่ำที่สุดในบรรดาสี่วิทยาลัยอยู่ดีเพราะข้อสอบของวิทยาลัยอัศวินก็คือ...การต่อสู้จริง!

......

ณ อาคารหลักของวิทยาลัยอัศวิน สถาบันเวทมนตร์เฮเวนลิธ

ดันเต้เดินทางมาถึงสนามสอบที่ตั้งอยู่บนชั้นเจ็ดตั้งแต่เช้าตรู่ และนั่งรออยู่ในโซนผู้เข้าสอบอย่างสงบ ใจกลางลานกว้างมีเครื่องจักรเวทมนตร์ขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่หลายเครื่อง แสงไฟส่องกระทบลงบนเครื่องจักรเหล่านั้น สะท้อนเป็นประกายสีสันงดงามที่ดูน่าลุ่มหลงและลึกลับในเวลาเดียวกัน

เครื่องจักรเวทมนตร์ยักษ์เหล่านี้เชื่อมต่อกันยาวหลายสิบเมตร ตัวเครื่องสร้างขึ้นจากมิธริลและผลึกมานา ดูอลังการงานสร้างสุดๆ แต่ก็แฝงไปด้วยกลิ่นอายที่เย็นเยียบและน่าเกรงขาม

มันคือหนึ่งในผลงานชิ้นเอกที่ยอดเยี่ยมที่สุดของวิศวกรรมเวทมนตร์ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ นั่นคือ เครื่องสร้างโลกเงาจำลอง!

ซึ่งการสอบในรอบนี้ จะเป็นการเปิดใช้งาน โลกเงาจำลอง เพื่อให้ผู้เข้าสอบทุกคนได้สัมผัสกับการฝึกซ้อมในสถานการณ์จริง!

ในขณะที่ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ต่างพากันกระสับกระส่ายด้วยความกังวล หรือไม่ก็นั่งกระซิบกระซาบกันด้วยความตื่นเต้น แต่ดันเต้กลับดูนิ่งสงบมาก เขากำลังนั่งเท้าคาง ขมวดคิ้วมุ่น พลางจ้องมองเครื่องจักรเวทมนตร์ที่อยู่ไกลออกไปอย่างพินิจพิเคราะห์

“เฮ้ นายจ้องอะไรอยู่น่ะ?”

เนื่องจากดันเต้นั้นหน้าตาดีอย่างมาก ต่อให้เขาจะใส่เสื้อผ้าธรรมดาบ้านๆ แค่ไหน ก็มักจะมีคนเดินเข้ามาทักทายอยู่เสมอ

“กำลังคิดว่าไอ้เจ้าเครื่องนี้มันสร้างขึ้นมายังไงน่ะสิ”

“ฮ่าๆ อย่าไปคิดให้ปวดหัวเลย เรื่องนั้นมันใช่เรื่องที่พวกเรา ว่าที่นักศึกษาของวิทยาลัยอัศวินต้องไปใส่ใจซะที่ไหนล่ะ?”

ดันเต้พยักหน้าเบาๆ แล้วไม่ได้สนใจผู้เข้าสอบคนนั้นอีก ก็จริงของเขา เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่นักรบต้องมานั่งกังวลเลยสักนิด แต่ในฐานะนักวิชาการคนหนึ่งแล้ว ดันเต้รู้สึกสนใจมันมากจริงๆ

ตึก ตึก

จู่ๆ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังขึ้นก้องไปทั่วสนามสอบราวกับตั้งใจ ส่งผลให้สนามสอบที่เคยเสียงดังเซ็งแซ่กลับเงียบกริบลงในพริบตา พร้อมกันนั้นสายตาของผู้เข้าสอบทุกคนต่างค่อยๆ หันไปมองยังทิศทางเดียวกัน

ร่างของชายคนหนึ่งในชุดเครื่องแบบทหารสีน้ำตาลเข้มเดินออกมาจากด้านในของสนามสอบ ในตอนนี้ดูเหมือนทั่วทั้งชั้นเจ็ดจะมีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาเท่านั้นที่ดังก้องกังวาน เมื่อเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เหล่าผู้เข้าสอบก็ได้เห็นอย่างชัดเจนว่าผู้มาใหม่ คือชายวัยกลางคนที่มีคิ้วเข้มราวกับดาบและดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและจริงจังอย่างมาก ที่หางตาขวาของเขามีรอยแผลเป็นที่ดูน่ากลัวประดับอยู่ แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้เขาดูแย่ลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันยิ่งเสริมให้เขาดูมีอำนาจและน่าเกรงขามมากขึ้นไปอีก

เขาหยุดฝีเท้าลงและยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าโซนผู้เข้าสอบ พร้อมกับกล่าวว่า

“ผมคือ อาร์โน สเลท เป็นหัวหน้าผู้คุมสอบของพวกคุณในวันนี้ และยังดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ควบกับตำแหน่งรองคณบดีของวิทยาลัยอัศวินด้วย”

อาร์โนกวาดสายตามองไปยังเหล่าผู้เข้าสอบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อว่า

“หัวข้อของการสอบในรอบนี้ก็คือ ความสามารถในการเอาชีวิตรอด”

“...ในสถานการณ์ส่วนใหญ่แล้ว หากพวกคุณเดินตามเส้นทางที่ถูกต้องในเนื้อเรื่องหลักของโลกเงา พวกคุณก็จะไม่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่มีระดับพลังเหนือกว่าตัวเองมากนัก”

“แต่ถ้าหากระหว่างทาง เกิดอุบัติเหตุหรือเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา พวกคุณก็อาจจะซวยไปเจอกับศัตรูที่แข็งแกร่งพอจะฆ่าพวกคุณได้ในพริบตา และเมื่อถึงเวลานั้น การหลบหนี ก็จะกลายเป็นกุญแจสำคัญในการกอบกู้สถานการณ์นั้นๆ”

“หรืออย่างน้อยที่สุด ถ้าพวกคุณสามารถยื้อเวลาไปได้จนกว่าโลกเงาจะหมดเวลาลง พวกคุณก็จะยังสามารถเคลื่อนย้ายออกมาจากโลกเงาได้อย่างปลอดภัย”

อาร์โนชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเริ่มดูเฉียบคมขึ้น

“เมื่อปีที่แล้ว สถาบันเฮเวนลิธเพิ่งจะเผชิญกับเหตุการณ์ที่น่าเศร้าสลด มีนักศึกษาสาม ล้มเหลวในการพิชิตโลกเงาระดับ 4 และต้องจบชีวิตลง”

“ซึ่งสาเหตุหลักของเรื่องนี้ก็คือ มีนักศึกษาจากวิทยาลัยอัศวินในทีมคนหนึ่งที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไป แถมความสามารถจริงๆ ยังไม่ถึงขั้น จนทำให้เกิดความผิดพลาดนี้ขึ้น”

“ดังนั้นในปีนี้ เราจะให้ความสำคัญกับพรสวรรค์ในฐานะ นักรบ ของผู้เข้าสอบเป็นพิเศษ”

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ อาร์โนดูเหมือนจะจับจ้องไปยังผู้เข้าสอบบางคนในโซนที่นั่งรอเป็นพิเศษ ซึ่งดันเต้รู้สึกได้ทันทีว่าหนึ่งในนั้นต้องมีเขาอยู่ด้วยแน่ๆ

สงสัยจะเห็นคะแนนรอบแรกของเรา แล้วมองว่าเราเป็นพวกนอกคอกสินะ!

แต่ก็นะ ไม่มีอะไรต้องกลัวอยู่แล้ว เพราะการสอบของวิทยาลัยอัศวินขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรมและเสมอภาคสำหรับผู้เข้าสอบทุกคน ดันเต้เกาหัวพลางคิดในใจ

“การสอบจะแบ่งออกเป็นรอบๆ รอบละ 30 นาที โดยจะเรียกเข้าไปตามลำดับคิว”

“โลกเงาของผู้เข้าสอบแต่ละคนจะเป็นอิสระต่อกัน และศัตรูที่พวกคุณต้องเจอจะเป็นการสุ่มเลือก ระหว่างผู้คุมสอบตัวจริงหรือร่างจำลองของผู้คุมสอบ”

“แน่นอนว่าสเตตัสของผู้คุมสอบจะถูกจำกัดให้อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานที่เข้มงวด”

“เครื่องสร้างโลกเงาจำลองนี้สามารถรองรับโลกเงาขนาดเล็กได้พร้อมกันสูงสุด 100 แห่ง ดังนั้นผู้เข้าสอบหมายเลข 1 ถึง 100 จะเข้าสอบเป็นรอบแรก และรอบต่อๆ ไปก็จะรันตามลำดับ...”

หลังจากแนะนำขั้นตอนการสอบอย่างคร่าวๆ เสร็จ อาร์โนก็เสียบผลึกคริสตัลก้อนหนึ่งลงในคอนโซลควบคุมด้านหลังเขา

ทันใดนั้นเอง เบื้องหน้าเครื่องจักรเวทมนตร์ขนาดยักษ์ก็ปรากฏประตูมิติที่ดูเลือนลางขึ้นมาหลายบาน!

นั่นคือประตูมิติที่จะนำทางไปสู่โลกเงา

อาร์โนไม่ได้รั้งอยู่ที่นี่นานนัก เขาเดินออกจากลานสนามสอบไป ทิ้งให้ผู้คุมสอบคนอื่นๆ ทำหน้าที่นำทางผู้เข้าสอบเข้าสู่โลกเงาตามลำดับ

จากนั้น ดันเต้จึงก้มลงดูเลขประจำตัวผู้เข้าสอบของตัวเอง หมายเลข 404 ดูท่าแล้ว เขาคงต้องรอจนถึงรอบที่ห้าเลยทีเดียว น่าเสียดายที่ในสนามสอบนี้ไม่สามารถนั่งดูการสอบของคนอื่นได้ สองชั่วโมงที่ต้องนั่งรอนี่คงจะน่าเบื่ออยู่ไม่น้อย

แต่ความจริงแล้ว การสอบเข้าของวิทยาลัยอัศวินสามารถรับชมได้จากภายนอก นั่นเป็นเพราะภาพเหตุการณ์ใน โลกเงาจำลอง จะถูกส่งตรงไปยังห้องควบคุมกลางของวิทยาลัยเล่นแร่แปรธาตุ และเพื่อเป็นการทำกำไรและโปรโมตสถาบันไปในตัว วิทยาลัยเล่นแร่แปรธาตุก็จะทำการถ่ายทอดสดภาพเหล่านั้นออกสู่สาธารณะ

......

ภายในห้องประชุม เหล่าศาสตราจารย์จากวิทยาลัยอัศวินกำลังนั่งจับจ้องภาพการต่อสู้ในโลกเงาอย่างตั้งใจ ในบรรดาภาพที่พวกเขากำลังมองอยู่ กล้องเกือบทั้งหมดต่างโฟกัสไปที่สาวน้อยผมแดงคนหนึ่ง

เธอช่างแตกต่างจากผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ที่เอาแต่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนหรือแอบซ่อนตัว เพราะเธอกำลังเปิดหน้าซัดกับผู้คุมสอบระดับ 4 อย่างดุเดือด!

แถมยังแลกหมัดแลกเท้ากันได้อย่างสูสีอีกต่างหาก!

“อาร์โน นายคิดว่าผู้เข้าสอบปีนี้เป็นยังไงบ้าง?”

คณบดีที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธานจู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมา

“มีที่ดูเข้าท่าอยู่สองสามคน โดยเฉพาะแม่หนูผมแดงคนนั้น โคนีเลีย...”

อาร์โนดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จนต้องชะงักไปครู่หนึ่ง

“แต่ก็มีอยู่คนหนึ่งที่เห็นแล้วเพลียสุดๆ เหมือนกัน”

“เพลียยังไงเหรอ?”

คณบดีกะพริบตาปริบๆ พลางละสายตาจากจอมอนิเตอร์แล้วหันมามองอาร์โนด้วยความสนใจ

อาร์โนถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะตอบว่า

“ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อดันเต้ สอบข้อเขียนได้คะแนนเต็มร้อยก็จริง แต่ผลทดสอบสเตตัสของเขานอกจากมีพลังจิตที่สูงมากแล้ว ทั้งพละกำลัง พลังเวท และความอึดนี่เข้าขั้นแย่เลยล่ะ มองไม่เห็นวี่แววของความเป็นนักรบในตัวเขาเลยสักนิด ให้เป็นนักอัญเชิญก็ยังจะยากเลย”

“แต่สเตตัสโดยรวมของเขาก็ยังถึงเกณฑ์ไม่ใช่เหรอ?”

คณบดีลูบคางตัวเองพลางทำท่าทางเหมือนเจอเรื่องสนุก

นั่นยิ่งทำให้อาร์โนขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

“ผมบอกตั้งนานแล้วว่าวิทยาลัยอัศวินของเราควรจะตั้งเกณฑ์ขั้นต่ำของพละกำลังหรือไม่ก็ความอึดสำหรับเด็กใหม่ไว้ด้วย แต่ท่านก็ยังดึงดันที่จะเปิดโอกาสให้กับพวก นักรบสายประหลาด อยู่เรื่อย”

เมื่อได้ยินอาร์โนบ่นแบบนั้น คณบดีนอกจากจะไม่โกรธแล้ว กลับยังมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนใบหน้าพร้อมกับถามกลับว่า

“งั้นเรามาพนันกันหน่อยไหมว่าเจ้าหนูนี่จะสอบผ่านหรือเปล่า ผมอยากได้เหล้าขวดนั้นที่ท่านมาร์ควิสพลินให้เป็นของขวัญกับนายรอบที่แล้วน่ะ”

“...ถ้าผมชนะ ต่อไปการรับสมัครนักศึกษาของวิทยาลัยอัศวินต้องเพิ่มเกณฑ์ที่ผมว่าไว้ด้วย ตกลงไหมครับ?”

“ดีล”

พอเห็นว่าคณบดีตอบตกลง อาร์โนก็ลุกขึ้นยืนทันทีแล้วเดินตรงออกไปจากห้องประชุม

“นั่นนายจะไปไหนน่ะ?”

“ผมจะไปลงสนามทดสอบเจ้าเด็กนั่นด้วยตัวเอง”

“...”

คณบดีเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดว่า

“เจ้าหนูนั่นน่ะดูแปลกพิลึกอยู่บ้างนะ นายก็ระวังตัวด้วยล่ะ”

คำเตือนนั้นทำให้อาร์โนถึงกับต้องเหลียวหลังกลับมามองด้วยความตกใจ

“ท่าน...ถึงกับกังวลเรื่องความปลอดภัยของผม แทนที่จะห่วงเจ้าเด็กนั่นเหรอครับ?”

แถมในโลกเงาจำลองมันจะไปมีอันตรายอะไรได้กัน?

อย่างไรก็ตาม คณบดีไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่โบกมือไล่ให้อาร์โนรีบไปเสียที