บทที่ 24: มีบางอย่างผิดปกติสุดๆ!

“หมวก... มันแบ่งยี่ห้อด้วยเหรอครับ?”

หลี่ไพงงเป็นไก่ตาแตก

เขาไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่

ด้วยสภาพทางการเงินของเขา ปกติแทบไม่ได้สนใจพวกหมวกเกมราคาแพงอยู่แล้ว

“ตอนนี้หมวกเกมในตลาดหลักๆ มีแค่สามยี่ห้อ”

“มี่หู, จื้อเจี๋ย และ เมต้า”

“ของเอ็งอันนี้... ของก๊อบเกรดเสิ่นเจิ้นใช่มั้ยเนี่ย!”

ลุงมองหลี่ไพด้วยสายตาเหยียดนิดๆ

พอหมวกเกมเริ่มฮิต ของก๊อบก็ระบาดไปทั่ว

แต่พวกของก๊อบคุณภาพมันแค่แว่น VR เมื่อหลายปีก่อน รันเกมใหม่ๆ อย่าง มาสเตอร์ออฟเลิฟ ไม่ไหวหรอก

คุณภาพมันต่างกันฟ้ากับเหว

“นี่มัน...”

หน้าหลี่ไพกระตุกยิกๆ

เขาซื้อหมวกใบนี้มาจากเว็บมือสอง

ตอนซื้อก็ไม่ได้คิดเลยว่าจะเป็นของปลอม...

โดนหลอกงั้นเหรอ?

ไม่สิ ไม่น่าใช่ ประสบการณ์ตอนเล่นด้วยหมวกใบนี้มันสมจริงสุดยอด แทบแยกไม่ออกระหว่างเกมกับความจริง

เทคโนโลยีของก๊อบสมัยนี้มันล้ำขนาดนั้นเลยเหรอ?

หลี่ไพเริ่มสงสัยตะหงิดๆ

“ลุงครับ ช่างหัวมันเถอะว่าของแท้หรือของก๊อบ”

“แค่บอกมาว่าซ่อมได้ไหมก็พอ”

หลี่ไพไม่อยากเสียเวลาคุยเรื่องหยุมหยิม

สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือรีบซ่อมหมวกให้เสร็จ จะได้กลับเข้าไปในเกมไปเปิดอกคุยกับเอลอร่าต่อ

“จะลองดู...”

“นี่ ระหว่างรอ จะลองเล่นหมวกของแท้ของร้านเราดูไหม?”

“เห็นว่ามาซ่อมของ ลุงคิดครึ่งราคา ให้ลองเล่นชั่วโมงนึง”

ลุงยังคงไม่ทิ้งลายพ่อค้าหน้าเลือด พยายามขายของต่อ

“ก็ได้ครับ...”

หลี่ไพพยักหน้า

ยังไงซ่อมหมวกก็ต้องใช้เวลา

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าหมวกของแท้มันเป็นยังไง

“งั้นลุงจะเริ่มซ่อมแล้วนะ เอ็งไปหาโซฟานั่งเอาเอง ใช้งานเป็นใช่ไหม?”

ลุงถาม

“น่าจะนะครับ...”

หลี่ไพพยักหน้า

ของแท้ของเทียม วิธีใช้น่าจะไม่ต่างกันมากหรอกมั้ง...

หลี่ไพเดินผ่านโอตาคุร่างท้วมไปนั่งที่โซฟาตัวในสุด

“นี่น่ะเหรอหมวกของแท้?”

หลี่ไพหยิบหมวกที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาพิจารณา

งานประกอบดูประณีตกว่าของเขาเยอะ แถมน้ำหนักก็เบากว่า

สมราคาคุยจริงๆ

“ไม่รู้ว่าประสบการณ์ในเกมจะต่างจากหมวกของฉันไหมนะ”

“แล้วก็...”

“เซฟเกมน่าจะไม่เชื่อมกันด้วยสินะ...”

“ถ้าเข้าไปใหม่ เอลอร่าจะยังเป็นเอลอร่าคนเดิมไหม?”

ภาพของเอลอร่าผุดขึ้นในหัวหลี่ไพ

ถ้าต้องเริ่มจีบใหม่ตั้งแต่ต้น... หลี่ไพรู้สึกว่าคงไม่อินเท่าเดิมแล้ว

“ลองดูก่อนแล้วกัน”

หลี่ไพสวมหมวก

“ยินดีต้อนรับสู่ มาสเตอร์ออฟเลิฟ!”

“ที่นี่ คุณจะได้พบกับประสบการณ์ความรักที่ดีที่สุด!”

“โปรดเลือกฉากที่คุณต้องการสัมผัส”

“หนึ่ง ห้องเรียน”

“สอง โรงพยาบาล”

“สาม สระว่ายน้ำ”

“สี่ รถไฟฟ้า”

“ฉากอื่นๆ จำเป็นต้องชำระเงินเพื่อปลดล็อก”

เสียงระบบดังขึ้นข้างหูหลี่ไพ

เบื้องหน้าของเขาคือหน้าจออินเทอร์เฟซสไตล์โอตาคุจ๋าๆ ลอยอยู่

หลี่ไพ: ???

“เกิดอะไรขึ้น!”

“เกมนี้... ทำไมมันต่างจากที่ฉันเล่นเมื่อวานราวฟ้ากับเหวเลยล่ะ!”

หลี่ไพตกตะลึงสุดขีด

อย่าว่าแต่เนื้อหาเกมที่ไม่เหมือนกันเลย ประสาทสัมผัสรับรูก็ต่างกันคนละชั้น!

หมวกใบนี้อย่างมากก็เป็นแค่แว่น VR รุ่นอัปเกรด ภาพชัดขึ้น เสียงรอบทิศทางดีขึ้น แต่สุดท้ายก็ยังไม่หลุดพ้นจากความเป็นแว่น VR

แต่ไอ้อันที่เขาเล่นเมื่อวาน...

ถ้าไม่คอยเตือนสติในใจ เขาแทบแยกไม่ออกเลยว่าอันไหนความจริงอันไหนเกม

ความต่างชั้นมันมากเกินไป!

“ลองเข้าเกมไปดูก่อน เผื่อว่าแค่หน้าเมนูมันต่างกัน...”

หลี่ไพคาดเดา พลางกดเลือกฉากแบบสุ่มๆ ไปหนึ่งฉาก

ฉากตัดสลับไป

ภาพเบื้องหน้าของหลี่ไพแปรเปลี่ยนเป็นห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล

พอก้มลงมอง หลี่ไพก็เห็นว่าตัวเองสวมชุดคนไข้ นอนอยู่บนเตียง

ทันใดนั้น สาวน้อยในชุดพยาบาลรัดรูปก็เดินตรงเข้ามา

“คุณคนไข้คะ เดี๋ยวฉันต้องตรวจร่างกายคุณอย่างละเอียดนะค้า~”

สาวน้อยส่งยิ้มหวานให้หลี่ไพ

หลี่ไพ: ......

สาวน้อยคนนี้หน้าตาก็ดูใช้ได้ แต่หลี่ไพกลับรู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล

อย่าว่าแต่เรื่องคุณภาพของภาพหรือประสาทสัมผัสที่เทียบกันไม่ติดเลย

แค่ดูผู้หญิงตรงหน้านี้สิ...

มันดูแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ชะมัด!

ใช่แล้ว! เธอดูไร้อารมณ์ความรู้สึก!

ทุกคำพูดทุกการกระทำดูเหมือนถูกตั้งโปรแกรมมาแล้ว แข็งกระด้างไปหมด!

เทียบกับแม่บ้าน ผีสาว และเอลอร่าที่เจอเมื่อวานไม่ได้เลยสักนิด!

“นี่มันของเกรดต่ำอะไรเนี่ย...”

“ตกลงอันไหนคือของก๊อบกันแน่ฟะ!”

หลี่ไพมองพยาบาลสาวน้อยที่กำลังเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าอยู่ตรงหน้า แต่กลับไม่มีอารมณ์ร่วมเลยสักนิด

ไอ้ที่เรียกว่าของแท้นี่ มันเทียบชั้นกับเกมที่เขาเล่นเมื่อวานไม่ได้เลย

“ประสบการณ์แบบนี้ ใครมันจะไปอยากเล่น!”

หลี่ไพถอนหายใจแล้วถอดหมวกออก

โอตาคุข้างๆ หลายคนกำลังเล่นอย่างเมามัน ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข ร่างกายมีการตอบสนองอย่างเห็นได้ชัด

เอาเถอะ สำหรับโอตาคุพวกนี้ แค่นี้ก็คงสุดยอดมากแล้ว

แต่สำหรับหลี่ไพ หมวกของแท้นี่มันเล่นไม่ได้เรื่องเลย!

รีวิวติดลบ!

หลี่ไพวางหมวกลงแล้วลุกเดินไปที่เคาน์เตอร์

เห็นคุณลุงกำลังสวมแว่นสายตายาว ขะมักเขม้นซ่อมหมวกที่หลี่ไพเอามาให้อย่างตั้งใจ

“ลุงครับ ซ่อมไปถึงไหนแล้ว?”

หลี่ไพเอ่ยถาม

“หมวกของเอ็งใบนี้... มันแปลกๆ อยู่นะ!”

“ลุงหาแผงวงจรไม่เจอเลยสักชิ้น ถ้าไม่มีไฟเข้า แล้วหมวกมันจะทำงานได้ยังไง?”

“เอ็งไปซื้อมาจากไหนเนี่ย? โดนต้มตุ๋นมาแหงๆ!”

น้ำเสียงของลุงเจือแววเยาะเย้ยนิดๆ

“อะไรนะครับ!?”

“เป็นไปไม่ได้น่า!”

หลี่ไพตัวสั่นรีบชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ

เมื่อคืนเขายังเล่นได้ปกติอยู่เลย!

แค่ทำตกทีเดียว แผงวงจรมันจะอันตรธานหายไปได้ยังไง?

“ดูสิ ถึงจะมีสายไฟโผล่มา แต่ข้างในกลวงโบ๋ ไม่มีวงจรเลย จะเสียบปลั๊กหรือไม่เสียบก็มีค่าเท่ากัน”

ลุงชี้ให้หลี่ไพดู

“หมวกใบนี้นี่มันของก๊อบแบบหน้าด้านๆ เลยนะ!”

“เอ็งซื้อมาจากไหน รีบไปขอเงินคืนด่วนเลย!”

ลุงหัวเราะชอบใจ

“ผม......”

“ลุงไม่ได้แอบถอดแผงวงจรของผมไปใช่ไหมเนี่ย?”

หลี่ไพมองด้วยสายตาจับผิด

ถ้าบอกว่าหมวกนี้ไม่มีวงจร ให้ตายหลี่ไพก็ไม่เชื่อ

“ถ้าเอ็งพูดจาแบบนี้ ลุงจะแกล้งล้มโชว์เดี๋ยวนี้แหละ!”

ลุงของขึ้น งัดไม้ตายก้นหีบออกมาขู่

หลี่ไพอึ้งไปชั่วขณะ มุกนี้รับมือยากแฮะ......

“ถ้าเอ็งไม่เชื่อจริงๆ ร้านเรามีกล้องวงจรปิดนะ”

“ลุงเปิดให้ดูเดี๋ยวนี้เลยก็ได้”

ลุงตบโต๊ะปัง

เห็นท่าทางมั่นใจของลุง หลี่ไพก็เริ่มลังเล

หรือว่าหมวกใบนี้มันทำงานได้โดยไม่ต้องใช้ไฟฟ้าจริงๆ?

มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย!

“ชิ้นส่วนที่แตกกระจาย ลุงประกอบคืนให้หมดแล้ว”

“เห็นแก่ที่เอ็งโดนหลอกมา ลุงคิดค่าประกอบแค่ 50 หยวนพอ”

ลุงยื่นบิลค่าซ่อมให้

หลี่ไพรับหมวกมาพลิกดู

นอกจากรอยบุบ ก็มองไม่เห็นปัญหาอื่น

แต่ในใจหลี่ไพเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

ผิดปกติ มันผิดปกติมากๆ!