บทที่ 23: ซ่อมหมวก

“อา... ฉันไม่มีกายหยาบนี่นา...”

สีหน้าผิดหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของวิญญาณร้ายทันที

ถ้าไม่มีกายหยาบ จะทำพิธีล้างคำสาปได้ยังไง...

“ดูเหมือนฉันต้องหาร่างกายให้ได้ก่อนสินะ...”

วิญญาณร้ายพึมพำกับตัวเอง

พวกตุ๊กตาหรือหุ่นเชิดคงใช้ไม่ได้

ไม่อย่างนั้นตอนนั้นหลี่ไพคงทำพิธีกับเจ้าหมีเท็ดดี้ไปแล้ว

แต่เขายังต้องรวบรวมชิ้นส่วนร่างกายของเอลอร่าให้ครบก่อนถึงจะเริ่มทำลายคำสาป

แสดงว่าร่างกายที่มีเลือดเนื้อเป็นสิ่งจำเป็นสินะ...

ตอนนั้นเอง ฟองสบู่บนหัวหลี่ไพก็ล้างออกจนเกือบหมดแล้ว

เห็นดังนั้น วิญญาณร้ายก็รีบพุ่งกลับเข้าไปในร่างของหลี่ไพทันที

อาจเป็นเพราะก่อนที่วิญญาณจะแยกจากกันโดยสมบูรณ์ วิญญาณของทั้งคู่ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ทำให้ตอนนี้วิญญาณร้ายสามารถซ่อนตัวในร่างหลี่ไพได้แม้เขาจะมีวิญญาณอยู่ก็ตาม

หลี่ไพลืมตาขึ้น

“ทำไมรู้สึกเหมือนมีคนแอบดูตอนอาบน้ำแฮะ...”

หลี่ไพมองไปรอบๆ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติ

“หลอนไปเองเหรอ?”

“หรือเพราะใช้พลังใจไปเยอะเกิน?”

หลี่ไพยักไหล่ รีบล้างฟองออกจากตัว เช็ดตัวให้แห้ง แล้วเดินออกจากห้องน้ำ

ความเหนื่อยล้าทางใจและความปวดเมื่อยตามร่างกายทำให้หลี่ไพไม่มีอารมณ์เล่นมือถือ เขาจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทันที

“เอลอร่า...”

ภาพลักษณ์ของเอลอร่า ผมทอง ตาสีฟ้า ขายาว และ (. ) (. ) ปรากฏขึ้นในหัวหลี่ไพอีกครั้ง

ตามมาด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอตอนที่เห็นว่าตัวเองกำลังจะตาย

เสียงสะอื้นยังก้องอยู่ในหัวหลี่ไพ ไม่จางหายไปไหน

หลี่ไพรู้ตัวเลยว่า เขาตกหลุมรักเธอเข้าให้แล้วแน่ๆ!

“พรุ่งนี้ต้องซ่อมหมวกใบนี้ให้ได้...”

หลี่ไพหลับตาลง

ลมหายใจค่อยๆ สม่ำเสมอ หลี่ไพเข้าสู่ห้วงความฝันอย่างรวดเร็ว

ดึกสงัด

วิญญาณร้ายชะโงกหัวออกมาจากใต้ผ้าห่ม

“หลับแล้วเหรอ?”

“ไม่ระวังตัวเลยสักนิด!”

มุมปากของวิญญาณร้ายยกขึ้นเล็กน้อย

นี่เป็นโอกาสดีที่จะลงมือ!

“ในเมื่อแกอาจจะช่วยฉันล้างคำสาปได้ งั้นจะละเว้นชีวิตไว้ก่อนแล้วกัน!”

“แต่จะปล่อยไปง่ายๆ ก็ไม่ได้!”

วิญญาณร้ายยิ้ม

ฆ่าไม่ได้ แต่แอบตีสั่งสอนระบายแค้นสักหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง?

เส้นผมสีดำยาวค่อยๆ ลอยขึ้นมาที่คอของหลี่ไพ

ด้วยพลังโจมตีของวิญญาณร้ายในตอนนี้ ทำได้แค่หยิกเนื้อให้เจ็บๆ คันๆ เท่านั้น

เส้นผมสีดำรวมตัวกันเป็นปลายแหลมสองจุด หยิกเข้าที่คอของหลี่ไพ

“ซี๊ด—”

วิญญาณร้ายสูดปากด้วยความเจ็บ

หลี่ไพพลิกตัวแล้วนอนต่อ

ส่วนวิญญาณร้าย...

“ทำไม... ฉันถึงเจ็บล่ะ!!!”

รูม่านตาของวิญญาณร้ายสั่นระริกด้วยความตกใจ

หล่อนหยิกหลี่ไพ ไม่มีเหตุผลที่หล่อนต้องเจ็บไปด้วยนี่!

หรือว่า...

วิญญาณร้ายนึกถึงความเป็นไปได้ที่น่ากลัว...

ต้องเป็นเพราะการกระทำก่อนหน้านี้แน่ๆ ที่ทำให้วิญญาณของเธอเชื่อมต่อกับไอ้หมอนี่!!!

หมายความว่า ไม่ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บอะไร มันจะส่งผลสะท้อนกลับมาที่ตัวหล่อนด้วย!

วิญญาณร้ายอยากจะร้องไห้

หล่อนแค่อยากได้ร่างกายแข็งแรงๆ สักร่างเพื่อไปล้างแค้นแม่เลี้ยง

ทำไมมันถึงยากเย็นขนาดนี้!

“ช่างเถอะ ในเมื่อแกมีความหวังว่าจะช่วยฉันแก้คำสาปได้ งั้นฉันจะไม่ยุ่งกับแกไปก่อน...”

วิญญาณร้ายมุดกลับเข้าไปในผ้าห่มด้วยความห่อเหี่ยว

แถวนี้ไม่มีร่างกายที่เหมาะสมให้ยึดครอง ได้แต่ค่อยๆ หาโอกาสต่อไป

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลี่ไพตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นหลังจากหลับเต็มอิ่ม

ซี่โครงและแขนไม่เจ็บแล้ว

นอกจากอาการเวียนหัวนิดหน่อย ร่างกายก็ปกติดี

“ดูเหมือนผลข้างเคียงจะไม่หนักหนาเท่าไหร่”

“เสียดายที่หมวกพัง...”

หลี่ไพถอนหายใจ

ถ้าหมวกไม่พัง ป่านนี้เขาคงกำลังสานสัมพันธ์ฉันมิตรอย่างลึกซึ้งกับเอลอร่าอยู่แน่ๆ

“อ้อ จริงสิ...”

“ในเกมเหมือนฉันจะ ‘ตาย’ ไปแล้วนี่นา”

“ถ้าเข้าเกมไปอีกรอบ สภาพฉันจะเป็นยังไงนะ?”

“เริ่มเล่นใหม่?”

หลี่ไพเริ่มสงสัย

เกมนี้สมจริงขนาดนี้ ไม่รู้ว่าระบบจัดการเรื่องความตายยังไง

ถ้าตายแล้วไม่มีบทลงโทษอะไร...

งั้นความตายก็ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวเท่าไหร่สินะ

น่าเสียดายที่หมวกพังไปแล้ว เลยไม่มีทางพิสูจน์ข้อสงสัยได้

“เอาไปซ่อมก่อนดีกว่า”

หลี่ไพเก็บหมวกและชิ้นส่วนใส่ถุง แล้วเดินออกจากบ้าน

กระแสความนิยมของเกม มาสเตอร์ออฟเลิฟ ทำให้มีร้านรับซ่อมอุปกรณ์เกมผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด เหมือนสมัยร้านซ่อมมือถือหรือคอมพิวเตอร์

หลี่ไพเดินหาอยู่ 5 นาทีก็เจอร้านหนึ่ง

ทันทีที่ก้าวเข้าไป หลี่ไพก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายโอตาคุที่เข้มข้น

ภายในร้าน ผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยโปสเตอร์สาวน้อยอนิเมะ

ตู้โชว์อัดแน่นไปด้วยฟิกเกอร์และหมอนข้างลายสาวๆ

อีกด้านหนึ่งมีโซฟาเดี่ยววางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

เหล่าโอตาคุร่างท้วมหลายคนกำลังนั่งสวมหมวกกันน็อก แววตาเคลิบเคลิ้มราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก

“พ่อหนุ่ม มาซื้อหมวกหรือมาลองเล่น?”

“ถ้าลองเล่น ชั่วโมงละ 100 หยวนนะ”

คุณลุงผมดอกเลาทักทายด้วยรอยยิ้ม

หลี่ไพพอจะจำลุงคนนี้ได้บ้าง

ตอนหลี่ไพยังเด็ก ลุงคนนี้ยังเป็นหนุ่มใหญ่วัยกลางคน เปิดร้านเกมขายพวกเครื่อง Famicom กับ Game Boy อยู่แถวนี้

ไม่นึกว่าแกจะทันสมัย หันมาจับธุรกิจหมวกเกมกับเขาด้วย

“ชั่วโมงละ 100 หยวน...”

หลี่ไพอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น

ราคานี้แพงกว่าร้านเน็ตคาเฟ่หรือร้านเกมคอนโซลสมัยก่อนเยอะเลย

ราคานี้จะมีคนมาเล่นจริงๆ เหรอ?

หลี่ไพเหลือบมองเหล่าโอตาคุที่กำลังเสพสุขกับเกมอยู่ข้างๆ

ดูท่ากิจการจะไปได้สวยซะด้วย...

“พ่อหนุ่ม ยังไม่เคยเล่นล่ะสิ?”

“ลุงบอกเลยนะว่า มาสเตอร์ออฟเลิฟ นี่คุ้มค่าแน่นอน!”

“ขอแค่ได้ลองสักครั้ง รับรองว่าเอ็งต้องวิ่งแจ้นมาที่นี่ทุกวัน!”

“ถ้ากลัวเปลือง ก็สมัครสมาชิกได้นะ!”

“เติม 2,000 แถม 400 คุ้มสุดๆ!”

ลุงแกยังคงความเขี้ยวลากดินแบบพ่อค้าหน้าเลือดไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ

“เอ่อ...”

“เรื่องลองเล่นไว้ก่อนครับ”

“ที่นี่รับซ่อมหมวกเกมไหมครับ?”

หลี่ไพถาม

“ซ่อมหมวก? ซื้อหมวกมาเองงั้นเรอะ?”

“รับสิ! รับแน่นอน!”

ลุงพยักหน้าอย่างมั่นใจ

เปิดร้านแบบนี้ จะไม่มีฝีมือช่างติดตัวได้ยังไง

“ดีเลยครับ”

“รบกวนช่วยดูให้หน่อยครับ”

หลี่ไพวางถุงใส่หมวกลงบนเคาน์เตอร์

ลุงเปิดถุงออกดู สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“พ่อหนุ่ม เอ็งเล่นท่าไหนเนี่ย...”

“ถึงได้พังยับเยินขนาดนี้...”

ลุงส่ายหัวรัวๆ

“ยังพอซ่อมได้ไหมครับ?”

หลี่ไพรีบถาม

“จะลองดูนะ...”

“เฮ้ย! เดี๋ยว!”

“หมวกนี่ยี่ห้ออะไร? ลุงไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!”

ลุงมองหลี่ไพด้วยสีหน้างุนงง