บทที่ 18: ตื่นแล้ว

เจ้าหมีเอลอร่าเงยหน้ามองหลี่ไพด้วยดวงตากระดุมดวงโต

แม้จะไม่รู้ว่าหลี่ไพจะใช้วิธีไหนปลุกร่างกายของมัน แต่ดูจากสีหน้าแล้ว เขาไม่น่าจะโกหก

ทำให้เอลอร่ารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

หลายร้อยปีมานี้ ไม่เคยมีคนในตระกูลเบทคนไหนตื่นจากนิทราได้เลย

เธอจะได้ตื่นขึ้นมาจริงๆ งั้นเหรอ?

วินาทีต่อมา เอลอร่าก็ตัวแข็งทื่อ!

เธอเห็นหลี่ไพกำลังแก้ผ้าพันแผลบนร่างของเธอออก!!!

นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น!!!

ร่างกายของเธอมีแค่ผ้าพันแผลพวกนี้ปกปิดอยู่นะ

ถ้าแกะออกก็เท่ากับ...

“บางที นี่อาจจะเป็นขั้นตอนที่จำเป็นในการปลุกก็ได้...”

“ใจเย็นไว้...”

เอลอร่าพยายามปลอบใจตัวเองในใจ

ในฐานะผู้หลงใหลในมนต์ดำ เธอรู้ดีว่าวิชาแต่ละแขนงมีวิธีการร่ายเวทต่างกันไป

การแก้ผ้าพันแผลอาจไม่ได้ทำเพื่อลวนลามก็ได้

แต่แล้ววินาทีถัดมา เอลอร่าก็ช็อกอีกรอบ

เธอเห็นหลี่ไพเริ่มถอดกางเกงของตัวเอง!

ไอ้บ้าเอ๊ย!!!

หมอนี่คิดจะทำอะไร!!!

เอลอร่าสติแตก อุ้งมือนุ่มนิ่มระดมทุบไปที่ขาของหลี่ไพ

แต่ก็ไร้ผล

เอลอร่าทำได้แค่มองดูหลี่ไพ... (ละไว้ในฐานที่เข้าใจ)

หัวใจของเอลอร่าสับสนวุ่นวายไปหมด

ทั้งเสียใจ อับอาย เจ็บปวด และหดหู่...

ทำไมเธอถึงได้โง่ยอมตกลงให้หมอนี่ปลุกกันนะ!

เจ้านี่ไม่ได้คิดจะปลุกเธอเลยสักนิด!

แค่อยากจะเสพสุขก่อนตายชัดๆ!

เลวที่สุด!

เจ้าหมีเอลอร่าทั้งทุบทั้งเตะหลี่ไพจากด้านหลังเพื่อระบายความโกรธ

แต่หลี่ไพเมินเจ้าตัวเล็กข้างๆ โดยสิ้นเชิง

แรงโจมตีแค่นั้นเทียบไม่ได้เลยกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสนั่น

เอลอร่าอยากจะร้องไห้

เธออยู่ตรงนี้ เห็นทุกอย่างชัดเจน แต่กลับทำอะไรไม่ได้

ความรู้สึกนี้มันแปลกประหลาดชะมัด...

แต่ไม่นาน ความรู้สึกแปลกประหลาดอีกอย่างก็ก่อตัวขึ้นในใจเอลอร่า

สติสัมปชัญญะของเธอกำลังถูกดึงดูดออกไป!

“นี่มัน...”

“เกิดอะไรขึ้น?!”

เอลอร่าละทิ้งความอาย แล้วเริ่มตั้งสมาธิสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของวิญญาณ

ใช่แล้ว!

วิญญาณของเธอกำลังถูกดึงออกไปจริงๆ!

“หรือว่า...”

“เขาไม่ได้จะข่มขืนฉัน แต่กำลังใช้... วิธีพิสดารบางอย่างเพื่อปลุกฉัน?”

ท่ามกลางความเขินอาย เอลอร่าเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ

ท่ามกลางเสียงกิจกรรมเข้าจังหวะ วิญญาณของเอลอร่าหลุดออกจากตุ๊กตาหมีโดยสมบูรณ์ และลอยเข้าไปหาร่างต้นของเธอ

วิญญาณและร่างกายเริ่มผสานเข้าด้วยกัน

ความรู้สึกทางกายค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

ในตอนนั้นเอง แม่บ้านที่ได้ยินเสียงแปลกๆ ก็อดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าเข้ามาดูจากนอกห้องรับแขก

“อะไรกัน!!!”

หัวใจแม่บ้านกระตุกวูบ

“ผู้ชายคนนี้ บังอาจทำเรื่องแบบนี้กับร่างของเจ้านาย...”

ภาพตรงหน้าทำเอาแม่บ้านช็อกจนพูดไม่ออก

เธอนึกว่าเขาจริงใจที่จะช่วยปลุกเจ้านาย

ไม่นึกเลยว่าจะมาฉวยโอกาสเสพสุขก่อนตายแบบนี้!

แม่บ้านชักมีดสับกระดูกที่ยังเปื้อนเลือดออกมาทันที

เธอเสียใจที่ไว้ใจคนง่ายเกินไป

แม้ในยามคับขันก็ไม่ควรปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

แม่บ้านกำมีดแน่น เตรียมพุ่งเข้าไปสังหารหลี่ไพจากด้านหลัง

แต่จู่ๆ เธอก็ตัวสั่นสะท้านราวกับถูกฟ้าผ่า มีดสับกระดูกในมือเกือบร่วงหล่นพื้น

“นี่มัน...”

“เรื่องจริงเหรอเนี่ย!!!”

รูม่านตาของแม่บ้านสั่นระริก

เธอเห็นนิ้วเท้าของเอลอร่าที่อยู่ใต้ร่างหลี่ไพจิกเกร็ง!!!

นี่มัน...

หมายความว่า...

ร่างกายของเจ้านายกลับมารู้สึกตัวแล้ว!!!

แม่บ้านเก็บมีดสับกระดูกเงียบๆ แล้วหันหลังกลับไปซ่อนตัวในครัว

“เรานี่มันใจแคบมองคนในแง่ร้ายจริงๆ...”

แม่บ้านรู้สึกละอายใจ

เขากำลังช่วยคนแท้ๆ แต่เธอดันจะไปสับเขาซะงั้น

ดีนะที่ไม่วู่วาม...

ตัดภาพมาที่ห้องรับแขก

สติของเอลอร่ากลับเข้าร่างสมบูรณ์แล้ว

แต่เธอไม่กล้าลืมตา

มันน่าอายเกินไป!

แกล้งหลับไปก่อนดีกว่า

หลี่ไพเห็นเอลอร่ายังไม่ตื่น คิดว่าตัวเองยังพยายามไม่พอ เลยเร่งเครื่องหนักขึ้น...

จนสุดท้ายเอลอร่าทนไม่ไหว ต้องลืมตาโพลงขึ้นมา...

ครู่ต่อมา

ทั้งสองนั่งอยู่บนโซฟาด้วยความกระอักกระอ่วน ไม่รู้จะพูดอะไรกันดี

จังหวะนี้เอง แม่บ้านก็เดินเข้ามาพร้อมกองเสื้อผ้า ทำลายบรรยากาศน่าอึดอัด

“เจ้านายคะ นี่ชุดของฉัน ใส่แก้ขัดไปก่อนนะคะ”

แม่บ้านส่งชุดเมดให้เอลอร่า

เอลอร่าหน้าแดงก่ำ เหลือบมองหลี่ไพแวบหนึ่ง

“ผมขอตัวไปข้างนอกแป๊บนะ”

หลี่ไพลุกขึ้นอย่างสุภาพบุรุษแล้วเดินออกจากห้องรับแขก

แม้การสวมเสื้อผ้าจะเทียบไม่ได้กับกิจกรรมเมื่อกี้ แต่เขาก็ต้องรักษาภาพลักษณ์สุภาพบุรุษไว้บ้าง

หลี่ไพยืนอยู่ตรงทางเดินระหว่างห้องรับแขกกับห้องครัว มองไปทางบันได

อีกไม่กี่นาทีวิญญาณร้ายตนนั้นคงทำลายผนึกออกมาได้แล้ว

เขาต้องรีบหน่อย

“ปลุก โฉมงามผู้บุบสลาย สำเร็จ!”

“ความคืบหน้าการสำรวจ: 60%”

“ระดับความชอบของ โฉมงามผู้บุบสลาย”

“ความคืบหน้าเพิ่มอีกแล้ว...”

“แต่ไม่มีรางวัลอะไรเลยแฮะ”

“ระดับความชอบพุ่งเร็วดีชะมัด”

หลี่ไพพึมพำ

เขาต้องเผชิญหน้ากับวิญญาณร้ายบนชั้นสองแล้วแท้ๆ ระบบขี้งกชะมัด ไม่ให้รางวัลอะไรติดไม้ติดมือมาบ้างเลย

ตอนนั้นเอง เอลอร่าที่แต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินออกมาพร้อมแม่บ้าน

ดวงตาของหลี่ไพเป็นประกาย

เอลอร่าในชุดเมดมันช่างสุดยอด!

รูปร่างหน้าตาไม่ต้องบรรยายซ้ำ ผมลอนสีทอง ขนตายาว ตากลมโต เบ้าตาลึกแบบชาวตะวันตก บวกกับริมฝีปากแดงสด...

ประเด็นสำคัญคือ เอลอร่าที่สูงร้อยเก้าสิบกว่า พอมาใส่ชุดเมดของแม่บ้านที่สูงแค่ร้อยหกสิบ มันเลยกลายเป็นชุดรัดรูปสุดวาบหวิว

กระโปรงยาวกลายเป็นกระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋

ผ้าตรงหน้าอกก็รัดตึงเปรี๊ยะจนแทบปริ

ถ้าไม่ติดว่าวิญญาณร้ายบนชั้นสองกำลังจะทำลายผนึกออกมา หลี่ไพคงอยากลากเอลอร่ากลับไปจัดหนักอีกสักรอบ

เอลอร่าสังเกตเห็นสายตาของหลี่ไพ แก้มของเธอก็แดงระเรื่อ

แม้เอลอร่าจะอายุ 36 ปีแล้ว แต่เธอหมกมุ่นอยู่กับมนต์ดำมาหลายปี ไม่เคยมีความรัก อย่าว่าแต่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องรับแขกเลย...

จิตใจของเอลอร่าจึงไม่ต่างจากสาวน้อยวัยยี่สิบ

ดังนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่ไพ เธอจึงยังขัดเขินอยู่มาก

“อะแฮ่ม...”

“ตอนนี้เราควรคุยเรื่องงานการกันก่อนดีไหมคะ?”

แม่บ้านสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ในอากาศ

เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ทั้งคู่จะมาพลอดรักกัน

วิญญาณร้ายยังอยู่ข้างบน!

“อ๊ะ! จริงด้วย!”

“เอ่อ ก่อนอื่นต้องขอบคุณนะคะที่ปลุกฉันตื่นจากนิทรา”

เอลอร่าถอนสายบัวให้หลี่ไพ

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ไพได้ยินเสียงของเอลอร่า

ไพเราะราวกับเสียงนกไนติงเกล

ช่างสมกับรูปลักษณ์อันงดงามของเธอจริงๆ

“เรื่องขอบคุณเอาไว้ก่อนเถอะครับ”

“เรามาคุยกันก่อนดีกว่าว่าจะจัดการไอ้ตัวข้างบนนั่นยังไง”

หลี่ไพเหลือบมองไปที่บันได

เข็มทิศสั่นแรงขึ้นเรื่อยๆ แสดงว่าเจ้านั่นใกล้จะหลุดออกมาแล้วใช่ไหม?