บทที่ 17: วิธีการปลุกให้ตื่น
บทที่ 17: วิธีการปลุกให้ตื่น
“อย่างช้าครึ่งชั่วโมง...”
หลี่ไพขมวดคิ้ว
เวลานี้แทบจะตรงกับเวลาที่ระบบกำหนดให้ทำภารกิจเป๊ะๆ เลย!
จะแม่นยำอะไรขนาดนั้น?
นั่นหมายความว่า เขาจะมานอนรอเวลาเฉยๆ ไม่ได้แล้ว!
หลี่ไพอยากจะสบถออกมาดังๆ
ทำไมเขาต้องไปอยากรู้อยากเห็นเรื่องภารกิจจำกัดเวลาบ้านี่ด้วยนะ?
ตอนนี้งานเข้าเต็มๆ เลย!
“วิญญาณร้ายตนนั้น... เก่งมากเหรอครับ?”
หลี่ไพถามแม่บ้าน
“ถูกต้องค่ะ... หล่อนเก่งมาก!”
“การโจมตีทางกายภาพทั่วไปทำอะไรหล่อนไม่ได้ แต่หล่อนโจมตีเราได้โดยตรง”
“ถ้าไม่มีวัตถุเวทมนตร์ของบรรพบุรุษคอยสะกดไว้ ป่านนี้ฉันคงโดนฆ่าตายไปนานแล้วค่ะ”
แม่บ้านพูดลอดไรฟันด้วยความแค้น
“งั้นเหรอ...”
หลี่ไพรู้สึกหวาดเสียวสันหลังวาบ
มิน่าล่ะเข็มทิศถึงสั่นแรงขนาดนั้นตอนที่เจ้านั่นเข้ามาใกล้บนชั้นสองเมื่อกี้
และเหตุผลที่วิญญาณร้ายไม่โจมตีเขาโดยตรง คงเพราะกะจะหลอกใช้ให้เขารวบรวมชิ้นส่วนร่างของเอลอร่าในบ้านหลังนี้สินะ
“งั้นก็แปลว่า...”
“ถ้าจะจัดการมัน เราต้องหาวิธีทำให้ได้ก่อนที่มันจะทำลายผนึกออกมา!”
หลี่ไพลูกคางใช้ความคิด
“ถูกค่ะ ถ้าหล่อนทำลายผนึกออกมาได้เมื่อไหร่ ทุกอย่างคงยากขึ้น”
“แต่ตอนนี้... เจ้านายใช้พลังไม่ได้ เราไม่มีทางกำจัดวิญญาณร้ายได้เลย”
“เอาอย่างนี้ไหมคะ... คุณพาเจ้านายหนีไป! เดี๋ยวฉันจะถ่วงเวลาให้เอง!”
แม่บ้านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยแววตามุ่งมั่น
ในฐานะแม่บ้านผู้ซื่อสัตย์ เธอตั้งใจจะอยู่และตายไปพร้อมกับบ้านหลังนี้
“ถ้าปลุกเจ้านายของคุณให้ตื่นได้ ก็จะจัดการวิญญาณร้ายตนนั้นได้ใช่ไหมครับ?”
หลี่ไพถาม
“ถ้าก่อนที่วิญญาณร้ายจะทำลายผนึกได้ ก็มีโอกาสสูงมากค่ะ!”
“แต่ว่า...”
“หลายร้อยปีมานี้ ตระกูลเบทไม่เคยหาวิธีปลุกคนจากนิทราได้เลย”
“ลำพังเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง...”
ความหวังที่หลี่ไพเพิ่งจุดประกายให้แม่บ้าน ถูกเธอดับลงด้วยตัวเองทันที
เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
แม่บ้านส่ายหน้า
“เข้าใจแล้ว...”
แววตาของหลี่ไพเริ่มมุ่งมั่นขึ้น
สถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนมากแล้ว
วิญญาณร้ายบนชั้นสองจะทำลายผนึกออกมาในอีกประมาณครึ่งชั่วโมง และพลังของมันจะน่ากลัวมาก
ถ้าไม่จัดการมันก่อนหน้านั้น ทุกอย่างก็จบเห่
และกุญแจสำคัญในการจัดการมัน คือต้องปลุก เอลอร่า เบท ที่หลับใหลอยู่ให้ตื่นขึ้น
“แขนของเจ้านายคุณ น่าจะอยู่ที่คุณใช่ไหมครับ?”
“เอามาให้ผมได้ไหม?”
หลี่ไพถามแม่บ้าน
แม่บ้านชะงัก
หลี่ไพกำลังรวบรวมร่างกายของเอลอร่า?
เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?!
“เวลาไม่คอยท่า ไม่มีเวลาอธิบายแล้วครับ”
“ผมบอกได้แค่ว่า ผมอาจจะปลุกเจ้านายของคุณให้ตื่นได้”
หลี่ไพพูดเสียงเข้ม
“อะไรนะ!!!”
ทั้งแม่บ้านและเจ้าหมีเท็ดดี้ต่างตกตะลึง
อาจจะปลุกให้ตื่นได้งั้นเหรอ???
นี่เป็นสิ่งที่ตระกูลเบททำไม่ได้มาหลายร้อยปีเชียวนะ!
ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่?
เขามาที่นี่เพื่อจุดประสงค์อะไร?
ทั้งแม่บ้านและเจ้าหมีเท็ดดี้ต่างตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ทั้งคู่ไม่รู้จักตัวตนของหลี่ไพ จึงไม่กล้าไว้ใจทันที
แต่สถานการณ์บนชั้นสองก็วิกฤตเต็มที
ขืนชักช้า ทุกคนได้ตายกันหมดแน่
“เจ้านายคะ?”
แม่บ้านหันไปมองเจ้าหมีเท็ดดี้
การตัดสินใจครั้งสำคัญแบบนี้ แน่นอนว่าต้องให้เอลอร่า... เป็นคนตัดสินใจ
เจ้าหมีเท็ดดี้เอามือเท้าคาง ใช้ความคิด
มันรู้ดีว่าหลี่ไพรวบรวมส่วนอื่นครบหมดแล้ว ขาดแค่แขนซ้าย
ถ้าแม่บ้านเอาแขนซ้ายออกมา ร่างกายก็จะสมบูรณ์
ซึ่งมันอันตรายมาก
ถ้าวิญญาณร้ายทำลายผนึกออกมาได้ มันอาจจะมาแย่งชิงร่างนี้ไปเลยก็ได้
แต่...
ถ้าปลุกไม่ตื่น ทุกคนก็ต้องตาย และเจ้าหมีเท็ดดี้ที่มันสิงอยู่ก็คงโดนฉีกเป็นชิ้นๆ
ถึงตอนนั้น เมื่อไร้เสี้ยนหนาม วิญญาณร้ายก็จะมีเวลาเหลือเฟือในการไปสิงร่างคนธรรมดาแล้วมาค้นหาร่างนี้
“เสี่ยงเป็นเสี่ยงกัน!”
เจ้าหมีเท็ดดี้ตัดสินใจในใจ
มันพยักหน้าให้แม่บ้าน เป็นสัญญาณว่าตกลง
แม่บ้านรีบลุกเดินเข้าไปในครัวทันที
ไม่นาน เธอก็กลับมาพร้อมแขนที่ชุ่มไปด้วยเลือด
“ฉันซ่อนปนไว้กับวัตถุดิบทำอาหารน่ะค่ะ เลยหายากหน่อย”
แม่บ้านเห็นสายตาแปลกใจของหลี่ไพเลยอธิบาย
พอได้ยินคำอธิบาย สายตาของหลี่ไพก็ยิ่งดูแปลกประหลาดเข้าไปใหญ่
วัตถุดิบทำอาหาร?
พอเอาไปรวมกับการทดลองก่อนหน้านี้ หลี่ไพก็นึกภาพออกทันที...
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนั้น
หลี่ไพเรียกร่างของเอลอร่าออกมาจากมิติจิตสำนึก วางลงบนโซฟา
“นี่มัน...”
การปรากฏตัวของร่างกายอย่างกะทันหันทำให้แม่บ้านตัวสั่น
“อุปกรณ์มิติ?”
“คุณเป็นใครกันแน่?!”
แม่บ้านตกตะลึงสุดขีด
อุปกรณ์มิติเป็นของหายากมาก
ในประวัติศาสตร์ตระกูลเบท มีเพียงผู้นำตระกูลที่เก่งกาจที่สุดอย่าง เกรซ เบท เท่านั้นที่เคยครอบครอง และมันก็หายสาบสูญไปในภายหลัง
ชายหนุ่มท่าทางธรรมดาตรงหน้า กลับมีของวิเศษแบบนี้ในครอบครอง!
แม่บ้านต้องประเมินหลี่ไพใหม่เสียแล้ว
“ส่งแขนมาให้ผม”
หลี่ไพยื่นมือไปทางแม่บ้าน
แม่บ้านไม่ลังเลอีกต่อไป ส่งแขนข้างนั้นให้หลี่ไพ
ทันทีที่แขนเข้าใกล้ร่างของเอลอร่า แรงดูดมหาศาลก็ดึงมันเข้าไปติด
พลุบ
แขนเชื่อมต่อกับรอยตัดได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ร่างกายของ โฉมงามผู้บุบสลาย ในที่สุดก็ครบสมบูรณ์!
แกรก... แกรก...
ทันใดนั้น เสียงขูดขีดแหลมคมก็ดังมาจากเพดาน
เหมือนมีตัวอะไรกำลังตะกุยพื้นอยู่
“แย่แล้ว ร่างกายของเจ้านายสมบูรณ์แล้ว วิญญาณร้ายต้องสัมผัสได้แน่ๆ”
“คงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะ อีกยี่สิบนาทีมันต้องพังออกมาได้แน่!”
“คุณคะ คุณมีวิธีปลุกเจ้านายจริงๆ ใช่ไหม?”
แม่บ้านเริ่มกระวนกระวาย
หลี่ไพไม่ได้สนใจแม่บ้าน
เพราะเสียงระบบกำลังดังก้องในหัวเขา
“ประกอบร่าง โฉมงามผู้บุบสลาย เสร็จสมบูรณ์!”
“ขั้นตอนต่อไป โปรดใช้ความรักของคุณปลุกเธอให้ตื่น!”
“วิธีการปลุก: (ทำเรื่องอย่างว่า)”
“ห๊ะ!!!”
สีหน้าของหลี่ไพเปลี่ยนไปทันที
นี่ต้องใช้วิธีนี้ปลุก โฉมงามผู้บุบสลาย จริงดิ!?
ถึงเธอจะยังไม่ตาย ไม่ใช่ศพจริงๆ แต่เขาก็เป็นคนเก็บชิ้นส่วนมาประกอบทีละชิ้นเองกับมือนะ
มันหลอนเกินไป!
เขาทำไม่ลงหรอก...
“คุณคะ! เวลาไม่คอยท่าแล้ว!”
“คุณมีวิธีจริงๆ ใช่ไหม?”
แม่บ้านเอ่ยถามย้ำด้วยความร้อนรน เจ้าหมีเท็ดดี้เองก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“มีวิธีครับ แต่ว่า...”
“คุณช่วยออกไปก่อนเถอะครับ!”
หลี่ไพกัดฟันตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
ยังไงซะจุดประสงค์ที่เขาเข้ามาเล่นเกมนี้ก็เพื่อมาสานสัมพันธ์ลึกซึ้งอยู่แล้ว การทำแบบนี้กับเอลอร่าก็ถือว่าไม่หลุดจากเส้นเรื่องหลัก
สถานการณ์ตอนนี้คับขัน จะมัวลังเลไม่ได้
ขืนชักช้าปลุกเอลอร่าไม่ทันเวลา มีหวังจบเห่กันหมด
“ตกลงค่ะ!”
แม่บ้านพยักหน้ารับแล้วรีบเดินออกจากห้องรับแขกทันที
แม้จะอยากรู้ว่าหลี่ไพมีวิธีไหน แต่เธอก็รู้กาละเทศะและสถานการณ์ดีว่าไม่ควรไปรบกวนเขาในเวลานี้
ชีวิตของทุกคนขึ้นอยู่กับหลี่ไพแล้ว
ส่วนเจ้าหมีเท็ดดี้...
หลี่ไพคิดว่าการปลุกเอลอร่าอาจต้องใช้วิญญาณของเธออยู่ใกล้ๆ จึงไม่ได้ไล่ให้แม่บ้านพามันออกไป