บทที่ 17 กลับสู่ตรอก

"ผมกำลังจะสร้างชุดเกราะเอ็กโซสเกเลตันแบบครบเซ็ต และแขนกลนี้ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของมัน"

พอได้ยินคำพูดของหลี่ลิน เจซก็ครุ่นคิดอยู่นาน "ชุดเกราะแบบครบเซ็ต? แค่แบตเตอรี่เฮกซ์เทคมันให้พลังงานไม่พอหรอกนะ แถมต้นทุนก็เป็นปัญหา แล้วไหนจะความไม่เสถียรของเฮกซ์เทคคริสตัลอีก... นายคิดจะเอาไปประยุกต์ใช้ทำอะไร?"

เขาประเมินไอเดียของหลี่ลินอย่างเป็นกลางและตรงไปตรงมา

"จุดประสงค์หลักคือปกป้องผู้สวมใส่และเพิ่มขีดความสามารถของมนุษย์ จริงๆ มันเอาไปใช้ได้หลายด้านนะ เช่น คนงานแบกหามที่ท่าเรือเดส์เกต คนงานเหมือง หรือคนงานที่ต้องใช้แรงงานหนักอื่นๆ"

หลี่ลินเว้นจังหวะเล็กน้อย "แต่ส่วนตัวผมเอนเอียงไปทางด้านการทหารมากกว่า"

"นายเคยผ่านสงครามมา ฉันพอเข้าใจความคิดนาย" เจซส่ายหน้า ไม่เห็นด้วย "แต่ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ เราไม่ควรนำพายุคสมัยแห่งความก้าวหน้าที่สวยงามและสงบสุขมาสู่ผู้คนเหรอ? จะไปพัฒนาอาวุธทำไม?"

"สงบสุข? ไม่หรอกเจซ วิสัยทัศน์ของคุณแคบเกินไป" หลี่ลินตอบเสียงขรึม "วิกฤตกำลังคืบคลานเข้ามา คุณแค่ยังไม่รู้ตัว ถ้าอยากมีอนาคตที่ดี เราต้องเตรียมพร้อมตั้งแต่วันนี้"

เจซอ้าปาก สีหน้าซับซ้อน แต่สุดท้ายคำพูดทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจ

พูดถึงวิกฤต เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์กบฏเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ชาวซอนลุกฮือต่อต้านการกดขี่ของพิลโทเวอร์

ตอนนั้นเจซเพิ่งจะแตกเนื้อหนุ่ม เขาไม่มีวันลืมภาพที่เห็นกับตา

ควันและฝุ่นเปื้อนเลือดปกคลุมท้องฟ้า คลองพิลโทเวอร์แทบจะกลายเป็นสีแดงฉาน ศพตายนตาหลับนับไม่ถ้วนลอยฟ่องเต็มแม่น้ำ ไหลตามกระแสน้ำออกสู่ทะเลผู้พิทักษ์ทางทิศตะวันออก กลายเป็นอาหารปลา

วันนั้นถูกเรียกว่า "วันเถ้าถ่าน" โดยชาวเมืองทั้งสองฝั่ง และมันก็คือการสังหารหมู่กบฏชาวเมืองล่างอย่างโหดเหี้ยมโดยเจ้าหน้าที่พิลโทเวอร์

แม้ความสัมพันธ์ระหว่างพิลโทเวอร์กับเมืองล่างจะผ่อนคลายลงในช่วงไม่กี่ปีมานี้ แต่ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่ามันเป็นแค่ความสงบสุขจอมปลอม

ความขัดแย้งที่สั่งสมมานานระหว่างสองเมืองจะต้องระเบิดขึ้นอีกครั้งในที่สุด มันเป็นแค่เรื่องของเวลา

และครั้งนี้ มันจะรุนแรงกว่าเดิม

วิกฤตงั้นเหรอ?

บางที...

บางทีหลี่ลินอาจจะพูดถูก

เจซสูดหายใจลึก ปรับอารมณ์ที่หนักอึ้งให้ผ่อนคลายลง

"เอาล่ะ พักเรื่องนั้นไว้ก่อน มาคุยปัญหาตรงหน้าดีกว่า... นายจะแก้เรื่องแหล่งพลังงานยังไง?"

หลี่ลินหยิบเศษเฮกซ์คริสตัลออกมาจากแขนกล แกว่งไปมาตรงหน้าเจซ "จริงๆ ผมมีความคืบหน้าบ้างแล้ว ถ้าได้คริสตัลสมบูรณ์มา ผมมั่นใจ... สัก 90% ว่าจะทำให้มันเสถียรได้"

เขาไม่พูดให้เต็มร้อย เพื่อกันหน้าแตกทีหลัง

ยังไงซะ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาจะสร้างเฮกซ์เทคเอเนอร์จี้คริสตัล ถ้าเกิดอุบัติเหตุจนล้มเหลวก็ยังพอเข้าใจได้

"...ห๊ะ?" เจซทำหน้าไม่อยากเชื่อ "นาย... นายล้อฉันเล่นหรือเปล่าเนี่ย?!"

ฉันวิจัยมาตั้งครึ่งเดือน แทบไม่คืบหน้าไปไหนเลย!

แล้วนายนี่แค่ศึกษาเศษคริสตัลไม่กี่วัน กล้าเคลมว่ามั่นใจ 90% ว่าจะทำให้คริสตัลสมบูรณ์เสถียรได้?

ฉันชักสงสัยแล้วว่านายกำลังปั่นหัวฉันเล่น...

เจซขมวดคิ้ว มองหลี่ลินด้วยสายตาหวาดระแวง

หลี่ลินตบไหล่เขาแล้วหัวเราะ "ผมจะโกหกคุณทำไม? ไม่เห็นได้ประโยชน์อะไร..."

"อ้อจริงสิ ผมเพิ่งนึกได้ว่าเฮกซ์คริสตัลที่สั่งไว้น่าจะมาแล้ว คุณจะไปซอนกับผมไหม?"

เจซ: "???"

...

...

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง

หลี่ลินและเจซนั่งลิฟต์ "เสียงหอนเหินเวหา" ลงมายังชั้นกลางของซอน และกลับมาที่ตรอกทมิฬ

หมอกควันจากไอเสียอุตสาหกรรมและสารพิษเคมีเทคยังคงปกคลุมพื้นที่ กัดกร่อนปอดชาวเมืองล่างทุกคนที่อาศัยอยู่ที่นี่

ทันทีที่ก้าวออกจากลิฟต์ เจซก็รีบสวมหน้ากากกรองอากาศเฮกซ์เทคทันที แล้วถามหลี่ลินเสียงอู้อี้ "นายวานใครหาเฮกซ์คริสตัลให้?"

"คนคุ้นเคยของคุณไง" หลี่ลินที่เรียนรู้จากคราวที่แล้วก็สวมหน้ากากกรองอากาศเช่นกัน "ร้านที่คุณไปซื้อเศษคริสตัลนั่นแหละ"

"หมายถึงเบนโซ?" เจซนึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ร้องอ๋อ "หมอนั่นบอกว่าจะหาคริสตัลได้ปีหน้านู่นไม่ใช่เหรอ?"

"นั่นเพราะคุณจ่ายเงินไม่ถึงไง"

"ชิ ไอ้หน้าเลือด" เจซเดาะลิ้น "คราวก่อนขายเศษคริสตัลชิ้นเดียวให้ฉันตั้ง 50 ซิลเวอร์วีล ถ้านายให้เขาหาคริสตัลสมบูรณ์มาเร็วขึ้น คงโดนฟันไปหลายโกลด์ซีล่ะสิท่า?"

"3 โกลด์ซีแลกคริสตัลสมบูรณ์หนึ่งก้อน ถ้าหาไม่ได้ก่อนวันแห่งวิวัฒนาการ ราคาก็จะลดเหลือ 1 โกลด์ซี" หลี่ลินมองเจซอย่างแปลกใจ "คุณรู้ว่าเขาหน้าเลือด? แล้วทำไมคราวก่อนไม่ต่อราคาล่ะ?"

"ไม่จำเป็น เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งตระกูลคิราแมนไม่ร่วงหรอก"

พูดไม่อายปากเลยนะพ่อคุณ คนไม่รู้คงนึกว่านายควักเนื้อตัวเองจ่าย...

หลี่ลินบ่นอุบในใจ

"แล้วนี่เราจะไปไหน? ร้านเบนโซไม่ได้มาทางนี้นี่?" จู่ๆ เจซก็สังเกตว่าหลี่ลินเดินผิดทาง จึงถามอย่างงุนงง

"ไปร้านเหล้าฟูเก็นก่อน ผมต้องไปตอบแทนบุญคุณใครบางคน"

"เรื่องที่นายกับเคทลินโดนทำร้ายคราวก่อนเหรอ?"

เจซจำได้ว่าเขาเองก็ช่วยออกตามหาเคทลินเมื่อไม่กี่วันก่อน พอเอามาปะติดปะต่อกับคำพูดของหลี่ลิน เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

"ได้ยินว่าพวกนายหนีรอดมาได้เองไม่ใช่เหรอ? ไปมีเอี่ยวกับพวกคนเมืองล่างได้ยังไง?"

เจซเป็นชาวพิลโทเวอร์ขนานแท้ และถูกปลูกฝังกฎเหล็กสามข้อของเมืองแห่งความก้าวหน้ามาตั้งแต่เด็ก:

ประดิษฐ์, ค้นพบ และ อยู่ให้ห่างจากซอนเข้าไว้

ดังนั้น พอได้ยินหลี่ลินบอกว่าจะไปตอบแทนบุญคุณคนเมืองล่าง ปฏิกิริยาแรกของเขาคือ "ปัญหา"

หลี่ลินสังเกตเห็นสีหน้าของเจซ "ฟังจากน้ำเสียง ดูเหมือนคุณจะมีอคติกับซอนมากเลยนะ?"

"ฉันไม่คิดว่ามันเป็นอคตินะ เพราะไม่ใช่แค่ฉัน คนพิลโทเวอร์ส่วนใหญ่ก็มองว่าซอนเป็นตัวปัญหาทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?"

เจซแอบมองซ้ายขวา ให้แน่ใจว่าชาวเมืองล่างแถวนั้นไม่ได้ยินบทสนทนา แล้วลดเสียงลง

"แต่นายเคยคิดไหมว่าพิลโทเวอร์เคยเป็นส่วนหนึ่งของซอนมาก่อน?"

"เป็นไปได้ไง?! พิลโทเวอร์ก่อตั้งมาได้ 216 ปีแล้วนะ..."

"แล้วก่อนพิลโทเวอร์ก่อตั้งล่ะ? ที่นี่ไม่มีอยู่เหรอ?"

หลี่ลินหัวเราะเบาๆ ไม่เปิดโอกาสให้เจซพูดแทรก แล้วรีบเสริม:

"โอชรา วาซุน เคยเป็นเมืองท่าค้าขายทางตอนเหนือของจักรวรรดิชูริม่า เพราะความผิดพลาดในการขุดคลอง ทำให้น้ำทะเลไหลบ่าเข้ามา เมืองส่วนหนึ่งจมลงใต้ดิน ส่วนอีกส่วนยังคงอยู่บนหน้าผา

"ตระกูลเศรษฐีและผู้มีอำนาจอพยพหนีตายขึ้นไปอยู่ที่พิลโทเวอร์ที่มั่นคงกว่า อาศัยความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์และสิ่งแวดล้อมสร้าง 'ประตูปิดกั้นน้ำซันเกต' ขึ้นมา และตั้งชื่อเมืองที่รุ่งเรืองขึ้นมาใหม่นี้ว่า 'พิลโทเวอร์'

"สิ่งที่เรียกว่าพิลโทเวอร์และเมืองล่าง เดิมทีก็เป็น 'พี่น้อง' ที่แยกจากกันไม่ขาด ชะตากรรมของผู้คนในเมืองฝาแฝดยิ่งผูกพันกันแน่นแฟ้น ทุกคนรู้แก่ใจ แต่แค่ไม่อยากยอมรับความจริงเท่านั้นเอง"

คำพูดของหลี่ลินทำเอาเจซพูดไม่ออก ไม่รู้จะเถียงตรงไหน

หลังจากเงียบไปนาน สุดท้ายเขาก็พูดอย่างไม่เต็มเสียงนักว่า "แต่หนังสือประวัติศาสตร์ในหอสมุดพิลโทเวอร์ไม่ได้บันทึกเรื่องพวกนี้ไว้เลยนะ..."

"ผมว่าด้วยสติปัญญาของคุณ คุณน่าจะดูออกนะว่าที่ผมพูดเป็นความจริงหรือเปล่า"

เจซเงียบไปอีกครั้ง

แม่เคยเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังตอนเด็ก หนึ่งในนั้นคือตำนานเทพธิดาวายุ "แจนน่า" ที่ปรากฏกายเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อนเพื่อช่วยผู้คนจากอุทกภัย

ช่วยชาวซอน...

ตอนนั้นยังไม่มีพิลโทเวอร์ด้วยซ้ำ

"อย่างที่ผมเคยบอก เจซ วิสัยทัศน์ของคุณถูกจำกัดอยู่แค่ที่เดียวมากเกินไป"

น้ำเสียงของหลี่ลินลุ่มลึก แต่ไม่มีเจตนาเสียดสี

"เราทุกคนต่างก็เป็นกบในกะลา แต่เราจะเลือกอยู่ก้นกะลา มองเห็นท้องฟ้าแค่หยิบมือ หรือจะกระโดดออกมาเผชิญโลกกว้าง นั่นอยู่ที่ตัวเราเลือกเอง"

"ในเมื่อคุณเลือกที่จะเสี่ยงเพื่อนำพายุคใหม่มาถึง มันพิสูจน์แล้วว่าคุณไม่ใช่คนหัวโบราณคร่ำครึ คุณน่าจะเข้าใจนะว่าอคติที่ฝังรากลึกแบบนั้นจะส่งผลต่อความคิดของคุณยังไง..."

หลี่ลินพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เขาอยากให้เวลาเจซได้ทบทวนตัวเอง และเชื่อว่าเจซจะเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการสื่อ

พวกเขาเดินกันไปเงียบๆ

ผ่านไปกว่าสิบนาที ทั้งสองก็มาหยุดอยู่หน้าร้านเหล้าตรงปากทางเข้าตรอกทมิฬ

ป้ายชื่อร้าน "ร้านเหล้าฟูเก็น" แกะสลักตัวอักษรขนาดใหญ่แขวนอยู่เหนือประตู ร้านเปิดให้บริการแล้ว ข้างในมีลูกค้าประปรายกำลังดื่มกินและสังสรรค์กัน

หลี่ลินเงยหน้ามอง แล้วหันไปหาเจซที่ยังคง "สงสัยในชีวิต" อยู่ พร้อมรอยยิ้ม "จะเข้าไปด้วยกันไหม? หรือจะรออยู่ตรงนี้?"

"..." เจซมองเขาอย่างลังเลเล็กน้อย "ฉันจะเข้าไปด้วย"