บทที่ 18 เจ็ด...

บทที่ 18 เจ็ด...

"ข้ามภพสู่โลกคำสาปมรณะ..."

ฮันลั่วลืมตาขึ้น เขากดเปิดไฟฉายแล้วส่องจากปลายคางขึ้นไปบนใบหน้า ในบรรยากาศสลัวราง ใบหน้าของเขาดูน่าขนลุกพิลึก

"มีตำนานเล่าขานกันว่า ในโลกนี้มีม้วนวิดีโออยู่ม้วนหนึ่ง เรียกว่าวิดีโอของซาดาโกะ มันมาพร้อมกับคำสาปสุดสยอง ใครก็ตามที่ได้ดูวิดีโอม้วนนี้ จะได้รับโทรศัพท์สายปริศนา..."

"ฮันลั่ว หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ มันน่ากลัวเกินไปแล้ว"

โทโมโกะยกมือขึ้นกอดอกแน่น ราวกับพยายามลูบไล้อาการขนลุกให้หายไป

ย่าเหม่ยเองก็ถลึงตาใส่ฮันลั่ว พลางบ่นอุบ "โทโมโกะกลัวจนตัวสั่นแล้ว ฮันลั่ว นายยังจะไปแกล้งเธออีกทำไม?"

ฮันลั่วปิดไฟฉายแล้วกดสวิตช์ไฟห้อง แสงสว่างจ้าพลันขับไลความมืดมิดออกไปทันตา

หลังจากข้ามมิติมายังโลกนี้ เขาพบว่าตัวเองอยู่ในฐานะลูกชายของเพื่อนเก่าพ่อของย่าเหม่ย และได้มาพักอาศัยชั่วคราวที่บ้านของเธอเพื่อศึกษาต่อ

วันนี้จู่ ๆ โทโมโกะก็โทรหาย่าเหม่ย บอกว่าพ่อแม่ไม่อยู่บ้านและเธอรู้สึกหวาดกลัว จึงอยากให้ย่าเหม่ยมาอยู่เป็นเพื่อน... ในฐานะเพื่อนสนิท ย่าเหม่ยย่อมตอบตกลงโดยไม่ลังเล

ฮันลั่วที่รู้พล็อตเรื่องดีจึงขอตามมาด้วย เขารู้ว่าโทโมโกะเพิ่งดูวิดีโอม้วนนั้นมาไม่นาน ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอจิตตก และเป้าหมายของเขาก็คือวิดีโอม้วนนั้นนั่นเอง

สิ่งที่ฮันลั่วพูดไปเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ ใครก็ตามที่ดูวิดีโอนั้นจะได้รับโทรศัพท์ลึกลับ และอีกเจ็ดวันให้หลัง คนคนนั้นจะต้องตาย

การจะหาทางตายไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับฮันลั่วในตอนนี้ แต่โชคดีที่เขาข้ามมิติมายังโลกของ 'เดอะริง' แค่ดูวิดีโอแล้วรอให้ซาดาโกะมาหา เท่านี้เขาก็จะได้ตายสมใจไม่ใช่หรือ?

แม้ปากจะต่อว่าฮันลั่ว แต่เมฆหมอกแห่งความกังวลยังคงปกคลุมจิตใจของโทโมโกะ "เอ่อ... ฮันลั่ว เรื่องที่นายพูดเมื่อกี้ ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม?"

ทันทีที่ฮันลั่วจะอ้าปากตอบ จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ชั้นล่างก็ดังขึ้น

"กรี๊ดดด~"

สองสาวกรีดร้องออกมาพร้อมกัน เสียงแหลมสูงบาดลึกไปในความเงียบยามค่ำคืน

ฮันลั่วอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นอุดหู แล้วเตือนให้โทโมโกะลงไปรับโทรศัพท์

โทโมโกะส่ายหน้าดิก "ฉันไม่ไป"

"จะไปหรือไม่ไปก็ตามใจ"

"..."

ผ่านไปครู่หนึ่ง โทโมโกะก็ไม่อาจทนแรงกดดันไหว กลัวว่าอาจจะมีใครโทรมาด้วยธุระด่วน เธอจึงหันไปอ้อนวอนย่าเหม่ย "เธอลงไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?"

ย่าเหม่ยผู้รักเพื่อนตบหน้าอกรับคำอย่างมั่นใจว่าไม่มีปัญหา ก่อนจะลากฮันลั่วไปด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ

ที่ชั้นล่าง เสียงโทรศัพท์ยังคงดังต่อเนื่อง โทโมโกะรับสายด้วยมือที่สั่นเทา ปลายสายมีเพียงเสียงคลื่นสัญญาณซ่า ๆ แทรกมา ก่อนที่เสียงผู้หญิงชวนขนลุกจะเอ่ยขึ้น "อีกเจ็ดวัน... แกจะต้องตาย..."

"กรี๊ด!!!"

โทโมโกะวางหูโทรศัพท์ทันทีด้วยความตื่นตระหนก แล้วโผเข้ากอดรัดย่าเหม่ยแน่น พลางชี้มือไปที่โทรศัพท์ ปากคอสั่น "สะ... สายเมื่อกี้ มันเป็นเรื่องจริง"

"อะไรคือเรื่องจริง?"

"ที่ฮันลั่วพูด มันเป็นเรื่องจริง!"

โทโมโกะได้สติ รีบหันขวับมามองฮันลั่ว "นาย... นายมีวิธีแก้ไหม? ได้โปรด ช่วยฉันด้วย"

ฮันลั่วรอประโยคนี้มานานแล้ว จึงรีบตอบอย่างกระตือรือร้น "ง่ายนิดเดียว แค่เธอส่งต่อวิดีโอม้วนนั้นให้คนอื่นดู คำสาปก็จะย้ายไปที่คนคนนั้นทันที"

ฮันลั่วพูดพลางชี้ที่ตัวเอง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังจนแทบจะโพล่งออกมาว่า 'รีบเอาวิดีโอมาให้ฉันเร็วเข้า!'

สีหน้าของโทโมโกะเต็มไปด้วยความสับสนและลังเล "แต่... ใครจะยอมดูวิดีโอแบบนี้ล่ะ?"

ฮันลั่วก้าวออกมาข้างหน้าด้วยท่าทีองอาจและเปี่ยมคุณธรรม "ฉันยอมเอง"

โทโมโกะมองฮันลั่วด้วยนัยน์ตาคลอหน่วย ซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธ "ไม่... ฉันจะทำร้ายนายเพื่อความอยู่รอดของตัวเองไม่ได้ ฉันทำไม่ลง"

แม่หนูน้อย คนไม่ทำเพื่อตน ฟ้าดินลงทัณฑ์นะรู้ไหม!

ฮันลั่วแทบจะหลุดปากตะโกนออกมา แต่ก็ยั้งไว้ได้ทัน ทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมด้วยความจริงจังอีกครั้ง "เธอไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก ฉันเต็มใจจริง ๆ"

โทโมโกะมองเขาด้วยสายตาซึ้งใจอย่างลึกซึ้ง "ฮันลั่ว..."

ฮันลั่วสบตาตอบด้วยความอ่อนโยน "โทโมโกะ..."

ย่าเหม่ย: "..."

โทโมโกะหยิบม้วนวิดีโอออกมาจากลิ้นชัก ฮันลั่วต้อนให้เธอและย่าเหม่ยออกจากห้องไป ก่อนจะเริ่มเปิดวิดีโอด้วยความใจจดใจจ่อ

หน้าจอทีวีปรากฏภาพซ่าขาวโพลนเหมือนสมัยเด็กตอนที่ทีวีไม่มีสัญญาณ

จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไป ฉากต่าง ๆ ปรากฏขึ้นมาเป็นลำดับ... ภูเขาไฟระเบิด ผู้หญิงหวีผมหน้ากระจก ดวงตาที่มีตัวอักษร 'เจิน' อยู่ข้างใน บ่อน้ำ...

ภาพหยุดลงแค่นั้น วิดีโอเล่นจบแล้ว

ฮันลั่วบ่นอุบ "ภาพขาวดำซะด้วย..."

หลังจากเอาม้วนวิดีโอออกมา ฮันลั่วเดินออกจากห้องไปขอไฟแช็ก กะว่าจะลองเผาม้วนวิดีโอดู แต่ผลก็เป็นไปตามคาด มันเผาไม่ไหม้

สมเป็นเธอจริง ๆ ซาดาโกะ~

ฮันลั่วยัดม้วนวิดีโอใส่กระเป๋าเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ แล้วหันไปบอกโทโมโกะ "เธอไม่ต้องกังวลแล้วนะ"

"ขอบคุณนะ ฮันลั่ว"

"ไม่เป็นไร"

คืนนั้น ฮันลั่วและย่าเหม่ยค้างที่บ้านของโทโมโกะ โชคดีที่บ้านของเธอหลังใหญ่และมีห้องหับมากมาย

ฮันลั่วจัดแจงตั้งทีวีไว้ที่ปลายเตียงอย่างพิถีพิถัน เพื่อให้มั่นใจว่าถ้าซาดาโกะโผล่มา เขาจะเป็นคนแรกที่เธอเห็น

กลางดึกคืนนั้น ฮันลั่วได้ยินเสียงประตูเปิดแว่วมา

เขาแปลกใจ หรือซาดาโกะจะเลิกมุกปีนออกจากทีวี แล้วเปลี่ยนมาเข้าทางประตูแทน? มารยาทงามขนาดนั้นเชียว?

ทว่าเมื่อฮันลั่วลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นไม่ใช่ซาดาโกะ แต่เป็นโทโมโกะในชุดนอนบางเบา

สีหน้าของฮันลั่วฉายแววผิดหวังอย่างปิดไม่มิด "เธอเองเหรอ..."

โทโมโกะชะงักกึก ทำไมต้องทำหน้าผิดหวังขนาดนั้นด้วย?

เธอก้มมองสำรวจตัวเอง อืม... มองไม่เห็นปลายเท้า แสดงว่าหุ่นเธอก็ดีเยี่ยม แล้วทำไมฮันลั่วถึงต้องผิดหวัง?

ต้องตาฝาดแน่ ๆ ตาฝาดไปเองชัวร์

โทโมโกะเดินเข้าไปหาฮันลั่ว คุกเข่าลงข้างเตียงแล้วเอ่ยเสียงหวาน "ฮันลั่ว ขอบคุณนะที่ยอมดูวิดีโอเพื่อช่วยฉัน ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทน นอกจากร่างกายนี้..."

ฮันลั่วสะดุ้งโหยง "เธอจะทำอะไร?"

"ฉันแค่อยากตอบแทน..."

"ฉันไม่เอา"

ฮันลั่วปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะดันตัวโทโมโกะออกจากห้องแล้วปิดประตูใส่หน้าทันที

ผู้หญิงมีแต่จะขวางทางกลับบ้านของเขา

โทโมโกะ: "..."

เป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มสงสัยในเสน่ห์ของตัวเอง

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฮันลั่วและย่าเหม่ยกล่าวลาเจ้าของบ้าน

เมื่อเห็นสายตาตัดพ้อของโทโมโกะ ย่าเหม่ยก็ขยิบตาให้ฮันลั่ว "ฮันลั่ว ร้ายไม่เบาเลยนะเรา!"

"?"

"เรื่องที่นายแต่งขึ้นเมื่อคืนถือว่าใช้ได้เลย แถมยังจ้างหน้าม้ามาโทรหลอกโทโมโกะได้เนียนอีก ว่าแต่... เมื่อคืนฉันแสดงสมบทบาทไหม? โทโมโกะน่ะหุ่นดีที่สุดในห้องเราแล้วนะจะบอกให้~"

ฮันลั่ว: "..."

เด็กสมัยนี้แก่แดดกันจริง ๆ เลยหรือไง?

"ว่าแต่ฮันลั่ว นายจะสารภาพรักกับโทโมโกะเมื่อไหร่? คงไม่ได้กะจะล้อเล่นกับความรู้สึกของเธอนะ?"

"เด็กอย่างเธออย่ามายุ่งเรื่องผู้ใหญ่น่า"

"ฉันไม่เด็กแล้วนะ!"

"เหอะ..."

"ฮันลั่ว พูดมาให้ชัดนะ เสียงหัวเราะนั่นหมายความว่าไง?"

...

ตกดึก ภายใต้การรอคอยอย่างใจจดใจจ่อของฮันลั่ว ในที่สุดเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ฮันลั่วพุ่งตัวไปรับสายทันที เริ่มต้นด้วยการฟังเสียงสัญญาณซ่า ๆ ตามธรรมเนียมปฏิบัติไม่กี่วินาที จากนั้นเสียงผู้หญิงที่ฟังดู 'เป็นมิตรและอบอุ่น' ก็ดังขึ้น "เจ็..."

ฮันลั่วสวนกลับทันควัน "เจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้า?"

เสียงปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเริ่มใหม่ "เจ็..."

"เจ็ดยอดมนุษย์?"

"เจ็..."

"เจ็ดคูณสาม?"

เสียงปลายสายดูเหมือนจะหมดความอดทน ตะโกนรัวเร็วปานจรวดเพื่อจะพูดให้จบประโยค "อีกเจ็ดวันแกตายแน่!!!"

ยังไม่ทันที่ฮันลั่วจะได้โต้ตอบ อีกฝ่ายก็ชิงวางหูไปเสียก่อน...